sabbatical

Belangrijk

Jeu bed belangrwik Cor mei. Het is een van de vele berichtjes die ik afgelopen dagen vertaalde voor mezelf. Snel. Wat ze bedoelt is mij (bijna altijd) meteen duidelijk.

Afgelopen maandag werd ze geopereerd, mijn bijzondere vriendinnetje Agaat. Niet alleen bijzonder vanwege haar rare schedelinhoud, maar ook omdat ze gewoonweg een fantastisch mens is.

Met veel humor leefde ze de laatste weken naar de operatie toe. We hadden gesprekken over opvul-zaagsel. Als ik weer eens een goed idee had (volgens haar dan) dan kwam dat omdat ik haar missende helft in mijn bovenkamer had. We huilden samen aan de telefoon, en lachten gelukkig nog meer. Soms hadden we gesprekken over de dood, maar die waren kort. Er zou niets mis gaan. Toch zat ik zondagavond met een knoop in mijn maag (en tranen over mijn wangen) op de bank. Haar berichtjes lezend over afscheid van haar lieve kindjes. Opeens was het toch ‘Wat als…?’ En dat greep me aan.

Als iemand mij vraagt hoe mijn band met Agaat is dan is dat moeilijk uit te leggen. Hij is er gewoon. Altijd. Zij was diegene die me – na heel wat teleurstellingen – weer het geloof in vriendschap terug gaf. Zij was een van de mensen die mij het meest motiveerden toen ik mijn bedrijf opstartte. Zij is… gewoon Agaat.

En wat was ik blij toen haar man maandag belde dat alles goed was verlopen. Wat was ik blij dat ik dinsdag al weer met haar kon Whatsappen. Maar ik ben ook wel een beetje verdrietig. En de hele situatie doet me meer dan ik vooraf had kunnen inschatten. Het is echt veel moeilijker dan ik had verwacht (maar wie heeft het nu echt moeilijk, Laura).

Mijn lieve vriendinnetje wil al teveel, kan niet stil liggen in bed. Wordt hyper van de medicijnen en loopt tegen een muur aan. Op schrift kan ze zich – zoals je aan de eerste zin ziet – nog niet uitdrukken zoals ze wilt. En dat is frustrerend voor mevrouw de communicatie-adviseur. Ze is een brok hormonen en emoties. Ik grap dat ze wel zwanger lijkt van een vierling. Ze grapt altijd mee. Maar ik zie ook hoe moeilijk ze het heeft met haar spiegelbeeld, dat luikje is toch geen luikje geworden, maar een complete rits. Ik zie hem, schrik even. Maar Agaat blijft Agaat. Met litteken. Maar zonder kwaad in haar hoofd. (en straks met haar eroverheen)

Ik zie haar worstelen. Ik zie haar frustratie &boosheid (en laat dat ook met liefde over me heen komen). Het raakt me en ik vind het naar dat ze dit moet doormaken. Maar aan de andere kant… Ze is er nog! Ze kan deze zomer weer met haar kindjes op pad zonder hoofdpijn. Het had ook anders kunnen zijn… Medisch gezien doet ze het goed, ze mag vanmiddag al naar huis. Maar ze heeft een lange weg te gaan. Komen doet ze er zeker weten. Dat heeft ze in 2009 al laten zien.

Lieve Agaat, Jeu bed belangrwik Cor mei. Dat is deze week nog duidelijker geworden dan het het al was. Je komt er wel. Heb vertrouwen in jezelf, dat heb ik ook in jou.

P.S. Agaat heeft een eigen blog, waar ze alles over deze periode schrijft. Buiten dat het haar goed doet, ze heel erg geraakt is door alle lieve reacties, is het echt mooi (en humoristisch!) om te lezen. Kijk dus eens op www.tincke.nl/brainstorm.

  6 comments

  1. Irene   •  

    Mooi meis, die vriendschap en dat je het zo koestert! 🙂

  2. Rianne   •  

    Jeetje wat fijn om te horen dat alles goed met haar gaat. En jullie vriendschap is echt heel erg bijzonder.

  3. Marcella   •  

    Wow, mooi verwoord!

  4. Anouk   •  

    Mooi verwoord ^^

  5. Willemvk   •  

    Jij ook sterkte met haar genezing!

  6. Saskia   •  

    Mooie vriendschap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *