Ik heb echt een heel zwaar leven

“Ik heb een heel zwaar leven, maar echt een heel zwaar leven. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Heb echt een heel zwaar leven. Het leven is voor mij gewoon ontzettend zwaar.”

Dit YouTube filmpje kreeg ik toegezonden van Lau01 na het lezen van mijn vorige blog. Ze bedoelde het vast sarcastisch, maar onderschat het niet. Ik heb als konijn echt geen hondenleven, maar ook zeker geen luizenleven. Waarom niet? Nou lees gerust verder.

Ter beeldvorming even mijn leefomstandigheden. Mijn huis, een veredelde kooi, is 60 cm bij 1 meter (gok ik, en ik weet niet of mijn inschattingsvermogen nou zo goed is). Hier verblijf ik als de baasjes weg zijn. En dat is nogal vaak. Beetje vergelijkbaar met dat jullie 10 uur op een dag in een te kleine badkamer zitten.

Mag ik er uit, als ze eens thuis zijn, dan heb ik gelukkig wel 30 vierkante meter (+ de gang als ik durf) tot mijn beschikking. Maar laten we wel zijn: na 2,5 jaar ken ik die ruimte mm voor mm en er valt niets meer te ontdekken. En dus ga ik maar op mijn kleed – dat al heel oud is, wanneer krijg ik eens een nieuwe – liggen. Een beetje peinzen over de wereldproblematiek. Wat als de recessie nog harder toeslaat en een van de baasjes zijn/haar baan kwijt raakt? Krijg ik dan nog wel bananen? En wat als de dijk doorbreekt en Flevoland onder water ligt? Ik heb geen zwemdiploma.

Als ik tussen het overpeinzen door, besluit een keer de gang in te gaan, omdat de baas dat zo leuk vindt en aanmoedigt, krijg ik binnen no time op mijn kop. Ik mag namelijk niet – ik snap er niets van – aan de deurmat knagen. En dan noemt hij me daarna bangepoeperd, omdat ik nooit de gang in ga. Gek hè?

Terwijl de baasjes de halve wereld over reizen, kom ik niet verder dan vakanties in eigen land straat. Als de baasjes op vakantie gaan (naar f*cking Florida, hoe jaloers kun je me maken?), mag ik niet mee. En ik mag ook al niet naar een dierenopvang, waar ik gelijkgestemde vriendjes kan maken. Ik ga naar de buurvrouw. En hoewel ze heel lief is, en hun huis meer vierkante meters heeft om te ontdekken, is het natuurlijk niet echt vakantie. En ze ‘moet’ dan ook voor de koi’s zorgen. Ik moet het nog steeds doen met verdeelde aandacht.

Zelf bepalen wanneer ik wil eten, gewoon omdat ik trek heb of een vreetbui? Echt niet dus. Hoewel ik tegenwoordig zelf mijn kooi open schijn te maken (de baasjes zijn er nog niet uit), kan ik niet zelf mijn eten pakken. Mijn voer staat in de keuken en dat is te ver en te eng voor me. Al zou ik het wel durven: het handvat van het keukenkastje is te hoog. Een meter is niet haalbaar, daarvoor ben ik net een te klein konijntje. En dus wacht ik rustig in mijn kooi totdat baasje en bazinnetje ‘s avonds laat thuis komen en ik eten graag. Ze vragen zich nog steeds af waarom ik zo vaak plakpoep heb. Tja, wat dacht je van een onregelmatig eetpatroon?

Bij mooi weer vertrekken het baasje en bazinnetje naar buiten. Ik mag dan wel los blijven lopen in de woonkamer, maar liever was ik ook buiten. Lekker rondrennen, visjes kijken, in de borders graven. Maar dat mag niet, want ze zijn bang dat ik ontsnap. Of nog erger: vriendjes wordt met de achterburen. Waar al maanden geen hond is gezien, zou hij een ander huisje hebben gekregen? Ik hoop het voor hem.

Voor mij geen zon dus. Ja, heel soms wordt mijn kooi buiten gezet. Maar alleen op lentedagen. Want bij een temperatuur van 25 graden of meer schijnen konijntjes dood te gaan. Ik ben toch geen mietje?!? Wel een beetje een kluizenaar overigens. Ik heb geen konijnenvriendjes. Omdat ik vrouwtjes zou bespringen (hallo, waarom ben ik dan geholpen?) en ruzie zou maken met een nieuw mannetje. En dus moet ik het doen met een knuffelkonijn. Alsof ik trap in dit placebo-effect…

Luizenleven? Nee dus! Ik heb het echt zwaar, en wie daar nog wat tegen in durft te brengen…. Na, ik ga maar even mijn skills als waakkonijn ontwikkelen. Dan kom je gewoon het huis niet meer in!

P.S. Volg jij me al via Bloglovin?

  5 comments

  1. Anouk   •  

    Arme ziel…

  2. Patrick RP (VRF)   •  

    Verheug je op de kerst

  3. Laura   •  

    Lieve Tim,

    Bij deze bied ik je mijn oprechte excuses aan. Nooit heb ik me beseft dat een konijnenleven zo zwaar kon zijn. Mijn inlevingsvermogen reikt helaas net niet ver genoeg. Wortels en sla kan ik nog inkomen (tja..moet maar weer eens op dieet) maar ik heb een redelijk grote badkamer en de eigenaren van mijn huis (4 lieve katten) bepalen zelf of en wanneer ze thuis eten. Maarreh… Heeft jouw baasje niet een fijne konijnenren voor je? Met een afdakje voor wat schaduw? Flauw zeg!! Alsof je zou gaan graven in zo’n ding! Dat baasje van jou….die is volgens mij best handig….ik zou ‘m aan Sinterklaas vragen dit jaar! Moet je alleen wel een keer een wortel laten staan…voor het paard natuurlijk! X

  4. Ger   •  

    Ik leef oprecht mee met Tim.
    Een jaar lang utkijken naar een verblijf in de konijnenopvang en dan horen dat je bij de buuf gedumpt wordt.
    Daar gaat je twee weken rauwkost en groepsex.
    ‘t is bij de konijnen af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *