Hoe ik het elke keer weer vergeet

Daar sta ik dan aan gate C6. Een knoop in mijn maag, klamme handjes. Vrolijk vertrokken vanuit huis en nu breekt het zweet me uit. Vliegangst!

Voor Ferry start de vakantie zodra hij de voordeur op slot draait, voor mij ligt dat even anders. Ik moet eerst nog de vlucht ‘overleven’. Figuurlijk, want ik weet heus wel dat de kans dat we spontaan naar beneden vallen nihil is, maar toch…

Als je me vraagt waar het vandaan komt, dan heb ik geen duidelijke verklaring. Misschien heb ik in het verleden teveel naar Air Crash Investigation gekeken. Of heeft deze controlfreak er moeite mee afhankelijk te zijn van een ongetwijfeld vakbekwame piloot. Of ik ben gewoon een doemdenker.

Punt is dat ik er wel elke keer benauwd van word. En dan met name bij het stijgen. Meestal gebruik ik een boekje als afleidingsmanoeuvre. Maar dit jaar koos ik voor een iPad als draagbare boekenkast. En elektronica is nu eenmaal verboden bij opstijgen. De flyer van Transavia met hun aanbod van eten en drinken (belabberd!) bood slechts drie minuten afleiding.

En dus zat ik net een kwartier met klamme handjes te zenuwpezen. Bij elke beweging van het vliegtuig schoot mijn lichaam in de stress. Terwijl voor mij drie tieners ginnegapte over rare geluiden en dat je zomaar uit de lucht lijkt te kunnen vallen. Helaas, oordopje waren ook nog niet toegestaan…

Een zucht van verlichting slaakte ik toen het lampje van de stoelriemen uit ging. Jeuh, mijn iPad mag aan. 2,5 uur afleiding met muziek en mijn 285 geselecteerde vakantieboeken. Dat mijn vakantie maar snel mag beginnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *