Balansen

Ik zie me nog staan: met klamme handjes bij de KvK. Koudwatervrees. En wat gebeurde er veel in twee jaar! Vooral met mezelf, kwam ik achter toen ik een oude blog terug las. Wat is er veel gebeurd sinds die tijd…

“Ik heb last van koudwatervrees”, zei ik vandaag tegen Fer. “Van wat?”, was zijn antwoord. Ik probeerde zo goed als het kon uit te leggen wat het in mijn ogen is: angst voor iets nieuws, angst voor dat het een mislukking wordt.

Hier begon ik mijn blog mee op 22 september, de dag voor ik de grote stap maakte. Typisch Laura: grote bek, klein hartje en oh zo bang om te falen. Wat ik nog steeds bij tijd en wijle heb overigens en vooral bij nieuwe dingen. Best bizar, want zo nieuw was fotograferen niet voor me. Ik deed het al als freelancer, maar ja… dat was lekker vrijblijvend. Nu zou het om het echie gaan. Inclusief meer klanten, blauwe enveloppen en woorden als BTW, ondernemerschap, aftrekposten etc.

Maar is het echt iets nieuws? Nee, ik fotografeer al langer freelance. Maar nu wordt het officieel en ben ik dan echt ondernemer. Naast mijn werk, want dat is goed te combineren, zeker met de studio aan huis. En daarvoor krijg ik vanaf morgen een getalletje achter mijn naam voor de blauwe-enveloppen-meneren. En dat is spannend! Want stel, stel dat ik mijn eigen fotografiekunsten overschat? Of stel dat mijn klanten mijn foto’s toch niet mooi vinden achteraf? Of stel dat ik misschien wel helemaal geen klanten krijg? Of te weinig? Dat de flyers die ik morgen – eindelijk! – ga bestellen niet aanslaan.

Toegegeven: de flyers sloegen niet aan. Dat doen ze nog steeds niet en veel doe ik er dan ook niet meer mee. Alleen heel specifiek, bijvoorbeeld bij een hondentrimmer of een verloskundige in de praktijk. De studio aan huis doe ik ook weinig mee: alleen nog maar huisdieren, de rest heb ik geschrapt. Voor de rest werk ik het liefst op locatie, met natuurlijk licht in een spontane omgeving. Over klanten te weinig hoef ik niet te klagen, eerder over tijd teveel. Ik werkte me het afgelopen jaar een slag in de rondte en dat kwam met name omdat ik goed word gevonden in de zoekmachines. Want hoe dat moet dat weet ik – in tegenstelling tot veel andere fotografen – wel.

Klanten die mijn foto’s niet mooi vinden? Sporadisch. En als het gebeurt is het niet zozeer niet mooi. Maar is het bijv. lastig om drie jonge kinderen samen goed op de foto te krijgen. Ondanks dat ik dat vooraf ook als risico aangeef als bijv. 2 van de 3 kinderen onder de drie zijn. Een fijn gevoel geeft het niet, liever heb ik ook een topshoot. Maar ik weet dat ik er alles aan doe op zo’n moment wat in mijn macht ligt. En ik weet dat ik verdomd goede foto’s maak. Oeps, van onzeker meisje naar arrogante fotografe…

En ja, tot nog toe heb ik voor zover ik weet nog geen ontevreden klanten gehad. Maar toch, kritiek blijf ik een lastig punt vinden. En ja, ik heb al opdrachten in het vooruitzicht. Maar zal dat altijd zo zijn? En dan wil die KvK ook nog een omzet- en winstinschatting. Hoezo natte vingerwerk? Ik ga nu pas promoten, hoe weet ik nu wat dat doet?

Die inschatting: ook zoiets. In mijn eerste volledige jaar ging ik er al ruim overheen. In het tweede volledige jaar ging ‘ie ruim twee keer over de kop. Of me dat veel tijd & energie kost qua marketing? SEO (zoekmachine-optimalisatie) kostte veel tijd toen ik er mee startte. Maar nu komen de mensen haast aanvliegen en ben ik blij als ik een weekend geen opdracht heb en gewoon een lang bad kan nemen. Of  een filmpje kan kijken met mijn lief.

“Maar je hebt toch niets te verliezen?”, zegt nuchtere Fer. Klopt, investeringen heb ik allang gedaan. En nieuwe investeringen in materiaal doe ik pas als er weer omzet is. Toch heb ik wel wat te verliezen. Eigenwaarde en ego. Ik kan slecht tegen falen. En dat is dus ‘mijn’ vorm van koudwatervrees waar ik nu mee worstel. Volgens de Dikke van Dale is koudwatervrees echter ‘ongegronde vrees’. Zal het dan toch goed komen met mij?

En het kwam goed, meer dan goed. Ik heb heel veel gewonnen, ben als mens enorm gegroeid. Ik heb mijn klanten enorm waardevolle documenten geleverd, ik heb bijzondere dagen mogen bijwonen (van bruiloften tot aangrijpende crematies). Maar ik verloor ook.

Ik verloor een stukje Laura. De rust in mijzelf. De altijd vrolijke spring-in-het-veld was veranderd in een meisje dat op was van de stress, van de werkdruk. Ik bleef maar meer willen, kon geen nee zeggen en hoewel ik hierboven alles rationeel neer zet, zei mijn gevoel en lichaam soms heel anders. Schoot ik compleet in de stress, bang dat iemand bijvoorbeeld de foto’s niet mooi zou vinden. En ik nam teveel opdrachten aan, zei zelden nee. Teveel voor iemand met een fulltime baan én veel reistijd én een social leven én een relatie.

Vorig jaar was duidelijk dat het anders moet en het afgelopen half jaar heb ik besteed aan mezelf ontwikkelen. De waarde in mezelf ontdekken, niet langer meer onzekerheden compenseren met datgene waarvan ik wel weet dat ik er goed in ben. Leren ‘nee’ zeggen. Ook al is het nog zo’n leuke shoot, op een zaterdag spontaan met Ferry naar de Ikea gaan is nog veel leuker. Ja echt!

En na een half jaar kan ik zeggen dat ik echt rete-trots op mezelf ben. Want de strijd was niet makkelijk en er kwamen flink wat tranen bij kijken. Maar ze zag, kwam & overwon. En kreeg weer balans. En rust. Nu tijd om het vast te houden.

  4 comments

  1. Petra   •  

    Wat fijn om te lezen dat het zo goed gaat nu. Doet me goed! En die onzekerheid is nergens voor nodig hoor, je doet het hartstikke goed, en ik was en ben heel blij met je foto’s!
    Nu die balans vasthouden, succes!

  2. Erik   •  

    Goed bezig dame!

  3. Anouk   •  

    Goed gedaan! 🙂 Leuk om te lezen, ik snap je wel haha.

  4. LNNK   •  

    Balans is het allerbelangrijkste. Ik ben blij dat je die terug hebt gevonden. Ik vind je foto’s altijd prachtig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *