De nieuwe Kluun?

Inspiratie voor een gastblog, waar haal ik dat zo snel vandaan?! Ik heb nog nooit écht geschreven. Geen ervaring met bloggen en voor het bijhouden van een dagboek heb ik geen geduld (al zou het goed zijn voor mijn zelfreflectie). En verder… Penvriendinnen?

Typisch zoiets waar ik ooit vol overtuiging en enthousiasme aan begon. De 3e brief lag echter al snel ergens stof te vangen en op de één of andere manier kwam dat antwoord er vervolgens nooit meer. Ik ben al slecht in het sturen van een kaartje! Niet omdat ik niet attent ben of wil zijn hoor, ik ben gewoon een chaoot. Een ADHD’er. Ik vergeet iets net zo spontaan als dat het in me opkomt.

“Wil je een gastblog schrijven?” vraagt Lau02. Hmm… dit is misschien juist wel het moment om het eens te proberen. Eens te zien hoe ver ik nou eigenlijk kom, als ik daadwerkelijk iets op papier wil zetten. Check: de eerste regels staan er al! En ik ben pas 5 minuten bezig. Goh, wie weet schuilt er stiekem wel een schrijver in me. *droomt even weg*

Ja! Ik zie mezelf al zitten. En dan ben ik dat meisje dat zomaar  uit het niets een boek schrijft dat spontaan een enorme hit wordt. Zoiets als met Kluun ofzo. Ik bedoel, die schreef ook maar gewoon zijn eigen verhaal op. Beetje aangedikt hier en daar, moet ik ook kunnen. Toch? Eitje! Joh, in mijn hoofd is dat boek al bijna klaar! En nu…?  *zoekt verder op Google, hoe schrijf je een boek?*

Oh. Oke. Juist. Dus je moet een goed verhaal hebben. En personages. En eeeh… dinges… een plot natuurlijk. En de meeste schrijvers hebben al een triljoen verhalen en blogs geschreven voordat ze doorbreken. Als ze al ooit doorbreken. Misschien. En we heten niet allemaal Kluun. Dus. Exit mijn eigen boek. Voorlopig. En over die eigen blog moet ik ook nog maar eens goed nadenken.

Maar wat zet ik dan op papier n.a.v. Laura’s gastblog-oproep?!

Mensen om me heen die over mij vertellen (of aan mij hoe ze me zien in een open brief/blog). Positief, negatief. Net hoe je me ziet. Maar geen veren-in-reet overdreven stukjes. Zodat de blogger meer ziet dan wat ik alleen plaats en/of soms stiekem een beetje ophemel. Of wijdt gerust uit over die ene herinnering waarmee je mij voor schut zet, onze eerste ontmoeting of over die ene eigenschap die je zo (niet) waardeert. Of dat ene moment dat we delen, of wat je zo graag anders aan me zou zien of aan me zou willen vragen.”

Lieve Lau,

Daar zit ik dan. Nadenkend over jou. Over ons. Over vriendschappen en kruispunten. Hoe goed kennen we elkaar nou eigenlijk? Een half jaar geleden hadden we elkaar misschien 1 keer gesproken.  Toch maak je nu al een belangrijk deel uit van mijn verleden. Je was er bij op de allermooiste en belangrijkste dag van mijn leven. En je was er bij op de aller-verdrietigste dag van mijn leven.

Niet alleen was je lijfelijk aanwezig met je oh zo belangrijke camera in de aanslag, om er voor te zorgen dat deze gelegenheden vastgelegd werden op jouw eigen fantastische manier, je wás er ook echt. Figuurlijk. Voor mij, voor mijn lief en zelfs voor mijn familie en vrienden. Voor Oma, voor Sue en voor iedereen die je maar even nodig had.

Ik ben blij dat ik je heb mogen leren kennen. Je bent een mooi mens en je hebt enorm veel te geven. Ik hoop dat er in de toekomst nog héél veel memorabele momenten mogen volgen. Als je ze vast wilt leggen zou dat fantastisch zijn. Maar het mooiste is gewoon als jij er bij bent. Want die momenten kunnen delen, is enorm veel waard.

Liefs, Lau

Deze gastblog werd geschreven door Lau01, een dierbaar vriendinnetje waar ik eerder over schreef.

  2 comments

  1. Marike   •  

    Mooi geschreven, helemaal voor iemand die nooit schrijft! 🙂

  2. Anouk   •  

    Mooi geschreven hoor, complimenten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *