#mijnmoment

Ken je Mijn Moment van Punkmedia? Al sinds 2010 wordt deze website aan het einde van het jaar gevuld met de mooiste verhalen van de mooiste, maar ook meest ingrijpende momenten van het jaar. Vanmorgen las ik het #mijnmoment van Tanja, op haar eigen blog. Hij raakte me. En zette me aan het denken: wat was mijn moment van 2013 eigenlijk?

Na een niet zo goede tweede helft van 2012, waarin ik mezelf tegen een muur aan zag lopen, krabbelde ik langzaam op. In maart 2013 ‘ontsloeg’ mijn psycholoog mij, ik was geslaagd met vlag & wimpel. Het ‘brainstormen over mezelf’ zoals ik het bij de psycholoog noemde was ten einde. Ondanks dat we het gevierd hebben met gebak, is dat niet #mijnmoment van 2013. Het moment toen het strakgetrokken touwtje brak en ik de stap naar de psycholoog maakte, dat moment is vele malen belangrijker geweest in 2012.

Maar welk moment in 2013 sprong er dan echt uit? Een week geleden had ik niet kunnen kiezen. Was het eindelijk dat nieuwe plan op het werk waar ik aan mocht werken? Nee, ik denk dat de Afrika-reis het toch stiekem zou winnen. Want dat was echt een droom die werkelijkheid werd. Ik heb me daar regelmatig figuurlijk in de arm geknepen. Met een dikke glimlach luiks naar Ferry gekeken, om hem te zien genieten. En ik heb er in de hotelkamer staan springen toen ik in de mail las dat de moederhond zwanger was. Toch zou ik ook het krijgen van Boaz een week geleden niet als #mijnmoment kiezen. Simpelweg omdat we hem ‘slechts’ 12 dagen hebben in 2013 en het allemaal nog wat onwennig en soms onwerkelijk is.

En toen was daar gisteravond… Ik zat op de bank en de tranen kwamen. Niet omdat ik All You Need Is Love aan het kijken was – daar had ik dinsdag al bij gesnotterd – maar simpelweg omdat het geluk me overviel. Het geluk dat ik eind 2012 echt wel voor mezelf kwijt was, toen kon ik niet meer genieten van kleine dingen en zelfs met grote dingen was het moeilijk. Alles wilde ik onder controle hebben en had ik het, dan hield ik het stijf vast. Zonder me te beseffen dat het dan als zand door je vingers glijdt.

Boaz is nu een week bij ons. Een zware week, met pieken en dalen (en weinig slaap). De pieken worden steeds groter, het genieten wordt steeds meer. Maar bovenal merk ik dat in ontspannen ben, dat werk en bedrijf veel minder in mijn koppie voorkomen dan normaal. Dat het me niet zoveel uitmaakt dat ik mij sociaal even terug trek om thuis te zijn. Dat ik liever met zijn tweeën op pad ga en trots ben als we voor het eerst met Boaz ergens gaan lunchen. Dat het me niets uitmaakt dat ik wallen tot mijn knieën heb…

Want die wallen komen niet door Boaz. Die wallen komen doordat ik eindelijk toegeef aan de rust. Ik kan niet anders nu. Of het erg is? Nee, ik ga ontspannen 2013 uit. En gelukkig, opper-gelukkig. En daar moet ik dan om huilen. Omdat het leven mooi is. Omdat 2013 zoveel mooier was is dan 2012.

  3 comments

  1. Diny   •  

    Prachtig Laura, echt prachtig om te lezen! Mooi, eerlijk en raakt mij, traantje door jouw stukje, mooi….

  2. Tanja   •  

    Wat een bijzonder & raak #mijnmoment. En ik voel me heel trots dat je mij in jouw mooie blog noemt. Thnx

  3. Marieke   •  

    Mooi geschreven! Fijn dat het weer zo goed met je gaat! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *