Een mooi tafereel

Snotterend, en tussen 10 verfrommelde zakdoekjes, zit ik op de bank te werken. Een hoofd vol watten, maar ondertussen zicht op een ontroerend tafereel in de tuin.

Ontroerend en een beetje zielig. Ons huis bestaat uit veel glas. Zes meter pui aan de achterzijde, etagehoog. Daarboven grote ramen. En vogels hebben daar nog wel eens moeite mee, zeker als de ramen net gelapt zijn zoals afgelopen week. Kennelijk denken ze dan naar binnen te kunnen vliegen.

Plok. Vanaf de bank zie ik een roodborstje op de grond vallen. Uit ervaring (10 vogels verder, waarvan de meesten het overleven) weet ik dat ik het even moet aankijken. Maar al snel wordt duidelijk dat dit vogeltje zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Ik sta niet meteen op om hem naar zijn laatste rustplaats – de kliko-bak – te brengen. Ik zit in pyjama en ben ziek. Niet verstandig!

Terwijl ik nog even mijn taak afmaak, om me daarna aan te kleden, verschijnt er een tweede roodborstje voor de pui. Hij ziet zijn vriendje liggen en begint te tjilpen. Hulp vragen? Er komt niemand en hij vliegt weer weg. Even later is hij terug. Hevig trekkend aan zijn vriendje, alsof hij wil zeggen: “Sta nu op.” Dat tafereel herhaalt zich vijf keer en vijf keer staat hij niet op.

Ik kleed me aan, pak een zakje en het arme beestje. Begraven? Nee, de kliko dus. Ik loop naar binnen en ga weer werken. Dan staat het roodborstje weer voor het raam. Hij kijkt droevig om zich heen. Waar is zijn vriendje nou?

Fotografie: Flickr/Bae22

  5 comments

  1. Irene   •  

    Ahhhh, wat sneu nou. En voor jou: beterschap! 😀

  2. Nienke   •  

    och…best wel zielig. Zie het helemaal voor me. De disney-variant waarschijnlijk.

    Beterschap!

  3. Willemvk   •  

    Mooi beschreven.
    Bij mij overleven de vogels het meestal niet als ze versuft op de grond komen.

  4. Rianne   •  

    Aah.. wat zielig!

  5. Peet   •  

    Ach gut… wat zielig 🙁

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *