6 euro & een geluksmuntje

“1 op de 3 mensen komt er mee in aanraking”. Ik word geraakt door de jongen die zich deur-aan-deur inzet voor KWF.

Kanker, ik ken het. Maar niet van dichtbij. Ik ken het van een soort derde opa van vroeger, maar toen was ik klein. En hij gewoon oud. Ik ken het van ex-collega Sandra, en van Kanjer Guusje. Maar echt van dichtbij ben ik er nooit mee geconfronteerd. Toch snap ik, mede door bovenstaande voorbeelden, het nut van onderzoeken op dit gebied. 

En het gebeurt me zelden, maar ik teken een papiertje tot donateurschap. Geheel tegen mijn principe in, want normaal doe ik alleen aan collectes en stortingen. Niet omdat ik het geld niet heb, of egoïstisch ben, maar omdat ik te makkelijk, te zwak en te goed ben. Ik zou dan elke week wel ergens mijn handtekening onder zetten en alles door laten lopen. Honderden euro’s per maand. En dat is iets too much. Maar deze jongen brengt het zo charmant – volgens Ferry ga ik blozen als ik het aan hem vertel – dat hij met een getekend formulier weggaat à € 6,- per maand. Ach, die had ik toch net bezuinigd door te schrappen in mijn ziektekostenverzekering.

De dag daarna komt leed erg dichtbij. Geen kanker, maar genoeg om van te schrikken. Slecht nieuws van lief vriendinnetje Agaat. Mijn DNA-kopie die in 2009 (voor ik haar kende) uitvalsverschijnselen kreeg en een lang herstelprogramma te gaan had. Zij die een medisch wonder bleek te zijn. Met maar één hersenhelft (en dan toch zo slim en sociaal!) en de andere helft voor 75% gevuld met een cyste. En dat laatste is eigenlijk niets meer dan een blaas met water.

Totdat hij gaat groeien. En dat deed hij afgelopen half jaar explosief, bleek afgelopen week. Dubbelzien, tergende hoofdpijn en een beschadigd oogzenuw. Hoe nu verder? Een behandelplan is nog niet bekend. We maken grapjes over zaagsel, over open hersenoperaties die ik dan maar moet fotograferen. Over haar scan levensgroot aan de muur als kunstwerk. Maar het is bittere ernst. En ik vind het doodeng. Mijn vrienden zijn op twee handen te tellen en ze zijn me zoooo dierbaar. En dit is dan ook nog eens een heel bijzonder geval. Zo bijzonder dat ik het niet eens uit kan leggen.

Vandaag zijn Ferry en ik gearriveerd in Praag, another citytrip. Er staat veel op de planning. Fotograferen, wandelen, de Joodse begraafplaats, gluhwein op de kerstmarkten… en een geluksmuntje van de Karelsbrug gooien. Voor mijn lieve vriendinnetje! 

  2 comments

  1. Willemvk   •  

    Hopelijk komt het goed.

  2. Maris   •  

    Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *