I (hartje) fotograferen!

Dat er ooit een leven zonder fotograferen bestond, kan ik me nu niet meer voorstellen? Wat deed ik met mijn tijd en waar kwam mijn voldoening uit?

Want als ik er één ding van krijg dan is het wel voldoening. Voldoening omdat het zoveel beter loopt dan ik ooit had gedacht. “Ah af en toe een fotoshoot erbij en eindelijk geen kosten meer, maar quitte spelen”. Dat was het motto toen ik na een jaar freewheelen in 2010 naar de KvK stapte. Inmiddels is 2012 nu al succesvoller dan 2011, de omzet is al voorbij gestreefd in juni.

Natuurlijk is dit niet zonder slag of stoot gegaan. Ik zie me nog gefrustreerd zitten op de bank na de eerste ontevreden klant. Toen al wel onterecht in mijn ogen (en nu nog onterechter), maar ik zat wel met de gebakken peren en met name het rotgevoel. “Onbekende mensen fotograferen voor geld, bah. Kan ik niet beter op de oude voet verder gaan?”, ik heb het regelmatig gedacht.

En wat trok ik het me in het begin aan als mensen me te duur vonden. Dan ging er weer wat korting tegen aan. Inmiddels heb ik het mezelf afgeleerd: ik ben mijn geld waard. Mensen zien nog lang niet altijd hoeveel tijd er in een enkele fotoshoot en de afhandeling gaat zitten, maar ik wel. En voor minder kom ik mijn bed niet meer uit doe ik het niet. Dan zit ik liever met Ferry op de bank kneuterig te wezen.

Opmerkingen als: “Ik dacht een betere deal te kunnen maken” van ‘kennissen’ veeg ik zonder blikken of blozen van tafel. Bij de bakker onderhandel je toch ook niet? Vrienden die alleen komen als het gratis schaar ik ook steeds minder onder het groepje ‘vrienden’. Als ik mijn zaak levend wil houden… (is het arrogant als ik zeg dat ik mezelf naast een goede fotograaf ook, of misschien nog meer, een goede ondernemer vind?)

Ik merk dat de negatieve incidenten – klanten die niets laten horen na het zien van de gallery of ontvangen van de trouwd-dvd, klagende mensen omdat het allemaal zoooo duur is – steeds minder blijf hangen. En dat de ‘Mijn hart gaat sneller kloppen van fotograferen’-momenten steeds vaker de boventoon voeren.

Met een glimlach op mijn gezicht denk ik terug aan het kaartje dat ik laatst kreeg van Yentl: “Je bent de leukste fotografe waar ik mee heb gewerkt.” of het tienerpartijtje dat ik laatst had, waarbij de achtb11-jarige meisjes helemaal gelukkig waren. “Ik heb dit ook wel eens binnen gedaan, maar buiten is zooooo veel leuker!” en “Papa en mama moeten alle foto’s kopen, want ze zijn zo mooi.” Ik ben nog steeds trots als ik Facebook-omslag foto’s voor bij zie komen van mijn hand. De ge-wel-di-ge reacties op Facebook op mijn eendjes-fotoshoot gaven mij een onwijze kick (heb je die met zijn bek open gezien?). Het feit dat ik steeds vaker word gevonden via Google (en dat heb ik wel allemaal zelf geflikt) maakt me nog trotser. Of wat dacht je van het gezin van het meisje dat we tegenkwamen in de dierentuin en dat ik gratis fotografeerde? Deze zomer komen ze terug voor een gezinsshoot. Ik geloof in karma.

Een vaste klantenkring heb ik inmiddels ook opgebouwd. Iets dat ik nooit had verwacht, want wie doet er nu elk jaar een fotoshoot? En toch heb ik klanten voor het leven en die mij als enige op hun bruiloft willen. Klanten die de reclame voor me doen. En niet alleen daarom heb ik deze klanten in mijn hart gesloten, maar ook omdat ik ze zelf – stuk voor stuk, met ieder hun eigen verhaal – in mijn hart heb gesloten.

I (hartje) fotograferen, I (hartje) mijn klanten, I (hartje) ondernemen. En hoewel mijn hoofd soms overstroomt, kan ik niet meer zonder. Nu alleen nog even leren doseren…

  1 comment

  1. Daniëlle   •  

    Jaaaa die eendjes!!! <3333 Het is zeker terecht dat je je er steeds beter bij voelt, je ziet je foto's mooier worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *