Waarom het avondeten zo belangrijk voor me is…

Ik mag dan zelf nooit aan Sint Maarten hebben gedaan, ik snap best dat veel kinderen er naar uitkijken. En ja, ik haal ook snoep voor ze in huis, ook al weet ik me geen houding te geven als ze voor me staan te zingen. Dat ongemakkelijke gevoel neem ik echter nog wel op de koop toe. Alleen mijn biefstukje dat koud wordt…

Vanmiddag gooide ik op Facebook & Twitter de knuppel in het hoenderhok (ik ben er stiekem dol op): waarom komen kinderen altijd onder etenstijd? Zonder hier de discussie overigens opnieuw aan te zwengelen: ik weiger later te eten, of makkelijk te eten omdat zij rond etenstijd komen. Maak het een nog groter feest: stuur ze later op pad en laat ze lekker een keer een half uur later naar bed gaan. Dan is Sint Maarten pas echt feest!

Ik ben echt niet egoïstisch, ik vind kinderen super-leuk, ik stop ze graag vol met snoep (met name tijdens fotoshoots), maar er is weinig waarvoor ik van mijn normale etenspatroon afwijk. Om een simpele reden en dat is dat avondeten voor mij hét rustmoment van de dag is.

Als klein meisje aten we vaak snel. We gingen twee keer per week ‘s avonds vroeg sporten en mijn vader had ook nog een koopavond. Het lange natafelen viel ook weg toen mijn ouders stopten met roken. Toen ik Ferry leerde kennen viel hem één ding direct op: wat at ik snel. Ik vond hem tergend langzaam eten. Inmiddels, zo’n 11/12 jaar later, vind ik mijn ouders juist supersnel eten (en zij mij langzaam). Waar eten vroeger vooral praktisch was, heeft het voor mij nu meer waarde gekregen, zeker de afgelopen anderhalf jaar.

Hoe mijn gemiddelde werkdag eruit ziet? De wekker gaat om 05.50 uur. Tijd om rustig te ontbijten is er niet, want er moet een trein gehaald worden. Eerder uit bed komen om te ontbijten zit er niet echt in. Om 07.45 uur zit ik in de trein en klap ik mijn laptop open. Ik plan wat statussen voor diverse websites in op Facebook en leg dan contact met de Sanoma-server: teksten schrijven. Voor maart moeten er zo’n 600 teksten geschreven en ingevoerd in een nieuw systeem worden. Pittig! Met een beetje mazzel, als mijn telefoon als hotspot goed functioneert, heb ik drie teksten geschreven als ik aankom op het station.

De komende 8,5 uur gaan zoals ze altijd gaan. Van afspraak naar vaste taak, van vaste taak naar afspraak, van ad-hoc meeting naar een presentatie die er even tussendoor komt. Rond 11.45 uur gaan we lunchen en hoewel die heel gezellig is, is het niet echt een rustmoment. Als ik om 16.30 uur de deur achter me dichttrek laat ronddraaien en ik naar buiten stap, is er nog geen rust. In de trein gaat die laptop weer open. Als ik nog ‘fris’ ben, rollen er nog wel een paar teksten uit mijn handen en anders ga ik mail wegwerken.

Rust komt er zodra ik met mijn fiets de oprit oprijd. Als Ferry in de keuken staat te koken, als ik een warme knuffel van hem krijg als ik verkleumd binnen kom. Het eten wordt op tafel gezet. Rustig eten we, terwijl ik de dag van mij af praat (of hij, af en toe). Dat is mijn rustmoment, daar draait de dag om. En daar mag geen lief kinderkoppie mij in storen. Egoïstisch he?

© Photographer: Andrei Mihalcea | Dreamstime.com

  1 comment

  1. Marcella   •  

    Nee hoor, heel begrijpelijk. Maar dan zal ook ik wel egoïstisch gevonden worden. Die kinderlozen ook…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *