Met een korreltje zout…

Ik kreeg vandaag niet één compliment. Oké, dat klink heel zielig: ik heb niet bewust gehoord dat ik een compliment kreeg vandaag. En als ik het wel had gehoord, dan had ik het met een korreltje zout genomen.

We hebben Valentijnsdag, waarop we onze geheime liefde moeten verrassen. Oh nee, ook de niet geheime liefdes. En dan het liefst met de rode rozen die in die periode opeens een paar euro duurder zijn. Één keer per jaar wordt moeders verplicht in het zonnetje gezet, en ook voor vaders is een speciale dag. De andere 364 dagen mag je ze dan wel in hun sop laten gaar koken. Secretaresses werken zich het hele jaar uit de naad – echt, ik zou niet met ze willen ruilen, volgens mij is dat het meest onderschatte beroep – en dan één keer per jaar krijgen ze een bosje bloemen. Niet omdat de baas daar spontaan aan denkt, maar omdat de diverse media dat opdringen met het fenomeen Secretaressedag. En ongetwijfeld, en dat is nog het ergste, moeten ze zelf hun eigen bosje bloemen bestellen.

Tegenwoordig – of eigenlijk al enkele jaren – bestaat er nog zo’n ‘moet’-dag. Een dag waarop je elkaar complimenten ‘moet’ geven. En heus, ik snap het doel: het brengt positiviteit in het leven. Ik vind ook dat je niet scheutig genoeg kunt zijn met complimenten.

Dus toen ik vanmorgen slaapdronken naar Giel luisterde, terwijl ik echt mijn best deed mijn warme bed uit te komen terwijl Ferry weer eens kon uitslapen, dacht ik: ‘Leuk, wie ga ik vandaag eens complimenteren?’. Ik dacht het en ik zei het op Twitter. Maar toen ik eenmaal in de trein zat, kon ik geen compliment bedenken. Het is net zoals rond je verjaardag: dat mensen je vragen wat je wilt hebben en je weet niets. Maar de week daarvoor heb je je nog suf gewinkeld. En de week daarna heb je ook weer van alles nodig. Maar als men het je dan vraagt, kun je echt echt niets verzinnen. Je hebt toch alles al?

Ik was in dubio, geen complimenten geven vandaag? En toen las ik onderstaande quote op Twitter:

Complimenten moeten niet kunstmatig worden gecreëerd, d.m.v. speciale dag. Het moet natuurlijk zijn om deze altijd, waar verdient, uit te delen.

Die retweet (en helaas weet ik niet meer van wie) omschreef precies het onderbuikgevoel dat mij overviel in de trein, toen ik geen compliment kon verzinnen. De blokkade in mij kwam door het moeten. Terwijl ik echt wel de laatste ben die moeite heeft met complimenten geven.

Vandaag heb ik dus overgeslagen. En als ik onbewust iemand wel een compliment heb gegeven, dan was het gemeend en niet omdat het toevallig Nationale Complimentendag is vandaag.

P.S. Mocht je mij complimenten willen geven over mijn blogpost, doe het dan morgen. Dan neem ik het niet met een korreltje zout.

  11 comments

  1. Harld   •  

    Ik geef mijn complimenten wanneer IK dat wil. Niet omdat iemand het voorschrijft dat ik dat vandaag moet doen. Dus ik zeg niets positiefs over je blog vandaag. Misschien volgende week of over 4 maanden. Maar niet vandaag.

  2. ioon   •  

    Ik geef best veel complimenten, dat vind ik leuk. Maar op een speciale dag voelt het te gemaakt. Nee dat past niet bij mij. De compliment moet intrinsiek zijn. 🙂

  3. Anouk   •  

    Complimenten moeten niet verplicht worden inderdaad.

  4. Roelfina   •  

    Ik hoorde mezelf vandaag een compliment aan iemand geven en dacht er inderdaad ook gelijk bij of die persoon wel door zou hebben dat het gemeend was door de Nationale Complimentendag. Een compliment moet je geven op het moment dat het past en niet omdat het moet.

  5. Erik   •  

    Helemaal mee eens. Prima blog dus! En ja, dat is een gemeend compliment. Voor mij krijgen complimenten pas waarde als ik weet dat iemand ook kritiek durft te geven. En omgekeerd.

  6. Aat   •  

    Helemaal eens met Erik ! Wat ik wel gek vind is dat, en het gaat dan even niet perse om gisteren, mensen zo onhandig omgaan met complimentjes…..we zijn het gewoon niet meer gewend denk ik 🙂

  7. Laura   •  

    @ aat: hoe graag ik als onzeker miepje ook complimentjes krijg, als ik ze eenmaal krijg dan weet ik ook niet hoe er mee om te gaan en wuif ik ze weer weg. Of zeg ik niets. Al zou ‘Dank je’ al volstaan ofzo.

  8. Anita   •  

    Misschien ook een Nationale ComplimentenONTVANGdag dan maar 🙂 Maar ze ontvangen is niet altijd even makkelijk inderdaad. Mooie blog iig en het is inmiddels 2 maart dus het mag weer. Niet wegwuiven he!

  9. Monique   •  

    Jammer dat er voor die dingen speciale dagen worden bedacht. Het zou zo mooi zijn als we er ook bij stil stonden gedurende die overige 364 dagen…

  10. Willemvk   •  

    Ik heb alleen maar complimenten uitgedeeld die met een fikse korrel zout genomen moesten worden.
    Aan een kalende collega: Wat glimt je hoofd mooi.
    En meer van dat soort complimenten.

  11. Harld   •  

    Tijd voor een compliment…. Ik kan niet anders zeggen dat jij dezelfde gedachten heb over dit onderwerp als dat ik heb. Je hebt dit op een mooie manier vertaald naar een blog die ik wéér met plezier gelezen heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *