Aanwezig: doemdenkertje

Het kan bij mij altijd alleen maar mee vallen. Ik heb namelijk altijd het slechtste scenario in mijn hoofd. Waarin iedereen dood gaat, gaat scheiden of zijn baan verliest. Zo’n beetje dat dus.

Ik kan me nog een moment herinneren uit mijn jeugd. Mijn vader was de buren ophalen van Schiphol. Hij bleef lang weg. Na ja, vond ik. En toen hoorde ik sirenes en begon het doemdenken. Zou papa een aanrijding hebben gehad?

Op mijn blote voeten sloop ik zachtjes naar de badkamer. Mama hoefde me niet te horen. Dan werd ik vast teruggestuurd of maakte ik haar ook ongerust. Ik zette mijn voeten op de rand van het bad zodat ik net door het hoge badkamerraam kon kijken. En maar wachten. Pas toen ik zijn koplampen zag en papa parkeerde, kon ik rustig naar mijn bed gaan. En zo gaat het altijd: ik zie doemscenario’s in 289 varianten. Ze komen nooit uit (wat wel betekent dat ik me daarna geweldig voel), maar het maakt me wel met grote regelmaat onrustig.

Vanavond heb ik dezelfde onrust. Ferry heeft dienst, als chauffeur op de tankautospuit. We hebben eerder nog lieve Whatsapp berichtjes uitgewisseld en dat is voor ons zeldzaam. Meestal zijn het praktische berichtjes. Ik vertelde hem hoe blij ik ben dat hij tomeloos veel geduld met me heeft en me de ruimte geeft in alles wat ik doe. Ook al schiet hij er af en toe bij in…

Ondertussen zie ik al de hele avond waarschuwingen op Twitter voorbij komen om vooral niet op pad te gaan. De A6 is een ijsbaan. Met uiteindelijk 23 ongelukken en Ferry die er naar toe is. Ik word er niet rustiger op. Ik Whatsapp hem of hij me wil laten weten als hij veilig terug is op zijn honk. Maar de melding wordt een middel HV, dus dat kan wel even duren. De onrust wordt aangewakkerd als ik hoor dat een politieauto bij een ongeval betrokken is.

Ik besef me dat ik niet kan blijven wachten tot hij terug is. De cijfers op mijn wekker vertellen me dat ik nog precies zes uur heb voor ik bruut uit mijn slaap wordt gerukt. Toch maar ogen dicht en morgenochtend gewoon Fer bellen, zoals altijd als hij uit zijn dienst komt…?

P.S. Deze foto is niets ernstigs en ook geen echt ongeluk. Is gemaakt tijdens een brandweeroefening.

  2 comments

  1. Anouk   •  

    Oh, daar kan ik helemaal inkomen hoor. Die doemscènerios. Soms erg vervelend.

  2. Marcella   •  

    Herkenbaar. Jij had nu een goede reden om angstig te zijn, ik heb die niet eens altijd. Gelukkig was het nu toe nergens voor nodig om angstig te zijn, gelukkig maar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *