De psychologische drempel

Ik ben niet bang om rimpels te krijgen. Of om ingeruild te worden voor een jonger exemplaar. De grijzen haren heb ik al sinds ik 26 ben. En toch kijk ik niet bepaald uit naar 24 mei.

Gisteravond besefte ik me ‘opeens’ dat ik deze maand mijn twintigerjaren achter me laat. Der-tig. En niets ten nadele van mensen die (de) 30 zijn (gepasseerd). Ik weet dat het niet stokoud is. Toen Ferry dertig werd vond ik hem ook nog steeds een jonge God. Maar nu ik het zelf ben…

Toen ik twintig werd, lag alles nog voor me open. Ik ging naar school, was derdejaars student aan de HvA. Ik was nog vrijgezel (tot een maand later), carrière was een ver-van-mijn-bed-show. Ik wist niet eens wat ik echt-echt-echt wilde. Nu weet ik dat iets meer. Met de nadruk op iets. Ik wil met name de dingen doen die ik leuk vind en dat lukt me al een aantal jaar erg goed. Maar het voelde nooit als voor het echie. Nu ik dertig word, lijkt het toch opeens heel belangrijk om te weten wat ik echt wil. Waar sta ik over pak-hem-beet vijf jaar? Of tien jaar?

Wat wil ik bereiken in mijn werk? Want als ik denk dat ik ooit iets heel anders wil, dan moet ik er nu maar misschien eens een start mee maken. Maar ik weet niet eens of ik ooit iets heel anders wil. Laat staan wat. En dan die biologische klok. Nooit last gehad van dat ding. Ook geen last van rammelende eierstokken. Maar ja, het is algemeen bekend dat dat zaakje daar wat minder goed gaat werken na ja 30e. Elk jaar een stukje minder. En dus hoor ik regelmatig zo’n stemmetje tussen mijn oren: “Lau, wat wil je? En als je kinderen wilt, wanneer wil je dan kijken of dat je uberhaupt gegeven is?” (alsof Ferry daar niet ook wat over te zeggen heeft ofzo) En dat stemmetje was er voor mijn 29e dus echt niet.

Ik voel de psychologische dertig-drempel dus aardig op mijn schouders drukken. Hoewel ik erg goed ben in over drempels struikelen, zal ik volgende maand er toch echt overheen moeten stappen. Maar dan duik ik wel eerst een paar dagen onder de dekens om het te accepteren. Afgesproken?

  8 comments

  1. rachel   •  

    ik heb ook onder de dekens gelegen toen ik 30 werd maar ach laura er veranderd niks 🙂 ja die bio klok maar ook die functioneerd over een paar jaar ook nog wel 😉

  2. Ger   •  

    Meid, kom op.
    Voor een ouwe lul van 51 die nog altijd denkt dat ie 30 is, is het leven nog heel aangenaam hoor.
    Veel twitteren. Dat houdt je jong. 🙂

  3. Danielle   •  

    Op het puntje minilaura/miniferry na valt het denk ik wel mee toch? 😉 Hoewel ik makkelijk praten heb met mijn 24 jaar… Ik zou wel eens willen weten hoe mijn leven er over 6 jaar uitziet. Dat is een mooie blogpost om over te schrijven voor mij. Ja. 🙂

  4. Nikki   •  

    Ik voelde ook echt de 30 jaar dremopel en keek er heel erg tegenop. Het was puur gevoelsmatig. Ik was op mijn 29e moeder geworden van een zoon (bij rammelde de eierstokken echt al een tijdje toen) en zat in een stabiele relatie en baan die ik echt leuk vond. Pas toen ik 31 voelde ik niet meer. Gek genoeg heb ik deze drempel helemaal niet gevoeld toen ik afgelopen oktober 40 jaar werd. Wel heb ik in de maanden voor mijn 40e verjaardag onverwacht een carriere move gemaakt. bij dezelfde werkgever maar heel ander werk. Met een tweede kind op mijn 34e (dochtertje) zijn mijn eierstokken tot rust gekomen.
    Alvast een fijne verjaardag.
    Groetjes Nikki

  5. Anita   •  

    Ik mag er volgende week al aan geloven, maar inmiddels kijk ik er zelfs naar uit. Het zal vast wel wennen 😉

  6. inge   •  

    dertig roels.
    heus.

  7. Mieke   •  

    Heus, je voelt er niks van. Dertig zijn is leuk!

  8. Monique   •  

    Ik passeer die drempel pas over vier jaar, maar toen ik twee maanden geleden 26 werd besefte ik me maar al te goed dat ik nu echt aan de 30-zijde van de 20 ben beland. Kun je nagaan… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *