Hoe je je vader voor schut zet

Het nadeel van het hebben van een 2.0-dochter, is dat je als vader nooit weet hoe je waar te kijk wordt gezet. Dochterlief kan vervelende verhalen publiceren waar ze wil. Of oncharmante foto’s. Van een dagje Thialf bijvoorbeeld.

Met het risico onterft te worden, plaats ik hem toch, deze hilarische foto van mijn vader. Gisteren was het tijd voor onze vader-dochter-dagje naar Thialf. Het cadeau dat hij in oktober vorig jaar voor zijn verjaardag kreeg, en waar hij een paar traantjes bij wegpinkte.

“Ga je ook oranje uitgedost?”, werd mij ’s ochtends op Twitter gevraagd. Oranje, wat is dat? Dat staat dit bleke melkmeisje toch niet? Maar toen we eenmaal in Heerenveen waren en ik een oranje uitgedoste kraam zag, besloot ik met de meute mee te gaan. Welkom boa, welkom oranje cowboy-hoed. “Ik doe niet mee’, zei mijn vader nog dapper en nuchter. Maar even later zag hij er toch zo uit als op de foto.

Nog later schreeuwde hij – samen met mij – uit volle borst mee toen Annette, Jan, Stefan en de andere Nederlandse schaatsers langs kwamen met een hoge snelheid. En weet je, in het echt gaan ze nog veel harder dan op tv. Wat een daverend geweld! Ook voor de buitenlandse schaatsers werd geschreeuwd en gejuicht, weliswaar iets minder hard dan voor de Nederlanders. Wat een schril contrast met de Ajax-Utrecht-tweets die ik tussendoor voorbij zag komen. Waren supporters bij alle sporten maar zo sportief!

Natuurlijk wil je nu lezen hoe indrukwekkend het was – in Thialf in plaats van op de bank – maar weet je, dat is niet in woorden uit te drukken. Dat moet je gewoon ervaren, het is uniek. Uniek hoe teleurgesteld men reageert als er om wordt geroepen dat Stefan Groothuis gediskwalificeerd is. En nog unieker hoe een heel stadion uit zijn dak gaat als die diskwalificatie vervolgens ongedaan wordt gemaakt. Of het gejuich als Jan Bos zijn laatste ererondje maakt tijdens een WK Sprint. En de spanning, spanning die je thuis niet hebt, waar de omroeper meteen vertelt dat de Boer wel even de bronzen plak pakt. In het stadion heb je de scores niet bij de hand en moet je wachten en wachten. Om vervolgens heel hard te juichen en te toeteren. En een wave in te zetten.

Tel daarbij op het feit dat ik dit samen met mijn lieve papa mocht ervaren en je kunt je voorstellen dat ik glunderend in de auto naar huis zat, waarna we nog lekker samen tapas hebben gegeten. Voor herhaling vatbaar. En dus gaan we dit vanaf nu één keer per jaar doen.

PS Om het leed voor mijn vader te verzachten, zet ik mezelf ook nog even voor schut. Check hier.

  7 comments

  1. Danielle   •  

    Ahh wat een leuke foto!
    Fijn dat jullie ook zo’n goede band hebben samen!!

  2. Saskia   •  

    Haha leuke foto 🙂

  3. inge   •  

    Waren supporters bij alle sporten maar zo sportief!
    #amen

    super dat jullie zo’n fijne dag hadden! en coole hoed, paps! hahaha

  4. Monique   •  

    Super leuk idee en nog beter dat jullie besloten hebben er een jaarlijks terugkerende traditie van te maken!

  5. Evelyn   •  

    Mooi verhaal, ik zou zelf naar het schaatsen willen gaan. En ik hóu niet eens van schaatsen..!

    Ook grappig dat je -om het leed van je vader te verzachten, een foto van je zelf plaatst, maar dat die wél een klik verder zit..:-)

  6. Peet   •  

    Wat een leuk uitje zo 🙂 en toch in oranje… tja, zoveel fan-geweld, dan kun je niet achterblijven.
    Ben nog wel benieuwd naar hoe jij er dan uitzag daar 😉

  7. Laura   •     Author

    @ peet: zie de PS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *