Wi-wa-wonderkonijn

“Hoe kan hij nou aan zijn keukenrol knagen? Die ligt toch niet in zijn kooi.” Ik hoor de verbazing in de stem van mijn baasje voor hij naar beneden stormt en ik snel onder de bank vlucht.

Hoewel ik een echt huiskonijn ben en kilometers door het huis rondren als mijn baasje en bazinnetje thuis zijn, hoor ik ‘s nachts – en als ze weer eens niet thuis zijn – toch echt in mijn hok. Voor het geval ik een draadje doorknaag ofzo. Een ramp is mijn hok niet. Voor het slapen gaan krijg ik nieuw water, vers hooi en eten. Ik kom de nacht wel door.

Toch heb ik het baasje en bazinnetje de afgelopen weken versteld doen staan. Als ze ‘s ochtends uit bed kwamen, lag ik namelijk meerdere malen doodleuk op mijn kleedje, midden in de woonkamer. De eerste keer kreeg het baasje (die ‘s avonds meestal mijn eten verzorgd en dus mijn kooi dicht moet doen) op zijn kop. “Ferry, je moppert wel dat ik altijd alles vergeet, maar je kunt ook gewoon zeggen dat jij nu eens wat vergeten bent. Hij kan toch niet zelf zijn kooi openmaken?”, hoorde ik het bazinnetje mopperen.

True, het bazinnetje vergeet veel. Doordat ze druk is en door haar vitamine B12-tekort. Soms vergeet ze mij eten te geven waarna ze door het baasje weer uit bed ‘getrapt’ wordt en semi-slapend de trap af komt strompelen. Maar goed, het baasje blijft tegen het bazinnetje zweren dat hij het niet is vergeten en dat ik echt zelf de kooi heb open gedaan. “Fer, je kunt ook gewoon toegeven dat je het vergeten bent hoor, dat overkomt elk mens”, hoor ik haar mopperen, “Dat deurtje kan hij echt niet zelf openmaken”. Wat een lekker stel ook, die baas en bazin van mij.

Om het zo nog even ingewikkelder te maken, zit ik een paar dagen later weer doodleuk op mijn kleed als het bazinnetje naar beneden komt. “Uh Ferry, heb je gisteren de kooi dicht gedaan?” Ja, het baasje weet het zeker, hij heeft de kooi de avond daarvoor dichtgedaan. “We hebben gewoon een wonderkonijn.” Ik zie het bazinnetje haar hoofd schudden en denken: ‘Dream on, dat kan hij echt niet.’ Vanmorgen twijfelde het bazinnetje toch opeens wel aan zichzelf (en mijn kunsten), en niet meer aan de woorden van Ferry.

Want vanmorgen zat ik dus in de woonkamer aan een keukenrol – die ik altijd krijg om mee te spelen – te knagen en dat hoorde het baasje. Gisteren was het het bazinnetje die mij water en eten gaf. En die dus de kooi dicht had moeten doen. “Zou hij dan toch zelf het deurtje open kunnen krijgen?”, vroeg ze zich hardop af. “Nee joh”, zei het baasje, “Dat kan echt niet!”. Oh nu opeens kan ik het niet, nu het bazinnetje eventueel misschien toevallig vergeten is de kooi dicht te doen. Lekker consequent die baas van mij.

Ik hoor ze nog even verder kibbelen. Over het feit of ik al dan niet een wonderkonijn ben, of dat ze het stiekem gewoon beiden zijn vergeten. Het antwoord? Voor mij een weet, voor hen een vraag. En dat laten we lekker zo. Want ik vind ze het liefst als ze kibbelen!

Fotografie: Fotovanjouwhuisdier.nl.

  3 comments

  1. Anouk   •  

    Leuk om te lezen!

  2. Daniëlle   •  

    hahaha…. Ik ga voor Tim-het-wonderkonijn ^_^

  3. PatrickRP   •  

    nu is ongeveer het tijdstip om Tim tot de kerst op een dieet van rode wijn, knoflook, thijm en uien te zetten. Tis niet te vreten, maar trekt zo wel lekker in het vlees (Lapin au vin )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *