De neger en het melkmeisje

Ik ben gezegend met een gave huid. Oké, op die ene puist op mijn neus na. Ik at mijn paashaas voortijdig op en God straft onmiddellijk mijn ongeduld af. Die gave huid dus, die is fijn, maar wel erg bleek. Lijkbleek. Melkfles-bleek.

Als tiener werd er vaak gedacht dat ik ziek was. Zo bleek, dat kon toch niet goed zijn? Het tegendeel was waar: als ik – voor anderen – gezonde blosjes op mijn gezicht had was of werd ik ziek. Of ik was verbrand.

Met mijn blonde haar (vroeger zelfs echt wit, en nu hier en daar een grijze) en blauwe ogen, is een zonnebrandcrème met hoge factor een must have in mijn koffer als ik op vakantie ga. Om te voorkomen dat ik een kreeft ben. Of een zonnesteek oploop, zoals op mijn tweede date met Ferry. Nadeel van een hoge factor: bruin worden kun je wel vergeten…

Als klein meisje moest ik al lijdzaam toezien hoe mijn ouders en broer binnen een dag een bruine teint hadden. Ik had hooguit een roze teint. Want toen ik nog een inimini-Laura was, had ik last van zonneallergie. Met kleine pilletjes – die mijn moeder in mijn brood verstopte, anders kwamen ze er niet in bij me – en roze zalf moest erg leed voorkomen worden. Ik groeide (gelukkig) over de zonneallergie heen, maar die blanke huid heb ik vandaag de dag nog steeds.

Ferry is – zoals in zoveel dingen – mijn tegenpool. Bij de eerste zonnestralen ziet hij er uit of hij twee weken in een tropisch oord is geweest. En dan overdrijf ik niet. Een paar weken geleden, we praten nog over maart, had hij een paar uurtjes in de zon gezeten. Toen hij de volgende dag bij de kapper vandaan kwam, waar hij de randjes netjes op orde had laten maken, had hij witte randen langs zijn haar. Maar één dag in de zon en het was weer weg.

Vanmorgen stond mij echter een verrassing te wachten. Ik keek in de spiegel en zag zowaar dat de zon gisteren mijn bleke huid om had getoverd tot een lichtrode. Duimt u mee dat er bruin overblijft als het rood is ‘opgedroogd’?

  3 comments

  1. Rianne   •  

    Oephf.. hier hetzelfde. Ik word altijd een klein beetje rood, maar dat duurt nooit lang. Laten we blijven hopen! 🙂

  2. inge   •  

    ik duim mee hoor, ik kan ook niet wachten tot m’n witte bekkie wat kleur krijgt hahaha en hier ook zo’n kind dus, witte haartjes, zo bleek als wat en idd, rode wangetjes? die wordt ziek.. #ofheeftnetgegymd hahaha

  3. Willemvk   •  

    Daar heb ik gelukkig geen last van. Eén keer per jaar rood en dan gaat het redelijk snel over in bruin.
    Maar ik help het je wel hopen 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *