Nieuwsgierig aagje

Als Ferry mij weer eens beschuldigd van nieuwsgierig zijn, gooi ik het op beroepsdeformatie. Van oorsprong ben ik natuurlijk redacteur en als redacteur wil je altijd alle informatie inwinnen. Toch?

Eerlijk is eerlijk: ik moet bekennen dat het vaak niets, maar dan ook niets, met beroepsdeformatie te maken heeft. Ik kan er gewoon niet tegen als mensen in mijn omgeving geheimzinnig doen. Zou het over mij gaan? Wat zouden ze zeggen? Nog zo’n treffend voorbeeld is een collega die onlangs zei: “Ik bel je morgen wel even, ik moet je wat vertellen.” Dat werkt dus niet. Dan sleep ik je mee naar de koffiecorner en dram ik net zolang totdat ik het verhaal te horen krijg.

Verrassingen vind ik leuk, mits… 1. Mij niet wordt verteld dat er een verrassing aankomt. 2. Mocht men het me dan toch vertellen, dan niet te lang van tevoren. Dan wil ik meer weten en blijf ik vragen. Vaak ook denk ik dan dat het iets heel groots is en dan valt het achteraf tegen. Zei ik nu dat ik verrassingen leuk vond?

Van wie ik deze eigenschap heb? Overduidelijk mijn moeder. Ik hoor mijn vader zeggen: “Alle slechte eigenschappen heb je van je moeder.” Ja, mijn moeder is nieuwsgierig, misschien nog wel nieuwsgieriger dan ik. En helaas, zij kan het niet op beroepsdeformatie gooien. In september vertelden we mijn ouders dat ze kerstavond moesten vrij houden. Niets meer en niets minder, de rest zouden ze dan wel merken. Er werden wat vragen gesteld, en ze kwamen met een paar suggesties. Die natuurlijk totaal verkeerd waren, want als Laura een verrassing regelt dan pakt ze uit. Toen het december werd, werd mijn moeder echter nieuwsgierig. En omdat ik dat – in tegenstelling tot Ferry – enorm leuk vind en misschien wel het leukst vind aan verrassingen, wakkerde ik het nog even aan. Door te zeggen dat ik nog wat voor kerstavond moest regelen bijv. Of dat ik nog moest bedenken wat ik aan zou trekken.

Het had effect op mijn moeder, de afgelopen weken passeerden flink wat vragen de revue. Moeten we eten voor jullie ons oppikken? Nee, dat regelen wij. Is het lang rijden? Gaat je niets aan! Tot hoe laat duurt het? Ligt eraan hoe gezellig jullie zijn. Wat moet ik aan? Casual netjes. Is het daar koud? (i.v.m. kledingkeuze) Weet ik niet. Ben je er eerder geweest? Nee.

Ik denk dat mijn ouders er nog steeds niet uit zijn wat we morgenavond gaan doen. Maar ik verheug me er nu al op. Nu maar hopen dat ze het niet op hun dochter lijken en het straks tegen vinden vallen…

  2 comments

  1. Ger   •  

    Schandalig, hoe de senioren van tegenwoordig, geterroriseerd worden door hun kinderen. Respectloos gewoon.
    Het is dat het door de leukste terroriste van Almere gedaan wordt maar anders…… 😉

  2. Rianne   •  

    hahaha je maakt mij ook wel ontzettend nieuwsgierig hoor! Ik ben benieuwd wat jullie gedaan hebben; gauw het volgende blogje lezen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *