Was getekend, een je-weet-wel-konijn

Ze zeiden dat ze het deden om mij te helpen. Maar nu bijna twee weken later is het me duidelijk dat ze vooral zichzelf hielpen. Ik ben mijn mannelijkheid kwijt. En zij zijn blij dat ik eindelijk weer rustig ben in plaats van gefrustreerd.

De bewuste woensdagmorgen waarop ik mijn mannelijkheid liet afkappen verloor, bracht mijn baasje me naar de dierenkliniek. Hoewel ik een spuitje kreeg en snel buiten westen raakte, weet ik natuurlijk wel hoe ze mij hebben vastgebonden op die tafel. Zo namelijk. Zielig he? Eenmaal klaar moest ik in een klein hokje maar mijn roes uitslapen, alvorens het baasje me weer op kwam halen.

Eenmaal thuis moest ik verder bijkomen in mijn hok. Waar de absorberende korrels – die pijn zouden doen aan mijn besneden zaakje – plaats hadden gemaakt voor een pamperachtig dekentje. Dat niet zo zeer leuk was om op te liggen, maar wel om op te eten. Maar als ik ging staan, was ik wel een beetje een wankelende pinquin. Zo’n spuitje is niet echt kattenpis licht spul.

Maar ik ben een bikkel, een nog groter bikkel dan mijn twee baasjes dit weekend in de tuin. Ik knapte snel op en de volgende dag mocht ik weer de wijde wereld in woonkamer verkennen. Binnen no time sprong ik – tot verbazing van mijn baasje, want dat kan toch niet met zo’n wond – op de bank. Tot zijn nog grotere verbazing wilde ik niet meer knagen aan het kleed en de kussens. Nee, ik wilde gewoon knus naast hem op de leuning zitten. Dat is toch gezellig?

Sowieso knaag ik minder, aldus mijn bazinnetje. Normaal ging ik, altijd als het baasje in bad ligt, onder de bank zitten. Precies waar het bazinnetje zit. En dan heel hard knagen. Want als ik goed door knaag, zakt ze dan een keer door de bank. Lachen toch! Soort funniest home video. Maar gek genoeg vind ik dat opeens niet meer leuk. Behalve dan als het bazinnetje vriendinnetje @elmahar op bezoek heeft en dan rare filmpjes gaat maken en de tijd vergeet. Mijn etenstijd. Dan moet ik toch in iets knagen…?

Ja, mijn baasje en bazinnetje zijn geholpen. En ik? Ik ben mijn mannelijkheid kwijt. Voorgoed. Ik heb er angst voor teruggekregen. En wie zegt mij dat ze me niet nog een keer een spuitje geven en me dan ontdoen van mijn prachtige hang- en staoor? Ik kruip dus nog even in een hoekje.

  6 comments

  1. rachel   •  

    aah las het al op twitter over dat konijntim geholpen zou worden en het is maar beter zo, vond de foto vast gebonden op tafel wel zielig hoor hahh

  2. Rabbitsgang   •  

    Lieve lieve lekkere vent
    Ik ben cupido een hangoor maar ondaks dat je je mannelijk heid kwijt be vindt ik je toch een enorme knapperd 🙂

  3. Martin   •  

    Hey Timmerding,

    Goed te horen dat je weer helemaal hersteld bent. Met je vriendje hier gaat het ook de goede kant op. Hij sproeit in ieder geval niet of minder. Laat je niet op de kop zitten door je baasjes hoor. Af en toe een beetje stout mag best;)

    Bye

  4. ioon   •  

    Ahwwwww

  5. Danielle   •  

    Leuk dat je zo af en toe eens schrijft Tim! Vind ik leuk om te lezen 😉 Zeker met -op de eerste na- leuke foto’s en gekke filmpjes. Ga je binnenkort weer eens op de film??

  6. Peet   •  

    Aah arm konijn Tim. Gelukkig kun je nog wel leuk schrijven, en ondeugend op de bank springen. Blijf dat vooral maar lekker doen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *