Lieve Casper

Hoewel je sterfdatum eigenlijk 6 februari 2007 is, is voor mij 12 februari 2007 nog altijd de dag dat ik mijn grote neef verloor. Dat was de dag dat ik hoorde dat jij uit het leven was gestapt.

Ik had nooit verwacht dat het me zo zou raken, dat ik er nog zoveel mee bezig zou zijn als ik toch nog stiekem regelmatig ben. Ik had je immers al zolang niet gezien, ik was immers al zolang niet meer dat kleine, speciale nichtje. Je moeder heeft wel eens gezegd: “Laura, dat komt omdat je het nooit afgesloten hebt, omdat je nooit met hem hebt kunnen praten.” Ik geef niet graag andere mensen gelijk, maar in dit geval kan ik niet anders.

Ik moet een jaar of 12 geweest zijn, toen mijn moeder zei dat ze met me wilde praten. Ik dacht dat het over mijn kleine neefje Nick ging, die die week koortsstuipen had gehad. Ze trok me op schoot, en als dat op die leeftijd gebeurt, dan moet het wel ernstig zijn, toch? Ze vertelde me dat het niet om Nick ging, maar om jou. Het ging niet goed met je en dus ging je een tijdje naar een pleeggezin in Amsterdam. Ik heb gehuild, veel gehuild. Als mijn herinneringen nog kloppen althans. Mijn moeder vertelt me namelijk wel eens dat dingen die ik op mijn blog zet niet stroken met de werkelijkheid. Misschien was het wel een soort van kostschool.

Ik vond het zo erg. Voor jou, voor je ouders, voor je broertje. En stiekem ook een beetje voor mezelf. Met wie moest ik nu schaatsen op veel te zwak ijs? Aan mij vertelde je als eerst – na ja, misschien toch eerst aan je beste vriendinnetje, maar ik voelde me in elk geval speciaal – dat je rookte. Bij wie zou je daar je geheimen kwijt kunnen? Samen keken we altijd enge films, zoals Jaws. Althans jij keek, ik verborg mijn ogen achter mijn handen, terwijl ik veilig tegen mijn grote neef aan zat. Met wie moest ik dat nu dan doen?

Al deze fijne, warme herinneringen verdwenen echter langzaam naar de achtergrond. Mijn grote neef, die ik zo lief had, veranderde. Voor mij althans. En ik kon als tienermeisje niet begrijpen wat er in jou omging. Dat het altijd kermis in je hoofd was. Pas na vele mailwisselingen met je moeder – dat is dan wel iets positiefs aan je overlijden, er is weer contact gekomen met de familie – snap ik een beetje hoe jouw leven voor jou moet zijn geweest. Maar ik zag op dat moment een Casper die ik niet eens wilde kennen. Ik zag een Casper die niet erg lief sprak over mijn ouders. Ik zag een Casper die tegen me loog. Ik zag een Casper die me voor mijn gevoel wegtrapte. En het gevoel van dat kleine, speciale nichtje raakte ik kwijt. Het maakte plaats voor woede, voor onmacht. En indirect gaf ik je de schuld van zoveel dingen.

De laatste keer dat ik je echt sprak, was toen oma overleed. De oma die zo belangrijk voor je was. Als een kleine jongen stond je daar bij de condoleance en de uitvaart. Oma lag in een open kist, maar je wilde haar niet zien, dode mensen waren eng. Even zag ik weer de Casper die ik zo lief had. Maar met oma’s dood kwam er ook een einde aan het familiecontact. Hoewel ik je af en toe nog vluchtig op straat tegen kwam, durfde ik je nooit aan te spreken. Jij mij wel. Om vervolgens enkel te vragen hoe laat het was. En ik beet op mijn tong en wist niet wat te zeggen, hoe te beginnen over het feit dat ik mijn grote neef miste.

Ik probeerde nog via je broertje, met wie ik via internet weer af en toe contact had, aan je e-mailadres te komen. Dat was laagdrempeliger. Maar je wilde geen contact. Of moet ik zeggen: je kon het niet? Via via bleef ik wel op de hoogte van wat er in je leven speelde. Ik hoorde dat je je leven weer op de rit had, dat je gelukkig was in de liefde en dat je papa zou worden. Van een afstand was ik blij. En toen overleed je dochtertje…

Lieve Casper, wat is het fijn dat je nu bij haar (en oma) bent en wat ben ik blij dat je na al die jaren kermis in je hoofd de rust hebt gevonden waar je zo naar verlangde. Maar wat vind ik het stom dat ik nooit meer met jou, mijn grote neef, heb kunnen praten. Volgende maand zou je 35 zijn geworden, je werd nog geen 30. Ik ben ouder dan mijn grote neef ooit is geworden. En dat voelt bizar…

  4 comments

  1. Anouk   •  

    Droevig verhaal. Sterkte!

  2. Ger   •  

    Recht uit het hart. Geen woorden voor.

  3. Laura   •  

    Verdrietig.. sterkte ermee 🙁

  4. Peet   •  

    Het blijft verschrikkelijk en steeds als je hier over schrijft krijg ik kippenvel. Fijn dat je het wel van je af kunt schrijven, dat er wel weer contact is met de familie en hopelijk kun je het stukje bij beetje een plekje geven. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *