Had ik maar maat 43

Wie mooi wil zijn een mooie tuin wil, moet pijn lijden. Dat is de conclusie na twee dagen beulen in de voortuin. Met dit weer? Ja, met dit weer. Echte bikkels laten zich niet weerhouden door een beetje regen en wind.

Toen we dit huis ruim een jaar geleden betrokken, was de voortuin een soort van oerwoud. Na ja, er waren geen lianen ofzo, maar het was een wildernis van planten en één boom. Die laatste ging er meteen uit, want dan hadden we meer licht in de badkamer. Op zich niets mis met veel groen trouwens, maar er zat geen structuur in, geen symmetrie. En niet het strakke dat ons huis wel heeft, en de achtertuin ook. Dus het moest anders..

In ons hoofd was het plaatje allang rond, maar in oktober ga je geen tuin verbouwen doorgaans. Dus liet Laura het plaatje in haar hoofd een plaatje zijn en wachtte geduldig tot januari voorbij was. De materialen werden besteld, het droommeubel werd besteld. Ferry ging aan de slag met een kettingzaag en binnen twee uur was er geen wildernis meer. Op Valentijnsdag groef hij de voortuin uit. Zodat we op 26 februari startklaar zouden zijn.

Aanvankelijk waren de weersvoorspellingen goed, maar hoe dichter we bij het weekend kwamen hoe slechter het werd. En ja, dan staat je oprit vol met een paar kub zand en nog eens een paar kub grind en denk je: “Weer of geen weer, die tuin komt dit weekend af.” En dus stonden we gisteren om 08.00 uur – Ferry kwam om 07.00 uur uit zijn dienst – in de regen in de tuin. Eerst een paar banden leggen, zodat het grind later op zijn plaats zou blijven, en dan het echte werk.

Met een stanley mes sneden we twee zakken met zand door, en binnen no time was de tuin gevuld met zand. Netjes verdeelden we het om het vervolgens aan te stampen. Ja, voetje voor voetje. Waar tuinmannen dat netjes uitrollen, liepen wij als twee pinquins stapje voor stapje 25 vierkante meter plat. Jaloers keek ik naar Ferry’s grote laarzen: had ik maar maat 43.

Het zaterdagwerk zat er al snel op: om 14.00 uur waren we op schema. We dekten het zand af met zeil en lieten ons in een warm bad zakken. Mijn rug was kapot, mijn spierballen in mijn armen waren weer eens gebruikt en meteen maar goed ook. Maar bovenal had ik een voldoen gevoel: ik had in mijn eentje 1 kub zand weggeschept en eindelijk deden we eens een klus echt samen!

Zondagochtend ging de wekker al weer vroeg. De weersvoorspellingen brachten pas later op de dag slechter weer, en die ochtendmiezer konden we wel aan. De wind hadden we echter geen rekening mee gehouden, dus het was even worstelen met het worteldoek. Maar al snel lagen ook de grindplaten er in en konden we weer storten. Zo makkelijk als het zand me afging, zo moeizaam ging het nu. Mijn lichaam was nog enigszins aangetast door de dag daarvoor. Ferry hielp me af en toe een handje op weg, samen kwamen we er wel!

Om 13.00 uur was de klus geklaard en zelfs het afval afgevoerd. De tuin is af, althans de basis. Nog even (eind maart) en ons supermeubel is er. Plantenbakken er bij en genieten meer. Oh ja, en een beetje goed weer graag.

P.S. De na-foto volgt als alles af is. Voor nu een foto van het oerwoud.

Flickr

  3 comments

  1. Anita   •  

    Knap gedaan! Zag de foto op Hyves. Nu weer lekker van een bad genoten?

  2. ioon   •  

    Ik zag het grind op… Facebook denk ik? Wat een werk zeg, petje af voor jullie!

  3. Anouk   •  

    Je hebt het toch maar even gedaan ^^

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *