Hangtieten & flubberbuiken

-1 kilo, dat is wat de weegschaal aangeeft sinds ik me voor het eerst heb gewogen (vrijdag de 22e). Stiekem ben ik best een beetje trots.

Of ik het ook zie? Soms denk ik van wel, maar als ik het reëel bekijk zit dat tussen mijn oren. Een kilo is slechts zo’n 1,5% van mijn lichaamsgewicht. En ik weet niet eens waar die kilo er af is. Dat is ook hetgeen wat ik het meest vervelend vind: waarom kan ik niet bepalen waar het eraf gaat?

Dat is ook meteen mijn grootste angst: dat het van de verkeerde plek af gaat. Niet van mijn benen, billen en buik, maar van die andere B. Mijn borsten, een van de weinige lichaamsdelen – oké, mijn ogen kunnen er ook mee door – waar ik al mijn hele leven sinds ik ze heb trots op ben. Straks worden het van die uitgezakte theezakjes. Waar een ander natuurlijk geen last van heeft – lang leve de push up BH – maar waar ik wel tegenaan moet kijken als ik in de spiegel kijk. Een spiegelbeeld waar ik juist vrolijker van wil worden…

Gisteren kwam daar, terwijl ik in de sauna rondkeek, een tweede angst bij: hangvellen & flubberbuiken. Een angst die niet irreëel is, want ik heb het bij mijn moeder gezien. Mijn moeder is altijd zwaarlijvig geweest. Aanleg en levensgenieter in één. Liever een wijntje meer dan minder. Maar dat betekende wel overgewicht. Iets waar ze onwijs mee jojo-de, tot in 2001…

Mijn moeder had veel nekklachten, maar uit onderzoeken kwam niets. Het zou de schuld kunnen zijn van haar toch wel enigszins buiten proportionele borsten. Op naar een borstverkleining. Maar dat wilde de chirurg niet voordat ze 20-25 kilo was afgevallen. Geen idee welk crashdieet mijn moeder volgde, maar de motivatie was er en nog datzelfde jaar ging ze van cup H – ja echt waar, hangend tot onder haar navel na twee kinderen – naar een bescheiden cup D.

Logischerwijs slonk ook haar buik. Alleen die vellen die gaan niet mee. Die blijven waar ze zitten en gaan hangen. Wat mij bij een 50+ vrouw echt niet enorm stoort, maar bij een jonge deerne zoals ik? Niet dat ik straks naveltruitjes wil gaan dragen ofzo, maar ook hiervoor geldt: ik wil vrolijker worden als ik in de spiegel kijk, niet depressief.

Acht kilo wil ik er totaal af hebben. Zal ik mijn vel alvast op Marktplaats zetten en op zoek gaan naar goede push up BH’s of zal dat wel meevallen?

P.S. En nu maar hopen dat ik net zo sterk in mijn schoenen sta als mijn moeder 12 jaar geleden. Respect!

  6 comments

  1. inge   •  

    veel sporten, meis, dan komt ‘t wel goed met die vellen, juist omdat je nog zo jong bent en je vel nog zo rekbaar!
    ik ben 20 kilo aangekomen in een half jaar tijdens zwangerschap, dacht dat dat nooit meer goed zou komen #velover maar het kwam goed. ^^

    keep up the good work!

  2. Laura   •     Author

    @ Inge: sporten, mijn grootste hobby 😉 Ik ben vriendjes met de Kinect (Your Shape) en ga vanavond tennissen met mijn schoonzusje.

  3. Willemvk   •  

    Voor iemand die haar begin gewicht niet prijs wil geven, geeft 1 kg = ± 1.5% toch een heel aardige indicatie 😉

  4. Laura   •     Author

    @ willemvk: dat is een ruwe indicatie he 🙂

  5. Marcella   •  

    Van jouw totale gewicht kan er vast geen 20-25 kilo af. Dus dan zullen die flubbers wel meevallen. En.anders inderdaad aan de sport.

  6. Patrick RP (VRF)   •  

    Het onoogelijke detail is een onderdeel van het perfecte geheel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *