Waarom ik oma niet bel

Terwijl ik vanmiddag in de trein een mooi telefoongesprek tussen oma en kleindochter opvang, bekruipt me een schuldgevoel. Ik bel mijn oma zelden. Ook niet op dagen dat ik het wel zou willen…

“Heeft u morgen de auto nodig?”, hoor ik het meisje vragen. Ze klinkt jong, echt jong. Maar ze heeft kennelijk een rijbewijs en is dus minimaal 18. Ze wil graag de auto van oma lenen, maar oma wil boodschappen doen op vrijdag en vraagt aan kleindochter waarom ze de auto nodig heeft. Voor het werk. Hoewel ik maar een kant van het gesprek mee krijg, is al snel duidelijk dat oma boodschappen plannen heeft, maar die met liefde opzij wil zetten voor haar kleindochter. “Weet u dat zeker?” Oma weet het zeker, maar kleindochter neemt het niet zo maar aan: “Als u me dan een boodschappenlijstje geeft, dan haal ik de boodschappen voor u. Anders moet u zaterdag nog de deur uit.”

Het meisje hangt op met een liefdevolle ‘Dag oma’. En mij bekruipt een schuldgevoel. Gisteren was opa’s sterfdag, al 22 jaar is hij niet meer. Waar ik vroeger een roos (of zelfs een gedicht) op zijn graf legde, doe ik nu niets meer. Zelfs geen telefoontje. Oma (81) is doof. Zo doof als een kwartel, zoals mijn nichtje het ooit heel tactisch zei. Oma weet, als je belt, niet wie ze aan de andere kant van de lijn heeft. “Ben jij dat…?” (vul op de puntjes de naam in van alle kinderen en kleinkinderen) Vermoeiend en dus bel ik niet.

En door deze lieve kleindochter voel ik me nu schuldig. Hoe vermoeiend en moeilijk zo’n gesprek ook is, het is wel mijn oma. Binnenkort breng ik een bosje bloemen. Dan kan ze zien wie er voor haar staat.

  10 comments

  1. zuster_klivia   •  

    Lijkt me een mooi streven Laura.

    Ik kom via mijn werk elke dag bij bejaarde mensen thuis die snakken naar contact met hun familie.

    Het is een hele kleine moeite om eens langs te gaan, of een kaartje te sturen, of eventjes te bellen (alhoewel ik toegeef dat dat met een doof mens wat lastiger is ;))

  2. Peet   •  

    Goed voornemen. Al ben ik zelf ook niet zo trouw.
    Het lijkt me heel moeilijk als je oma doof is, of zo slecht qua geheugen dat ze niet meer weet wie je bent.

    Zelf bel en zie ik mijn oma ook veel te weinig, ook ik voel me daar wel schuldig over. Dus… ik volg je voorbeeld en ga binnenkort bij haar langs.

    Want eerlijk is eerlijk, misschien cru om zo te zeggen, maar nu is ze er nog.

  3. inge   •  

    doe dat maar. want het is fijn om nog een lieve oma te hebben. de mijne overleed toen ik 15 was, en toch is ze nog bijna dagelijks in mijn gedachten en altijd in mijn hart. jonah is naar haar vernoemd (ze heette johanna) en ik vertel hem regelmatig over haar. en opa. (die ook overleed toen ik 15 was, een half jaar nadat m’n oma overleed.)
    koesteren!

  4. Laura   •     Author

    @ zuster klivia: gelukkig weet ik dat ze niet hoeft te smakken naar aandacht van familie. Vier van haar vijf kinderen wonen in hetzelfde dorp en komen regelmatig langs. Zelfs kleinkinderen komen langs. En ze heeft een autootje nog waar ze mee op pad kan. Ze doet aan gym en vrijwilligerswerk. Sinds enige tijd in een aanleunwoning en dat heeft haar echt goed gedaan. Dus dat scheelt wel!

  5. fiona   •  

    voornemen is prachtig !! nu nog Doen !!

  6. Danielle   •  

    Met of zonder bosje bloemen, als oma je ziet is ze vast al dolblij!

  7. Kim   •  

    ik moet mijn oma binnekort ook maar weer eens bellen
    \neem het me ook vaak voor maar komt er maar niet van.

  8. Danique   •  

    Dat moet je zeker doen! Ik zou willen dat ik het nog kon, maar helaas heb ik geen opa of oma meer. Maar zou het soms stiekem dolgraag willen.

  9. Anita   •  

    Ik ben een paar jaar geleden samen met mijn opa naar Beter Horen geweest voor een gehoorapparaat, met mij durfde hij wel 🙂
    En volgende week met mijn ouders naar mijn oma (andere kant van de familie), maar zij weet helaas al jaren niet meer dat ik familie ben. Maar bezoek is altijd fijn!

  10. Renate   •  

    Als je niet langs kan komen, kan je brieven schrijven. Toen ik nog bij de thuiszorg werkte, kwam ik 2x per week bij een heel doof vrouwtje, en die kreeg elke week een brief van haar kinderen en kleinkinderen, superlief! En die beantwoorddde ze dan ook weer, had ze ook weer wat te doen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *