De perfecte Kerstavond

Als Laura iets een verrassing organiseert, dan wil ze dat deze perfect is. En in tegenstelling to mijn nieuwsgierigheid heb ik deze eigenschap dan weer van mijn vader. Kerstavond moest perfect zijn en dat had wat voeten in aarde bleek.

Het begon al met het feit dat mijn ouders beiden roet in het eten gooiden: ze hoefden opeens niet te werken op de middag voorafgaand aan Kerstavond. Ferry en ik konden dus niet rustig hapjes maken in hun keuken zonder dat ze het door hadden. Broerlief schakelde de onderbuurman in, die hen uitnodigde voor een borrel op de bewuste middag. Mijn moeder weigerde. Wij zouden door omstandigheden al in Huizen zijn en dan ging ze niet elders op visite. Hoe vaak ik ook zei: “Mam, we zitten de hele avond nog met elkaar opgescheept, ik ben toch niet op visite, ik neem wel een boek mee.” Uiteindelijk zei de onderbuurman maar dat het heel belangrijk was en dat het moest. Mijn moeder ging overstag.

We ontvingen van de onderbuurman een sleutel voor een koeling in de kelder, zodat we eerder op de middag al onze thuis gemaakte hapjes koel konden zetten. Ik dumpte Ferry bij mijn vaders zaak voor een snelcursus vuurwerkverkoop en ging de hapjes koel zetten. Ai, de sleutel zat nog in de portemonnee van Ferry. Snel de tassen in mijn moeders box en hopen dat ze net niet brood uit de vriezer wilde halen. Terwijl ik naar de auto liep, dook mijn moeder plots op in de gang om de post te pakken en ik dook achter een muur. Zie je het voor je, ik opgedirkt en al? Zou ze de auto hebben gezien?

Ik haalde snel de sleutel op, gooide de spullen in de koeling en ging naar mijn moeder. Gehaast kwam ik binnen en hield een soort spraakwaterval om te voorkomen dat zij over mijn auto zou beginnen. Het hielp, ze vroeg niets. Ik pakte mijn boek, lakte mijn nagels en deed of het een gewone middag was. Ferry en mijn vader kwamen thuis, mijn vader ging zich omkleden en ze gingen naar de onderbuurman. Toen begon voor ons de race tegen de driekwartiers-klok.

Hup, laarzen aan en naar beneden. Spullen uit de koeling, tafel dekken. Brood roosteren & de oven aan. Hapjes op de ster-toastjes. Eitjes vullen met de eier-zalmvulling en tomaatjes voorzien van garnalenvulling. Parmaham om de soepstengels en in de glazen met pesto, fruitspiesjes aan elkaar rijgen. Ondertussen kwam broerlief aan die zorgde voor aangestoken kaarsjes en het brood in de oven in de gaten hield. Broerlief stuurde snel een sms naar de onderbuurman dat ze nog vijf minuten weg moesten blijven en even later zaten we doodleuk met onze mobiel op de bank te spelen. Wachtend tot ze zouden komen.

Ondanks dat die middag het vermoeden was ontstaan dat ook mijn broer er bij zou zijn – dat hadden we namelijk niet gezegd – was het toch een verrassing dat hij er was. En dat er zoveel geweldige hapjes op tafel stonden. Met dank aan schoonzoon, die voor zijn brandweercarrière acht jaar kok was. Ik vertelde ze wel dat we niet uren konden eten en dat we om 18.45 uur naar bestemming onbekend zouden gaan. Dat was geen probleem, genieten was het toch wel, zag ik aan hun ogen. Ja, mam, de jouwe waren flink waterig.

Bestemming onbekend was niet helemaal bestemming onbekend. Ik zei eerder wel dat ik er nog nooit was geweest, maar dat was een leugen. En stiekem hadden mijn ouders ook wel een vermoeden. Ik denk dat ik een jaar of 12 was toen ik voor het eerst mee werd genomen naar Carré, voor Wereldkerstcircus. Nog twee keer zouden volgen. En toen ik vorig jaar op tweede Kerstdag een affiche van het Wereldkerstcircus zag hangen, wist ik wat ik dit jaar wilde doen. Dus boekten we in september en zorgden dat mijn ouders de avond vrij hielden. Nu was het tijd om in de auto te stappen en ik wist dat onderweg al het kwartje zou vallen. Omdat Ferry en ik met onze eigen auto waren, heb ik hun reacties niet kunnen volgen. Maar als je van je broer hoort dat je moeder onderweg zachtjes tegen je vader zei: “Hier gaat mijn moederhartje sneller van kloppen”, dan weet je dat je opzet geslaagd is…

Mijn hart ging sneller kloppen toen ik, onder begeleidende kerstmuziek als All I want for Christmas, de grote theaterzaal in ging. We hadden perfecte plekken, aan de rand van het balkon. We zongen – of nee, ik zong – mee met alle kerstnummer en toen verscheen de stalspreker in het midden van de piste en kon de show gaan beginnen. Even dacht ik dat de nostalgie van vroeger vervlogen was. Zeg maar zoals dat ik nu de Troetelbeertjes ook niet meer leuk vind. Het begon met een flauwe clownsact en een ietwat saaie ballerina op een te dik touw, waar geen tempo in zat. Maar toen sloeg het om. Door een luchtacrobatiek-act waar ik kippenvel van op mijn armen kreeg. Nee, tranen van in mijn ogen kreeg. Daarna kreeg ik tranen van het lachen van een geweldige jongleur. Acht balletjes waar hij van alles mee deed. Zelfs geblinddoekt. En met heel veel humor!

Tijdens de – overigens heel mooie – hoepelact dwaalden mijn gedachten af naar Kanjer Guusje, wiens boek ik nu aan het lezen ben (waarover later meer). Terwijl de vrouw als een vogel zo vrij pirouettes maakte en rond dartelde, bedacht ik me dat Guusje nu ook vrij is, vrij van de pijn. Maar wat had ik haar gezin en bovenal haar zo’n voorstelling zo graag gegund. Ik kijk naar alle kindjes, met hun handen voor hun mond van ongeloof. Ik ken Guusje niet, alleen van de blog die haar vader bij houdt en van het eerste deel van dit boek, maar ik ben er van overtuigd dat ze dit super had gevonden. Ik prijs me gelukkig dat ik hier zit met mijn familie en hoop dat haar familie de Kerst koestert met de vele herinneringen aan Guusje.

Na de pauze passeert de ene na de andere geweldige act de revue. Ik kijk schuin naar mijn moeder, die als een kind met haar handen voor haar mond zit als er weer iemand in de lucht hangt. Ondanks dat ze aan een touwtje zitten, is ze bang dat ze vallen. Ondanks dat er een gigantisch vangnet hebben voor de trapeze-artiesten, houd ze haar adem in. Met die trapeze-artiesten gaat het trouwens niet zo goed. Ze hebben zichzelf onmogelijke kunsten toebedeeld en de een na de ander glijdt uit de handen van de vanger. Driemaal is scheepsrecht geldt daarbij niet. Ik vraag me af of dat ‘vroeger’ ook zo was, of dat me dat als kind gewoon niet opviel.

Het mag de pret niet drukken, die gespierde man die de uitdaging met de zwaartekracht aan gaat, maakt het helemaal goed. Alleen al door naar hem te mogen kijken. Al is het volgens Ferry een en al anabolen. Ik geloof er lekker niets van en staar verder. De clown die ik eerder nog flauw vond, heeft zich inmiddels tot een ware held ontwikkeld. Ik snap dat hij de gouden clown heeft gewonnen op het circusfestival in Monte Carlo. Net zoals elke andere artiest een gouden of zilveren clown in ontvangst heeft mogen nemen overigens. Allemaal in Monte Carlo. Zal er überhaupt nog ergens een circusfestival zijn?

Na drie uur is de show ten einde. Mijn vader zegt wat, maar ik kan het niet verstaan door het vele geklap en gefluit. Gelukkig kan ik – in dit geval dan – liplezen. Het zijn de simpele woorden ‘Mooi’. Maar de uitdrukking in zijn ogen erbij vertellen me dat hij meer dan blij is. Dat ook hij de avond van zijn leven heeft gehad. We nemen afscheid en rijden – in twee auto’s – richting huis. Ik zie hoe een auto bijna achter op die van mijn ouders knalt, en besef me wederom hoe waardevol ze zijn. Pap, mam, ik hou van jullie!

Fotografie: Flickr/Lady Mohan

  5 comments

  1. Ans   •  

    Het was een hele mooie geslaagde avond !
    Een die ik ieder geval niet vergeet !
    En dan spreek ik ook namens Pa dat wij ook van jullie houden !!!!!

    Dikke XXXXXXXX

  2. Ger   •  

    Goed bezig jongens. Kanjers.

  3. Rianne   •  

    Wat ontzettend lief!

  4. Anita   •  

    Mooi Laura! Wens je een fijne jaarwisseling en een geweldig 2012!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *