Sabbatical

“Ga je echt drie maanden geen opdrachten aannemen?”, vroeg een vriendinnetje verbaasd, “Fotograferen is je lust en je leven.” Ik knikte, overtuigend, want die mini-sabbatical is echt nodig.

De mensen die mij een beetje kennen, weren waarom fotograferen mij goed doet: op het moment dat ik fotografeer denk ik aan niets ander. En dat is een unicum voor mij. Fotograferen geeft me enorm veel rust in mijn hoofd. Dat ik het ook nog redelijk schijn te kunnen, is een mooie meevaller gebleken de afgelopen jaren.

Nog steeds ga ik met veel plezier naar een fotoshoot. De adrenaline is nog steeds aanwezig als ik terugkom van een bruiloft. Ik bekijk nog steeds met een dikke glimlach de resultaten op mijn scherm. En elk pakketje wordt nog steeds met liefde ingepakt. Toch is het tijd voor een break!

Hoewel ik veel dingen tegelijk kan en soms 48 uur in een dag lijk te stoppen, moet je soms keuzes maken. En dat betekent dat ik me de komende tijd op slechts twee (grote dingen ga focussen).

Nummer 1 is uiteraard de pup die vanaf 19 december bij ons zal komen wonen. En een pup kost tijd, en die wil ik hem met heel veel liefde geven. De puppy-tijd zal al snel genoeg gaan…. Maar door nummer 2, een groot project op het werk, zal ik helaas in dezelfde maanden flink moeten buffelen. Met de bijbehorende overuren. Vakantie nemen voor de pup zit er niet in.

Gelukkig heb ik nog een wederhelft, die lang vrij heeft genomen. Maar ik wil en kan simpelweg niet bovenop die toch al vele werkuren (die ik met liefde maak, want oh wat een gaaf project!) ook nog eens fotografie-opdrachten aannemen. In een periode dat op zaterdag ook nog eens de puppycursus start.

De keus was snel gemaakt: tijdens de wintermaanden – die toch al rustiger zijn qua locatiefotografie en bruidsfotografie – is mijn bedrijf gesloten. Misschien maak ik in de avonduren als de pup slaapt eens een keer een demo-album en mijn websites mogen ook wel wat opgefrist worden. De administratie loopt door, maar voor de rest gaat mijn camera aan de kant. Geen vaste afspraken in mijn agenda, alleen ad hoc wat kleine randzaken als ik er zin in en tijd voor heb.

En die ‘geen vaste afspraken’-regel geldt overigens ook privé. Ik wil me niet vastleggen voor een avond weg in januari als ik nu al weet dat de kans groot is dat ik dan wallen heb tot mijn knieën. Want afzeggen is niet mijn ding en dan ga ik dus toch met tegenzin. De agenda blijft dus lekker leeg. Ik doe een paar maanden aan sociale verwaarlozing, maar goede vrienden snappen dat gelukkig (en zijn welkom voor beschuit met muisjes).

Inmiddels zijn de klanten zijn ingelicht, de meeste aanvragen gaan gewoon door, maar dan in maart. Een enkele vriendin of kennis die graag een fotoshoot wil, zegt: “Maar voor mij maak je toch wel een uitzondering?”. Nee, ik heb te vaak uitzonderingen gemaakt, met vaak de deksel op mijn neus. Of ik liep mezelf weer eens voorbij. En dat kan ik me niet nog eens permitteren.

Er is slechts een uitzondering: foto’s van de hond. Want die puppyperiode vraagt erom om vastgelegd te worden. De rest zie ik in maart wel.

  1 comment

  1. Willemvk   •  

    Dat klinkt als een verstandige zet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *