Ruzie met oma’s erfenis

Ik was niet heel erg – of eigenlijk heel erg niet – populair op school. Gelukkig ben ik nooit een pestslachtoffer geweest. Ik hing er gewoon bij, zeg maar. Behalve die ene keer. Toen ik, met net zulk weer als nu, met mijn Mickey Mouse-zonnebril op school kwam.

Een Mickey Mouse-zonnebril is natuurlijk al helemaal niet stoer. Ook niet als je zes bent, of misschien wel juist niet omdat je zes bent. En als het dan ook nog eens met bakken uit de hemel komt… Ja, dan word je uitgelachen als je de klas in stapt met dat ding op je kop. Maar het was doktersvoorschrift, dus het moest.

Patrick en ik hadden vroeger een echte broer-zus-relatie. Hij (twee jaar ouder) had altijd ruzie met mij. Of ik met hem, net hoe je het bekijkt. Zo ook in 1986. Meneer wilde namelijk mijn diadeem in. Nu vraag ik je: welke jongen van acht wil een diadeem in zijn haar? En dus stonden we daar in de badkamer, vechtend om die knalgele diadeem. Trekkend aan dat ding, totdat hij hem losliet… PATS… in mijn oog.

Nee, het deed niet echt pijn. Alleen alsof er constant iets over je oog kraste, terwijl je er niets in zag zitten. En er zat ook niets in, bleek na onderzoek. Mijn hoornvlies was beschadigd en dat moest genezen met een pleister en een zonnebril. Dus daar stond ik in de klas, terwijl iedereen me uitlachte. Gek genoeg maakte dat geen indruk. Het enige dat indruk maakte, was Micha die het voor me opnam. Ik was spontaan verliefd.

Vandaag, terwijl ik bij de dokter op de behandeltafel lag in een nachtdonkere behandelkamer, was ik weer even zes jaar. De vloeistof in mijn ogen, de kleurstripjes en de blauwe lamp. Waarmee ze konden zien of ik een beschadiging had aan mijn hoornvlies. Vandaag kreeg ik eenzelfde onderzoek. Niet omdat ik ruzie had gemaakt met mijn broer, maar omdat ik ruzie had gemaakt met de bladblazer. Ja, u leest het goed, de bladblazer.

De bladblazer die we kregen als erfenis van Ferry’s oma die eerder dit jaar overleed. Een verrekt handig en bovenal tijdwinnend apparaat. Als je er goed mee om weet te gaan. Kennelijk had ik de afzuigzak – het blad wordt op stand 2 opgezogen, in stukjes gehakt en in een zak opgevangen – net niet helemaal goed op het apparaat gezet. Na een aantal minuten werd het er aan de achterkant er dus net zo hard uitgeblazen. En als je dan even achterom kijkt… Juist ja! Er vloog van alles in mijn oog en het bleef er zitten. Althans zo voelde het.

Na een paar uur werken in de tuin, een half uur op de bank gezeten te hebben en mijn oog gespoeld te hebben met lenzenvloeistof (1. desinfecterd, 2. je gaat er van janken) bleef het nog steeds pijnlijk schuren. Maar hoe grote bouwlamp ik ook op mijn oog zette en hoe vergrotend het spiegeltje ook was: er was niets te zien. En het voelde als toen ik zes jaar was. “Ik zou de dokter bellen, straks gaat er iets ontsteken”, zei mijn moeder. “Kom zo snel mogelijk hier naar toe”, zei de assistente. En toen ging ik me toch wel zorgen maken toen ik tien minuten later op die bank lag.

Onderzoek wees uit dat er geen beschadiging was. Wel heel veel vuiltjes die niet op het eerste gezicht zichtbaar waren en achter mijn bovenste ooglid zaten. Morgen moet de pijn en irritatie weg zijn, nu is het licht verdoofd. De volgende keer mag Ferry weer vriendjes spelen met de bladblazer.

  12 comments

  1. Bert   •  

    Gelukkig is het goed afgelopen, maar koop volgende het Enorm goede gereedschap bij je vader. Dat kun je namelijk niet verkeerd monteren.

  2. Laura   •     Author

    @ bert: het is een Bosch (of was het nu Gardena) en jij verkoopt hem ook, zei je. Dussuh… Je hebt alleen een dochter die er nooit mee heeft leren omgaan (blond he?)
    PS. Ben benieuwd of Fer dan zijn schuurmachine goed gemonteerd krijgt, anders pak ik je terug op deze uitspraak, dat snap je he?

  3. Pat   •  

    Wat valt er nou aan te monteren aan een FMS, hoogiut de stofzak 🙂
    Dat lukt hem nog wel hoor Lau

  4. Repel   •  

    Jouw ogen zijn een paar keer door het oog van de naald gegaan dus!

    Ik had ruzie met mijn lenzen en heb besloten ze weg te knikkeren: weer een brilletje voor mij…..zalig!

  5. Lisanneleeft   •  

    Ik heb ook eens een beschadiging aan mijn hoornvlies gehad, maar dat was wel gillen, deed dat even zeer! En ik ben niet kleinzerig, maar het deed echt pijn 😛

  6. Laura   •  

    @ repel: ik heb zelden ruzie met mijn lenzen, maar ze ook zelden in. Dan moet ik ‘s ochtends toch wel 5 minuten eerder op staan. In dit geval goed eigenlijk, want mijn bril hield nog veel vuil tegen 😉

  7. ioon   •  

    Denk je dat er een familie ruzie verhaal komt… komt er zoiets engs. Blehhh ik zit hier met rillingen over mijn rug.

  8. Lnnkz   •  

    Ik vind het altijd zo akelig als er iets met iemands oog is. Is het nu beter?

  9. Erik   •  

    Pfff, geen fijn verhaal inderdaad… hoe gat het nu met je oog? Sterkte, aangezien ogen toch vrij handige gereedschappen zijn bij – ik noem maar wat – fotograferen…

  10. Laura   •     Author

    @ erik en lnnkz: de pijn is over 🙂

  11. Anouk   •  

    Dat is niet fijn… mooi dat de pijn nu wel weg is.

  12. Monique   •  

    Ai, dat voorval met die diadeem zie ik zo voor me. Een ongeluk zit in een klein hoekje zullen we maar zeggen. Gelukkig dat het nu weer beter gaat. Goed idee om Ferry de volgende keer met de bladblazer aan de gang te zetten 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *