Bring back the memories

Als klein meisje zag ik mijn oma vaak. Sinds de dood van opa (1986) kwam ze elke woensdag eten. En op zaterdag ging mijn moeder er vaak heen, met mij in haar kielzog. Mama om haar was op te halen en ik om solitaire te spelen en de Tina te lezen.

Hoe ouder ik word – ja, nog even en ik ben een dertiger – hoe meer jeugdherinneringen er terug lijken te komen. Laatst las ik een tweet van iemand die zich verbaasde dat er om 8.00 uur ‘s morgens als mensen bij de viskraam stonden. Met een glimlach op mijn gezicht dacht ik terug aan de vele vroege zondagmorgens dat we langs de fietscrossbaan stonden en de keren dat Johan K. (de vader van een mede-sporter) verse paling had meegenomen. Het tijdstip? Achterlijk vroeg.Maar wel achterlijk letterlijk! En koud, Dus vaak kwam er een kop koffie bij de paling. Niet om te drinken, maar om mijn handen aan op te warmen. Als de koffie zijn werk had gedaan, mocht papa koude koffie drinken.

Vandaag was ik – door het lezen van een interview met de makers van Noortje, een strip in de Tina – weer terug in de woonkamer van mijn oma. In haar benedenwoning aan het Langerak in Laren. Ze had een leesmap vol tijdschriften, maar ik was enkel geïnteresseerd in de Tina. Om als eerste naar Noortje te bladeren. De brutale, grappige en soms wat naïeve Noortje. Ik vraag me af of ik na het overlijden van oma (2000) nog wel eens een Tina gelezen heb, als ze niet daarvoor al haar leesmap had opgezegd…

Van Noortje in de huiskamer dwalen mijn gedachten af naar de rest van de woning. De gesprekken en de kaartspelletjes met neef Casper aan de keukentafel. De koelkast en de keukenkast met voedingswaren waarvan 90% over datum was. Dacht je lekker chips te kunnen eten… Of de smalle logeerkamer, met de dunne muurtjes waardoor je oma heen hoorde snurken als je in je vakantie een nachtje daar doorbracht. Waar je onder een dekentje lag dat muf rook, maar wat niet hinderde. Het rook naar oma.

Hoe oma ruikt weet ik niet meer, hoe koud het op die vroege zondagmorgen altijd was aan de kant van de fietscrossbaan heb ik verbannen. Maar de herinneringen blijken er wel te zijn. Steeds een beetje meer.

  2 comments

  1. Lisanneleeft   •  

    Mooi geschreven zeg… Herinneringen zijn kostbaar
    Bij mij opa en oma was er ook altijd heel veel over de datum, bah! 😛

  2. ioon   •  

    Ik vond de geur van mijn oma terug in Paleis het Loo, in de kamer van Juliana. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *