Lieve Agaat

Precies een jaar geleden zat ik met een knoop in mijn maag op het werk. Een knoop omdat jij, mijn lieve vriendinnetje, op dat moment een levensgevaarlijke operatie onderging. Ik was bang, enorm bang, dat het mis zou gaan.

Nog nooit was iets naars zo dichtbij gekomen. Nog nooit had ik iemand ontmoet die zo’n ingewikkeld hoofd had, met de daarbij behorende problemen. De avond daarvoor greep het me om de keel en uit het niets zat ik als een klein kind te snikken op de bank.

Toen S. belde dat de operatie goed was gegaan, viel er letterlijk een last van mijn schouders. Je was er nog, je was niet dood. Er was niet vitaals geraakt. Al snel kreeg ik een eerste bericht van je: een foto van een joekel van een jaap. En wat was ik trots op jouw dapperheid.

De dagen erna kwam er naast trots ook een nieuwe angst bij: zou ik ‘mijn Agaat’ nog terugkrijgen? De vrolijke spring-in-het-veld die communicatief zo sterk was. Nu had ik een vriendinnetje die plots Zuid-Afrikaans leek te praten, waarvan ik alle blogs en whatsappjes moest vertalen.

Een vriendinnetje die om niets boos en opstandig werd. Die af en toe net een drammende dreumes leek. Een vriendinnetje die vergat dat ik haar had gebeld… En hoewel ik het je niet kwalijk nam, deed het wel heel veel pijn. Waar was die lieve Agaat die mij zo dierbaar was geworden?

Met lood in mijn schoenen vertrok ik die zondag naar Lemmer, je was inmiddels thuis. Doodeng vond ik het. Hoe zou je straks in het echt communiceren? Zou ik ook nu geconfronteerd worden met jouw stemmingswisselingen? Maar ik moest. Ik moest omdat ik stiekem bang was voor complicaties, voor een hersenbloeding. Ik zou het mezelf nooit vergeven als ik je nooit meer zou hebben gezien.

Wat ik aantrof? Een vrouw die zes dagen na een mega-zware operatie netjes aangekleed zat in bed. Die grapjes maakte met een hersentaart – zie foto – en die kon genieten van de zon zonder een zonnebril op te hoeven zetten. Die in real life veel beter uit haar woorden kwam. Die genoot van mijn aanwezigheid. Ik maakte foto’s van een sterke Agaat. En ik weet nog dat je zei: “Zo wil ik weer worden” en het enige wat ik dacht is: “Lieve, lieve Agaat, dat ben je al!”.

Ik zou hooguit een kwartiertje blijven, maar ik denk dat het wel 1,5 uur was. Geen S. die me wegstuurde omdat het te vermoeiend was, ik denk dat ‘ie alleen maar blij was zijn mooie, lieve vrouw gelukkig te zien. Want oh, wat heeft hij zich zorgen gemaakt het half jaar daarvoor. Die jij nog even aanwakkerde met je lugubere humor, waar we samen zo om konden lachen.

Je herstel ging niet zonder slag en stoot. Je wilde soms sneller dan je lichaam wilde en ik snapte dat helemaal, al probeerde ik je soms toch af te remmen. Maar wat ben ik trots op wat je hebt bereikt. En op het feit dat je onlangs door de Arbo-arts weer voor 100% aan het werk werd gezet. Want ben ik blij als ik lees hoe je van de zon geniet. En wat ben ik blij dat ik geen warrige smsjes meer krijg, doordat de druk in je hersenen opeens oploopt.

Vandaag een jaar geleden. Wat ben ik dankbaar dat er zulke knappe dokters bestaan, want zonder hen had ik een heel lief vriendinnetje moeten missen. Luv ya!

P.S. Agaat heeft na haar operatie gezegd dat ze af en toe gekke dingen zou doen, die ze normaal nooit deed. Binnenkort gaat ze 24 uur de cel in. Voor het goede doel, help jij haar door de 24 uur heen door middel van donaties?

  5 comments

  1. Willemvk   •  

    Prachtig beschreven

  2. Agaatt   •  

    Ik blijf maar lezen.. Wat een prachtige brief. Bedankt meis. Voor álles. Het afeglopen jaar was roerig en rauw, maar jij maakte het lichter. Grappiger, beter te relativeren allemaal. Bovendien hield je me scherp en bleef je attent, ook op momenten dat ik dat misschien niet altijd verdiende. Bedankt voor je riendschap. X

  3. Emile   •  

    Mooi geschreven hoor….

  4. Rianne   •  

    Ik ken de blogjes nog van vorig jaar en moet nu weer een brok wegslikken. Mooie brief!

  5. LNNK   •  

    Wat mooi geschreven. Wat een vechter!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *