Genieten & afzien in het kwadraat

Geen idee hoe het voelt om een baby te krijgen, maar respect voor alle mensen met baby’s. Als een pup al afzien is, hoe is het krijgen van een baby dan wel niet? Sinds afgelopen donderdag woont Boaz hier en hoewel ik nu al niet meer zonder dit schattige bolletje wol kan, is het hard werken en soms afzien. Doorzetten, op je tanden bijten en dan weer totally in love zijn met zijn onschuldige ogen.

Nog nooit deed ik zo weinig als in de afgelopen dagen. De film die ik vrijdagavond opzette, keek ik in delen. Pas gisteren kon ik het einde bekijken. Waar mijn voornemen was om toch best wat te schrijven voor Like & Love (it!) en de nieuwe website voor Vakantie.nl te vullen, bleef ik hangen in plasjes opruimen, bijtringen in zijn bek duwen als hij mijn hand wilde pakken en hem tot kalmering brengen als hij tijdens zijn terror-uurtje na het eten door de woonkamer sjeest.

Oh en nee zeggen. Als je dat niet kunt, neem een hond en je leert het van zelf (uhm maar neem niet speciaal daarvoor een hond, dat is wat kortzichtig, dat snap je). Ik heb nog nooit zoveel ‘nee’ gezegd als de afgelopen dagen. En ik heb ook nog nooit zo blij staan dansen en ‘goed zo’ gezegd als een hond buiten plaste. Ik heb nog nooit zo weinig aan werk gedacht als de afgelopen dagen. Ik gok ook dat mijn bloeddruk nog nooit zo laag is geweest. En consequentie is ook iets dat er nu bij mij ingeramd wordt, net zoals prioriteiten bepalen.

De afgelopen dagen waren niet alleen een leerproces voor kleine Boaz (die al mee ging naar het tuincentrum, waar allemaal vreemde mensen hem gingen aaien en dat vond ‘ie toch leuk!), maar ook voor mij. En bij een leerproces hoort ook onzekerheid of je alles wel goed doet. En regelmatig met je handen in haar zitten. Gelukkig neemt Ferry het op dat soort momenten over. En is hij het even zat, dan neem ik Boaz over. Zonder dat we woorden nodig hebben.

Trots als een pauw ben ik dan weer als ik stop bij de stoeprand en hij naast me gaat zitten. Of voor de deur als we thuis komen. Ik lig enorm in een deuk als hij staat te springen en te blaffen voor de kooi van konijn Tim. Want het is een held op sokken, hij vindt het stiekem doodeng. Blij word ik van de foto’s van Ferry & Boaz samen (zie boven). Ik lig helemaal dubbel als hij zijn eigen spiegelbeeld in de schuifpui niet snapt. Of als hij erdoorheen wil als Ferry aan de andere kant staat. Of als hij uit zijn dak gaat, omdat hij mag eten.

En blij word ik ook van het idee dat ik nog twee weken de tijd heb. Om nee te zeggen, om consequent te zijn, om Boaz te zien groeien (in omvang æen gedrag) en om even lekker aan niets anders te denken. Merry X-mas in optima forma.

  2 comments

  1. Mieke   •  

    Ik heb de laatste dagen ook enigszins moeite om niet AL je instagram foto’s te liken. 😉 Wat een schatje is Boaz. Maar ik kan me voorstellen dat het ook pittig is, zo’n jong beestje.
    Fijne kerstdagen alvast!

  2. Marieke   •  

    Echt een superrr leuk beest. Ik smelt bij elke foto! Succes met het temmen, maar dat komt vast goed. 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *