Meneer Laurentius & de gele kaart

Soms zou je iemand met terugwerkende kracht willen bedanken. In mijn geval is het meneer Laurentius. Dankzij hem kon ik mijn liefde voor internet ontwikkelen en dankzij hem ben ik nu waar ik ben.

Er was een tijd dat er nog geen glasvezel, en zelfs geen kabel was. Dat niet elk huishouden internet tot zijn beschikking had. Dat je op school nog in DOS zat te werken. Als ik zeg dat ik die tijd heb meegemaakt dan voel ik me oud, maar helaas, het is zo…

Ik was een jaar of 15 (anno 1996 dus) toen internet er ‘opeens’ was. Nou ja, was… In beperkte mate. In de gang van de tweede verdieping op onze school stonden zes computers die een internetverbinding tot hun beschikking hadden. Wat een luxe! Helaas wilde iedereen – gek he? – er gebruik van maken. Om overmatig gebruik en ruzies over wie er aan de beurt was in te perken, werd de gele kaart in het leven geroepen.

De gele kaart was geen straf, maar een vrijbrief. Als je wilde internetten ging je naar een leraar je vertelde je waarom je internet nodig had. Schoolgerelateerd uiteraard. Als de leraar het er mee eens was, kreeg je een kaart en mocht je internetten zodra er een computer vrij was.

Voor mij was het hebben van een gele kaart heilig. Dan kon ik namelijk onderzoek doen voor werkstukken sms’en via SMS-city (zonder mobiel) en chatten in vage chatboxen (123chat ofzo, later vervangen door 538chat). Heel plausibele redenen voor een gele kaart (ahum).

Mijn Duitse leraar – meneer Laurentius, maar we noemden hem Hans – vond mijn enthousiasme met betrekking tot het fascinerende web kennelijk erg leuk. Hij deed nooit moeilijk over de gele kaart, ongeacht het doel. Op maandag haalde ik de gele kaart op en op vrijdag bracht ik hem terug. Bij anderen zei hij keihard ‘nee’ en terwijl ik dit typ denk ik: “Waarom wel bij mij?”

Ik heb me dat toen nooit afgevraagd, maar maakte er vooral dankbaar gebruik van. En meneer Laurentius ook. Want als hij wat nodig had van het intrigerende WWW dan was ik zijn rechterhand. Klasgenoten keken me soms met een scheef oog aan. Dan leende ik de gele kaart uit en ging ik zelf (betaald!) in de bibliotheek zitten chatten.

Het bleef niet bij chatten. Ik ontwikkelde me na de HAVO verder. Ging studeren, stage lopen bij VrouwOnline, zette de Libelle-website op de kaart en stapte over naar Vakantie.nl. Van online redacteur veranderde ik in productmanager en siteowner. Ik verdiepte me in dingen als affiliate, conversies, CTR, eCPC, nieuwsbriefmarketing, social media, branded content en SEO. Door mijn eigen bedrijf werd ik nog een tikkeltje commerciëler.

Maar commercieel of redactioneel, mijn liefde voor het WWW bleef op alle fronten groeien. Wat ooit een ontluikende liefde was, is nu een groot deel van mijn leven. Met dank aan meneer Laurentius! Hij moest eens weten, of zou ‘ie het toen al hebben gezien en daarom zo soepel zijn geweest…?

Flickr/Mactitioner

  10 comments

  1. Marieke   •  

    Leuk en heel herkenbaar! Zo leuk hoe het leven loopt. 🙂 En SMScity, jaaaaa! Ik belde altijd via de telefoon op mijn werk om mijn tegoed op te hogen, zo was het écht gratis.

  2. Erik van Rosmalen   •  

    Herkenbaar inderdaad. Al voel ik me nu wel oud, want internet, dat kwam ik (op school althans) pas op het HBO tegen. Thuis waren we er wat vroeger bij, maar daar zwaaide m’n vader met de telefoonrekening. Dus was het in het ‘informaticalokaal’ internetten. Een eerste mailadres bij de De Digitale Stad. Dat waren nog eens tijden 🙂

  3. Laura   •     Author

    @ Erik: ik denk dat mijn vader niet eens meer aan zijn telefoonrekeningen wil denken 😉

  4. Erik van Rosmalen   •  

    Hij is nog steeds aan het afbetalen denk ik 😉

    Maar dat waren nog eens tijden. Eerst kregen we ‘informatica’ – oftewel werken met WP5.1, TurboPascal en Lotus1-2-3 – en vervolgens vrij aan de slag. Pieppiepiepkraak en online. In tijden dat het spannend was of je misschien een nieuwe e-mail had…

  5. Laura   •     Author

    @ Erik: dat was ook de tijd dat WP nog voor iets anders stond dan WordPress

  6. Erik van Rosmalen   •  

    Inderdaad. Goede ondertiteling voor de generaties na ons. WordPerfect, dat was ooit waar je aan dacht bij de afkorting WP. Shift-F7 om te printen…

  7. Laura   •     Author

    @ Erik; ken je color draw nog?

  8. Erik van Rosmalen   •  

    Van naam, nooit veel mee gedaan. Ik zat met een ander Windows 3.11-programmatje te rommelen 🙂 Maar CorelDraw bestaat volgens mij nog steeds toch?

  9. Laura   •     Author

    @ Erik: ja joh, bestaat dat nog? Ik had zo’n hele cd met afbeeldingen die ik er in kon gebruiken en dan maakte ik lijntjes op dezelfde afstand en maakte ik er mijn eigen briefpapier van. Toen was ik al creatief haha.

  10. Erik   •  

    Clipart, haha!

    CorelDraw bestaat nog hoor! Google maar eens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *