It’s all in the name

Iets te vaak ben ik teleurgesteld. Toch weerhoudt dat me er niet van me er een volgende keer weer vol voor te gaan. Om te geven. Want dat ben ik.

Een keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom

Hoe vaak heb ik dit meegeblerd als er weer eens een vriendschap kapot was gegaan. Als ik weer eens teleurgesteld was omdat ik zoveel had gegeven, maar weinig terug kreeg wanneer ik een keer iemand nodig had.

Dat vriendschappen niet voor het leven zijn, is me al een aantal jaar duidelijk. Daarvoor ben ik iets teveel op mijn hart getrapt, heb ik teveel mensen zien gaan en komen. Door ruzies, of doordat levens simpelweg veranderen en de band kan veranderen…

Een goede vriend (die ook niet voor het leven was) zei ooit: “Soms sta je op een kruispunt en ga je ieder een eigen kant op. Soms kom je elkaar op een volgens kruispunt weer tegen…” Na veel teleurstellingen, waarbij ik eerder van het kruispunt werd getrapt dan dat ik toevallig een andere kant op ging, houd ik me altijd stevig vast aan deze spreuk.

Deze spreuk is dan ook de reden dat ik blijf geloven in vriendschappen, of vooral wil blijven geloven. Ondanks teleurstellingen, tranen en messteken in mijn rug, zie ik de mooie kanten van vriendschappen in. Met één verschil: ik ga er niet vanuit dat ze voor eeuwig zijn. Als het op dat moment maar goed voelt…

Zo’n vriendschap waarbij het meteen goed voelde, is die met Laura. Of Lau01 zoals haar man altijd zegt. Ja, ik ben Lau02, en voor de andere 97 heeft ‘ie nog ruimte. Dat terzijde.

Begin dit jaar sprak ik Patrick, een collega van Ferry. Hij vertelde dat hij trouwplannen had en stelde me meteen aan Lau01 voor. Natuurlijk informeerde ik even of ze al een fotograaf hadden. “Goed dat je het zegt, wat doe je 25 mei?” Bummer, er stond al een bruiloft. Toen daarna bleek dat hun gewenste locatie ook al bezet was, verschoven ze de bruiloft een dag en sloegen ze twee vliegen in één klap.

In de aanloop naar de bruiloft ging ik een avond bij ze langs, om alles door te spreken. Ik snap best dat Patrick op een gegeven moment naar buiten vluchtte om een sigaret te roken: ik denk dat we stiekem best twee kakelende kippen waren. Met veel herkenning en ook wat moeilijkere gesprekken, want haar moeder was ongeneeslijk ziek en daar konden we bij de bruiloft niet om heen.

Daarna hielden we contact via Facebook en Whatsapp. Ze stuurde mij foto’s van haar trouwjurk, hield me op de hoogte van de gezondheid van haar moeder. Ik stuurde haar foto’s van andere bruiloften.

Hun huwelijk, mijn verjaardag, was een voor mij memorabele dag. Wat een bijzonder stel (en wat bijzonder om Patrick na zeven jaar echt te leren kennen, dat viel alles mee Pat!), wat een warme familie en wat een bijzondere emoties. Haar moeder was erbij, met dank aan artsen en ambulance personeel. Een dag met een lach en een traan, een dag met een goud randje! En dag waarop zij mij alle vertrouwen gaven om mooie én verdrietige momenten vast te leggen.

Na het huwelijk volgde een lang Pinksterweekend. Ferry was veel weg voor zijn werk en ik dook boven op de foto’s. Met maar één doel: haar moeder moest de foto’s nog zien. Lau01 belaagde ik ondertussen op Whatsapp met previews. Maar het bleef niet bij het uitwisselen van foto’s. Er ontstond een bijzondere band, met een bijzondere vrouw. Die mij deelgenoot maakte van haar gevoelens en verdriet. En de vraag: wanneer?

Dagelijks contact was er vanaf die dag. Van verdrietige berichtjes tot lieve, ontroerende berichtjes. En gelukkig ook veel berichten vol humor. Van een gezellig etentje bij de Japanner tot snelle krabbeltjes op Facebook. Een vriendschap die meteen de diepte in werd gegooid door de situatie met haar moeder, maar die daardoor ook meteen heel sterk & bijzonder was. Of is. De klik die er is, de herkenning: bijzonder. Net zo bijzonder was het Whatsapp-gesprek wat we daarover hadden. Precies tegelijk zeiden we: “It’s all in the name.”

Geen moment heb ik getwijfeld of ik weer eens teveel gaf, als ik weer een stapje harder deed omdat ik er graag voor haar wilde zijn. Als luisterend oor of praktische hulp. Geen moment heb ik bedacht dat ik misschien wel weer teleurgesteld zou kunnen worden. Ik weet namelijk dat Lau01 andersom hetzelfde voor me zou hebben gedaan.

Gisteren liet ze me toe op een van de moeilijkste dagen van haar leven: ze nam afscheid van haar moeder. Ze vroeg mij – namens de hele familie – dit vast te leggen op beeld. Geen makkelijke job, maar ook geen moment over getwijfeld.

Voor mij was het de ultieme blijk van vertrouwen dat ze mij bij alle moeilijke momenten toeliet. En voor mij ook een teken van vriendschap. Wat ben ik ‘blij’ dat ik dit voor haar heb kunnen doen. Ongeacht of we in de toekomst altijd dezelfde kant op slaan op kruispunten.

  8 comments

  1. PatrickRP   •  

    everlasting, no matter what or whom..dank voor 24, dank voor 11, dank dat je er voor mijn Lau was, bent en zal zijn.

  2. Anouk   •  

    Ontzettend mooi. Ook mooi geschreven.

  3. Irene   •  

    Mooi! In één woord!

  4. Lau01   •  

    Winter, spring, summer or fall, All you have to do is call, and I’ll Be there… You’ve got a friend 🙂

    Dank je voor je mooie, lieve en inspirerende woorden. What goes around, comes around!!

    Knuffel

  5. Rianne   •  

    Jeetje wat heftig maar ook zo mooi!

  6. Marike   •  

    Wauw. Wat mooi.

  7. Petra   •  

    Wat ontzettend mooi geschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *