Ziek = ziek?

Ik hoor het mijn moeder nog zeggen, als ik als klein meisje ziek thuis wilde blijven: “Ziek = ziek.” En ziek betekende dus op bed blijven liggen, geen tv en geen lekkers.

Mijn moeder leerde me hiermee al vroeg verantwoordelijk te zijn. Want als je te ziek bent voor school, ben je ook te ziek voor de leuke dingen van het leven. Als je wel kan snoepen, kan je ook naar school. Nu had ik geen hekel aan school, ik bleef niet zomaar thuis. Want er was een toets, of handenarbeid, of iets anders dat ik leuk vond. Er was altijd wel een reden om wél naar school te gaan. Als ik ziek thuis bleef, kneep mijn moeder soms wel een oogje dicht: dan mocht ik met mijn dekbed op de bank. Ik word nog blij als ik er aan terug denk.

Maar dan zit je ruim een week voor je vakantie, met enorm veel drukte op het werk en een bruiloft voor de boeg en komt je man thuis met buikgriep. Hoe graag ik hem ook wil verzorgen, ik vertel hem tactisch – en hij snapt het – dat ik uit zijn buurt blijf. Ziek = ziek, maar nu even niet. Twee nachten lig ik oh zo romantisch met mijn rug naar hem toe in bed (ik heb de logeerkamer overwogen, echt waar). Dan geloof ik het wel: dat hardnekkige en kortstondige buikvirus gaat aan mij voorbij.

Vanmorgen, 06.00 uur. Gerommel in mijn buik. De trein in, zonder wc’s? No way! Het blijkt een goede keuze, het buikvirus is mij toch niet voorbij gegaan. Ziek = ziek, maar Lautje werkt wel door. Omdat het stiekem niet anders kan, maar ook omdat ik me gek genoeg niet heel erg slecht voel. (en ik heb ook geen koorts zoals het plaatje hierboven wel doet vermoeden)  Ik heb alleen wat vaker rokersbadkamerpauze. Oké, en als ik op bed zit, heb ik teveel druk op mijn buik, dus ik werk semi-liggend. En tussendoor doe ik een powernap.

Ferry verklaart me stiekem voor gek, maar snapt de noodzaak. En snapt ook dat ik wil opknappen voor zaterdag, als ik een bruiloft heb. En dus haalt ‘ie braaf medicijnen, waar ik normaal zo tegen ben (liever uitzieken). Terwijl mijn ouders gedag komen zeggen voor hun vakantie lig ik boven en hoor ik ze gezellig keuvelen. Nu even niet, rust.

En de rust lijkt te helpen, ik voel me beter. Morgen vanaf de bank een dagje knallen voor het werk en weer wat eten. Dan gaat alles toch nog gewoon door.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *