Hoe ik van Agaat een langspeelplaat maakte

“Ik vind het zooo lief. Ik vind het zo ontzettend lief. Het is zoooo lief.” Tussen de snikken door vertelt Agaat me slechts een keer of honderd dat ze het zo lief vindt.

Ik laat haar rustig uitsnikken, word wat ongemakkelijk bij zoveel dankbaarheid en denk stiekem op de achtergrond: “Ja zussie, er is echt iets mis in je hoofd. Buiten wat verklevingen moeten ze er ook maar een langspeelplaat uithalen.”

Hoe ik Agaat aan het huilen kreeg? Voor de tweede keer in anderhalve week overigens, die ene keer dat ik onverwacht op de stoep stond voor een knuffel, maakte ik haar ook al van slag. Vandaag door simpelweg een cadeautje op te sturen. Voor straks, als ze in dat saaie, klinische ziekenhuis ligt.

Onlangs breidde vriendinnetje Cindy, die inmiddels een eigen Etsy-shop heeft, een geweldig kleed voor op onze bank. En opeens wist ik het: Agaat moest en zou zo’n kleed mee naar het ziekenhuis, in vrolijke #brainstorm-kleuren. Voor warmte en om haar hoofd in te verstoppen als ze uitschieten met de tondeuse. Dus het werd een kingsize kleed.

Vandaag werd het kleed als verrassing bezorgd. En ik weet dat dat echt niet het enige was waarom ze huilde (van blijdschap en ontroering overigens). Ik ben – en dat zijn haar woorden en dat is geen borstklopperij van mezelf – een steun voor haar in een moeilijke tijd. Op emotionele fronten, maar ook praktisch. Ik maakte een blog, zodat ze haar ei kwijt kan. Nu en na de operatie. En ze kan bij me terecht als ze in is voor wat zwarte humor, zonder haar man er weer mee te tergen. Samen hebben we de grootste lol over doodshoofd-hoofddoekjes, zaagsel en zelfs over onderwerpen die de dood aan gaan.

Ik verbaas me erover dat ze er zoooo dankbaar voor is. En word er ook een beetje verlegen van. Ik vind het namelijk niet meer dan normaal dat je er zo voor vriendinnen bent. In goede en slechte tijden is het niet? That’s what friends are for!

P.S. Bij dit soort blogs vraag ik diegene om wie het gaat om toestemming. Dat deed ik dus ook bij Agaat, en stuurde haar de blog vast mee. Haar antwoord: “Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Dat je dat nog vraagt! Tuurlijk!”

  3 comments

  1. Agaat   •  

    Heel erg bedankt, nogmaals. Ook Cindy! Die heeft het prachtig gemaakt! Grote klasse!

  2. Marcella   •  

    Wat lief dat je er zo voor haar bent. Ze heeft erg veel aan je, zo te lezen!!

  3. Anouk   •  

    Mooi gebaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *