Tussen de oudjes

Als ik weer eens bij mijn ouders in Huizen kom, staat er altijd wat nieuws op tafel. Iets groens, iets creatiefs. Niet dat mijn moeder de meest creatieve persoon is, maar ze gaat wel regelmatig naar workshops van de plaatselijke bloemist. “Lau, ga je ook een keer mee?”, vroeg ze op een gegeven moment.

In mijn hoofd speelde het beeld van een standaard, met daarop een waterbakje en een kitscherig vlindertje. Voor de vogels. Een standaard die Ferry ooit na zijn werk in de voortuin aantrof, waarna hij mij vroeg waar dat ding in godsnaam vandaan kwam. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven, it wasn’t me. Het was immers niet bepaald onze smaak, zeg maar. Na lang puzzelen kwam ik tot de conclusie dat mijn moeder die dag naar de kapper was geweest, langs ons huis was gereden en het daar neer had gezet. En hoe lief ze het ook bedoelde, we zaten wel opgescheept met iets dat we niet in onze tuin wilden laten staan.

Wat doe je dan? Mijn eerste ingeving was doen alsof ik niets had gezien. Streep erdoor, ongeloofwaardig. Hem elke keer in de tuin zetten als mijn moeder zou komen? Hoefde ik haar in elk geval niet te kwetsen. Maar goed, zul je zien dat ze een keer onverwachts langs komt… Uiteindelijk belde ik haar op, mompelend dat het niet echt onze smaak was. Hopend dat ze het niet erg zou vinden. Gelukkig viel haar reactie mee en de keer daarna nam ze hem weer keurig mee naar huis.

Maar soms maakt ze ook echt mooie dingen. Echt waar! Mooie kransen voor op de tuintafel, of voor aan de deur bijvoorbeeld. En dus wilde ik wel een keer mee, bij een workshop die ik zelf had uitgezocht. ‘Kerstflonkering’ was de naam. Het enige dat ik wist was dat het iets met een schaal en een kaars was en uiteraard groen. Gisterenavond was het zo ver. Mijn ouders waren zo gek lief mij op te halen, voor me te koken (lang leve mama’s draadjesvlees) en me na de workshop ook weer thuis te brengen. Ideaal!

Maar daar zat ik dan gisterenavond: met 40/50 andere mensen in een zaaltje in Eemnes. Heel veel groen, heel veel schalen, heel veel kaarsen en heel veel accessoires. En een gemiddelde leeftijd van boven de 50 schat ik. En ik was met mijn 30 jaar denk ik de jongste. Maar het deerde niet. Na de uitleg ging ik geconcentreerd aan de gang met de biedermeier, wat de basis was voor de schaal. Als perfectionist wil ik het dan allemaal symmetrisch, maar dat is met takjes geen oplossing. Ik vroeg hulp aan de bloemist en die zei “Steek er hier een paar in en daar” en “Het oogt misschien rommelig, maar niet als je het straks gaat aanvullen met accessoires”. En die man kreeg gelijk!

Nadat ik een uur bezig was geweest met groen, was het tijd voor de decoratieve hartjes, rozen, rendieren, kerstballen (summier, ik wil hem tijdlozer), dennenappels, kaneelstokjes en gedroogde sinaasappelschijfjes. Trots verliet ik het pand! En ja, ik ga nog een keer tussen de oudjes zitten.

P.S. Belabberde foto. Als ik tijd heb, zal ik nog een goede maken en hier later plaatsen.

  5 comments

  1. zuster_klivia   •  

    Haha, het moet niet gekker worden. Voor je het weet heb sla je aan het macremé-en 😉

  2. Laura   •     Author

    Ach ik naai ook al, kan dat er ook nog wel bij 😉

  3. ioon   •  

    Het doet me denken aan het maken van de kerststukjes op de basisschool. 😉
    Ik zeg nu dat ik denk dat het nooit voor me weggelegd is. Maar je weet maar nooit. 😀

    Je stukje is wel leuk geworden, modern en niet truttig. 😀

  4. Anita   •  

    En waarschijnlijk was dit een multitask-loos uur, dus dat is helemaal super! (Kan me tenminste niet voorstellen dat je tegelijkertijd met je iPad bezig was… 🙂 )

  5. Mariska   •  

    Hey, ik heb je getagged op mijn website 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *