Rust zacht, Friso

Was het verrassend toen maandag het nieuws kwam dat prins Friso was overleden? Niet helemaal natuurlijk. Maar waar veel mensen diep in rouw waren, was ik eigenlijk plaatsvervangend opgelucht voor Mabel.

Ik heb lang getwijfeld over deze blogpost. Ik blog doorgaans over privé-zaken, zelden over dingen die in de media staan. Ik ben niet iemand die ergens luidkeels haar mening over verkondigt. Ik wil mensen niet op hun tenen trappen of het risico nemen dat ik allicht iets heel doms zeg. Maar in dit geval besluit ik – om na twee dagen nadenken, alle tweets te volgen en het nieuws te lezen – toch een blog te wijten aan wijlen Friso.

Ik was dus niet in rouw. En ook niet geschokt. Dat was anders op die bewuste dag begin februari. Toen ik hoorde dat onze prins, hoewel officieel geen lid meer van het koninklijk huis, onder een lawine was belandt en in kritieke toestand naar het ziekenhuis was gebracht. De eerste dagen, allicht weken, volg je het nieuws en dan verdwijnt Friso langzaam naar de achtergrond. Maar elke keer als ik weer wat las of hoorde, dacht ik: “Arme Mabel, arme kinderen”.

Laten we wel wezen, het is nogal een opgave. Moeder zijn over twee kinderen die hun vader nog hebben, maar hun vader toch ook weer niet hebben. Niet kunnen beginnen met rouwen terwijl je eigenlijk al weduwe bent. Of zou Mabel tegen beter weten in zijn blijven hopen dat hij ooit nog bijkomt?

Het blijft speculeren en soms speculeer ik er ook in mijn hoofd op los. Zou Mabel, als ze gewoon burger waren geweest en geen media om zich heen hadden gehad, niet al de stekkers er hebben uitgetrokken omdat ze weet dat haar man dit vast nooit gewild zou hebben? En zou ze nu niet opgelucht zijn omdat haar man nu kan rusten en zij aan haar rouwperiode kan beginnen?

Ik heb me vaak genoeg afgevraagd wat ik in zo’n situatie zou doen. Ik weet dat Ferry niet gelukkig zou worden van kasplantje zijn. Ik zou de stekker er uit laten trekken, zeg ik nu. Maar wat als het dan echt gebeurt en er ook maar een sprankje hoop is? Wie weet laat ik hem dan ook wel een jaar tegen beter weten in ‘slapen’. Omdat je je rouw dan uit kunt stellen en je niet hoeft over te geven aan dat grote verlies.

Dat verlies dat me al om de keel grijpt als ik er alleen maar over nadenk. Arme Mabel. Zij moet daar nu doorheen. En toch is daar die opluchting: ze kan afscheid nemen en langzaam de draad oppakken in plaats van stil blijven staan…

  1 comment

  1. Nem   •  

    Mooi geschreven, ik schreef er ook een blog over na twijfels.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *