Over muffin tops en bingo wings

Al de hele dag heerst er een vrijdagmiddag stemming op de afdeling. Van het een op het andere moment gaat het over muffin tops en bingo wings. Ik voel me niet aangesproken. Dit keer niet, een jaar geleden was dat anders geweest.

Toegegeven: de term bingo wings was mij volledig onbekend. Jou ook? Google even, de plaatjes zeggen genoeg. En een muffin top? Daar kun je vast zelf wat bij verzinnen en anders valt het kwartje wel bij het zien van deze afbeeldingen.

Een muffin top. Ja, die had ik mei/juni 2012 zeker. Het knopje ging van de een op de andere dag om en vorig jaar viel ik zo’n 9 tot 10 kilo af. De precieze hoeveelheid weet ik niet, want ik schafte pas na 1,5 tot 2 weken een weegschaal aan. Wat was ik trots en dat ben ik nog steeds eigenlijk. Doorgaans heb ik geen doorzettingsvermogen en snoepen is mijn ziel en zaligheid. Radicaal gooide ik het roer om. Ik genoot ervan dat ik weer mijn in oude kleding paste. Met dat als beloning was het niet zo moeilijk om die dropjes/chipjes/koekjes te laten staan.

Inmiddels zijn we een jaar verder. Nog steeds pas ik in broekmaat 28 (en dat was daarvoor 31/32), ik twijfel nog steeds of ik een maat 36 of 38 moet kopen en ik laat kleding niet meer in de kast liggen omdat ik daar wel eens te dik in zou kunnen lijken. De teller staat op slechts +1 kilo sinds oktober 2012. Helaas zie ik die kilo wel. Niet als ik kleding aan heb – dus anderen verklaren me voor gek – maar wel als ik ‘s ochtends voor de spiegel sta.

Of ‘s avonds, zoals gisteren. Na een veel te gezellige werkborrel, met voor mijn doen veel alcohol (en tequila, wat ik voor het laatst in 1997 dronk) en te lekkere bitterballen en brood met aioli, kleed ik mij uit in onze ‘kleedkamer’. Confronterend. Dat buikje zit er echt weer een beetje (wat niet gek is als je niet dol bent op sporten en wel op lekkere dingen). En dat buikje mag (nu nog) geen muffin top zijn, het kan het wel worden. En dat vind ik persoonlijk niet echt iets om blij van te worden! (sorry voor de mensen met een muffin top, die ik nu allicht beledig)

Hoewel ik weet dat ik tijdens mijn drie weken Zuid-Afrika ongetwijfeld weer afval (want wat lust dit meisje-dat-niets-lust in het buitenland), ging nu ook al het knopje om. Gisteren haalde ik de Kinect onder het stof vandaan. Om vervolgens 45 minuten te kickboxen, stenen muren weg te slaan en diverse spieroefeningen te doen. Ook voor mijn armen, want bingo wings doen me teveel aan oude mensen denken. Yek!

Vandaag gaat de Kinect weer aan, en de koektrommel snoepla blijft dicht. Want die plaatjes die we gisteren Googleden waren toch niet zoals ik mezelf graag wil zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *