Sttt!

Zondagavond zat ik in de auto met twee collega’s. Van Eindhoven (dat vliegt nu eenmaal goedkoper) naar Amsterdam. Compleet uitgeput. “Laura, ik heb je nog nooit zo lang stil meegemaakt”. True: ik ben geen stille tante. Ik klets veel. En snel en vaak. Communiceren is voor mij belangrijk.

Natuurlijk ben ik wel eens stil. Soms zelf uren. Denk bijvoorbeeld aan de dagen dat Ferry 24-uursdienst heeft. Als dat in een weekend valt, trek ik mij vaak terug. Op de bank met laptop. Praten doe ik alleen tijdens een telefoongesprek (en bellen doe ik het meest als ik onderweg ben en juist niet als ik thuis ben). Of tegen het konijn. Niet praten kan ik dan ook best wel, niet communiceren is een ander iets.

In het programma Sstt! – waar dezelfde collega mij op wees en wat maandag in TV Lab op NL3 werd uitgezonden – worden drie bekende Nederlanders 36 uur in een huis opgesloten. Ze mogen niet met elkaar praten. Maar ook niet praten met de buitenwereld. Geen telefoon en dus geen Twitter, Facebook, Instagram of vriendjes op de Whatsapp. En zelfs geen boek. Gewoon 36 uur met jezelf bezig zijn.

Hoe, hoe in godsnaam, doe je dat? En is dat niet te confronterend voor een piekeraartje zoals ik? En zou ik me niet heel nutteloos volgen als ik 36 uur alleen maar kan zitten, liggen, staan en glimlachen naar anderen zonder wat te mogen zeggen? En ook geen TV voor een te gekke film, wat heb je dan aan je dag? Zou ik niet een soort fantoompijn krijgen, met die telefoon die niet meer aan mijn hand kleeft?

Ik zou als prikkeljunkie – een geweldig woord, welke ik in het programma hoorde – helemaal gek worden als ik aan zo’n tv-programma mee zou werken. Geef me een paar boeken en ik red me nog wel. Natuurlijk ben ik stiekem verslaafd aan social media en zou ik bang zijn enorm veel te missen. Natuurlijk zou ik Ferry missen als ik voor het slapen gaan niet even kan bellen. Maar ik zou me redden. Zoals ik me ook 3 dagen in Suriname redde zonder mobiel bereik. Maar ja, toen mocht ik wel praten met mijn mede-journalisten.

36 uur in één huis, met twee anderen. Niet praten, geen internet, geen klok die vertelt hoe laat je moet koken. Ik zou gillend gek worden. Maar stiekem zou ik het heel graag gewoon kunnen. Even rust in dat koppie van me dat met regelmaat overloopt omdat ik zoveel van mezelf ‘moet’.

Heeft iemand 36 uur dé perfecte locatie te leen? Zodat ik mezelf eens kan verbazen en toch de rust kon vinden, zoals de drie hoofdpersonen in Sstt! dat uiteindelijk ook konden. Wat lijkt me dat zalig!

  8 comments

  1. Annegien   •  

    Stíekem verslaafd aan social media? Hihi!

  2. Eva   •  

    Ik denk dat het zonder de twee andere deelnemers best een makkie zou zijn. Maarja, in je eentje ben je natuurlijk ook een stuk stiller dan met anderen om je heen 😉
    Lijkt me zelfs best rustig ook eigenlijk.

  3. Marieke   •  

    Ohh ik denk dat ik ook echt gek zou worden! Maar stiekem zou ik dat dus best eens willen proberen… 🙂

  4. Sylvia   •  

    Heb dat programma inderdaad ook voorbij zien komen, lijkt me wel een mooie uitdaging 😉

  5. Michel ten Hoove   •  

    Er is zo’n huis Laura. Een klooster. En nee, niet om voor altijd in te verdwijnen. Dat niet. Je kunt er gewoon een paar dagen in retraitte naar het schijnt. Een ex-docent van mij deed dat jaarlijks een lang weekend. Schijnt heel louterend te werken.

  6. Mcdid   •  

    Wat een leuk blogje. Het zou voor mij ook een hele uitdaging zijn denk ik…

  7. Anouk   •  

    Oei, dat zou ik ook niet kunnen. Maar misschien ook wel omdat ik iets te doen moet hebben.

  8. inge   •  

    ha, je vond het dus ook indrukwekkend. ik ook! tegelijk ook iets wat ik ook wel eens zou willen doen/ proberen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *