De kartbaan & de bijna onthoofding

“Ik had mezelf bijna onthoofd op dat familieuitje.” Familieleden, maar ook kennissen, die er die dag niet bij waren, keken me afgelopen zaterdag aan alsof ik het uit mijn duim zoog. “Even zonder dollen”, zei mijn vader, “Ze heeft wel gelijk.” Samen met mijn vader keek ik nog een keer terug op die zomerdag in 1989.

Althans, ik denk dat het een zomerdag was. Want bij goed weer zouden we gaan zwemmen in het Uitgeestermeer. En dat doe je nu eenmaal niet in de herfst. Maar het kwam, hoe Nederlands, met bakken uit de hemel die dag. Het alternatief was karten. Ik stond te springen, want als er iets was wat ik leuk vond… Als klein meisje vond ik één ding heel leuk aan de vakanties naar Spanje: de vele mini-kartbanen. En nu dan een keertje in Nederland.

“Trek je zwemkleding onder je overall aan, dan blijven je kleren droog”, zei mijn moeder praktisch voor we de baan op gingen. De karts, die normaal 75 km/pu kunnen werden klaargemaakt voor kindergebruik. Lees: begrensd op 30 km/pu. En toen mocht ik ‘instappen’. Ik gaf gas en daar ging het mis… Ik weet er weinig meer van, moet ik eerlijk vertellen. Want Lautje kreeg een blackout. De monteurs waren even vergeten dat ze mijn kart kindvriendelijk moesten maken. Op het moment dat ik plankgas (want dat is toch leuk!) gaf, ging mijn kart er vandoor. Op naar de 75 km/pu. En dat is schrikken als je acht bent. En van de schrik kon ik enkel gas geven. Recht op dat ene hek af. Dat hek waarvan de laagste plank precies op nekhoogte zat, zeg maar.

Mijn oom rende op zijn klompen achter me aan. De rest van de familie keek toe vanaf de kantine, wachtend tot ik tegen het hek zou knallen, of erger, er onderdoor zou schieten. Waar mijn moeder was op dat moment weet ik niet, waarschijnlijk de wc. Gelukkig heeft ze het niet gezien, die was vast gek geworden. Mijn vader wel. Die stond aan de kant van de kartbaan, maar ik denk dat het te snel ging voor hem om te beseffen hoe het zou (kunnen) eindigen.

Ik had een engeltje op mijn schouder. In het midden van het hek zat een dwarspaal. Een paal die ik net aantikte met de voorkant, waardoor ik niet onder de planken doorschoot. Met een klamp stond ik stil, mijn lichaam tegen het stuurkolom gedrukt. Dat deed pijn ja. Maar mijn hoofd zat er nog op. Al zal ik me dat toen vast niet zo nuchter hebben bedacht.

Nee, ik piepte die dag enkel dat ik zo’n pijn had downunder, dat het steeds meer pijn deed als ik naar de wc ging. Schiet nooit, maar dan ook nooit, zo hard tegen een stuurkolom aan. Dan eindig je namelijk met een blauwe en dikke doos en dat is allesbehalve een pretje.

Karten? Ik heb het nog een paar keer gedaan, jaren later. Maar de angst is te groot. Ik geniet er niet van en kijk ongeduldig op de klok wanneer mijn minuten om zijn. Doe mij maar een potje klaverjassen ofzo.

Fotografie: Chr1sp

  7 comments

  1. Lnnkz   •  

    Ik moet lachen om het laatste stukje. Hoe dan ook je hebt die dag geluk gehad en dat is maar goed ook!

  2. Ellen   •  

    Ow wat erg om te lezen. Dat met die blauwe en dikke doos herken ik wel- ooit op een herenfiets gaan fietsen als teenager en bij het remmen op de stang geschoven. Doet nog pijn als ik er weer aan denk…

    Geen consequenties gehad toen voor dat bedrijf???

  3. Laura   •     Author

    @ Ellen: nee geloof niet dat mijn ouders toen wat met het bedrijf hebben gedaan. Ik bedoel, was er goed van afgekomen, maar waar mensen werken worden fouten genaakt. Was anders geweest denk ik als ik er slecht vanaf was gekomen. En ze waren erg geschrokken. Hoop in elk geval dat ze ons niet nog hebben laten betalen 😉

  4. Marike   •  

    Wauw, wat een verhaal! Kan me voorstellen dat het karten nu lang niet meer zo leuk is als het was!

    Vind dit soort stukjes over jouw jeugd trouwens echt zo leuk om te lezen! Je schrijft echt heel goed, alsof ik erbij was!

  5. Repel   •  

    Jeetjum, wat een verhaal! Ik ben zwaar onder de indruk! En ja, wat blij ben ik voor je moeder dat zeer niet bij was. Heb jij trouwens je rijbewijs? Durf je nog 75 te rijden?

    En je hebt me op een idee gebracht: ik heb ook iets overleefd op mijn 4e…ga ik ook eens loggen: leuk idee!

  6. Laura   •  

    @ repel: ja, nu tien jaar mijn rijbewijs. Onlangs de eerste schade gereden :-S

  7. Monique   •  

    Zo zie je maar dat een ongeluk in een klein hoekje kan zitten! Wat heb je geluk gehad toen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *