Toch dat roze rokje

“Lau, geef me nooit – ik herhaal – nooit rokjes en roze kleding. Ik wil geen meisje-meisje”, waren de woorden van beste vriendin I. toen ze enkele jaren geleden zwanger raakte. Een opmerking die heel erg bij haar paste in mijn ogen: I. was zelf eerder one of the guys dan een meisje-meisje.

Toen ‘ie zwanger raakte, ontpopte ik me – oh nee, ik werd gevraagd – als suikertante. Ik wilde dolgraag weten wat het werd, maar I. en manlief B. hadden besloten dat voor zichzelf te houden. Totdat… we de kinderkamer te zien kregen. Heel neutraal, dus niets aan af te lezen. Tot Laura zo brutaal als ze is )en zonder opzet, ik doe dat gewoon ook altijd, ook bij kledingkasten in slaapkamers) de kastjes opentrok. “Hoera, een dochter!”, las ik op de vlag die daar lag. Ik liep rood aan, I. keek schaapachtig en manlief B. kletste er overheen. Het enige wat I. er ooit over zei was bovenstaande quote. En ik zei vooral heel vaak sorry.

“Gefeliciteerd met jullie dochter, hoe heet ze?”, zei ik direct toen ik op een (volgens mij) zondagmorgen door B. werd gebeld en hij vertelde dat I. was bevallen. “Onze zoon heet F.”, zei hij. Het is dat ik niet op een stoel zat, anders was ik er direct afgevallen. Die vlag bleken ze van iemand te hebben gekregen en ze konden moeilijk zeggen dat deze niet nodig was. Want ja, dan hadden die mensen weer geweten dat het een jongen werd. I. bleek zich erg opgelaten te voelen, maar de deal met B. was nu eenmaal dat niemand zou weten wat het werd. En dus was ik opeens suikertante van een klein jongetje i.p.v. van een meisje. Geen rokjes, wel stoere spijkerbroekjes.

Het contact met I. verwaterde, ik schreef er eerder een blogpost over. Zonde, maar zo gaat dat in het leven. Soms kom je elkaar op een kruispunt tegen en loop je samen verder. Dat deden we een tijd en toen splitsten onze wegen elkaar op een ander kruispunt. Eerder dit jaar (zie de blogpost waar ik net naar refereerde) kwamen we weer even samen op een kruispunt. Via Hyves kwamen we in contact en I. bleek zwanger. Van een meisje dit keer. Ik zei haar: “Dan komt toch eindelijk dat roze rokje.” Haar nuchtere antwoord: “Een keer samen wat drinken is ook goed hoor.” Dat zouden we doen, inclusief een hapje. In augustus of september tijdens haar verlof. Maar iedereen die hier regelmatig mee leest, weet hoe hectisch de afgelopen maanden voor me waren. En dit contact verdween naar de achtergrond. Ik greep het niet met beide handen aan. Elke keer in bed, in bad of in de auto dacht ik: “Shit, ik moet I. nog krabbelen.” De laatste reminder was haar broer met wie ik via Facebook in contact kwam. Ik krabbelde haar direct, eergisteren. “Zal het dan maar een kraamvisite worden?”

Zojuist hoorde ik via Facebook (via haar broer) dat I. weer mama is geworden. Van dochter R. Vanmiddag koop ik een roze rokje. Die vliegt haar kant op in een mooie envelop, met een persoonlijk gepimpt shirtje. Een kleine opening allicht?

  2 comments

  1. Anouk   •  

    Doen ^^

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *