Back to work

2,5 week lang deed ik niets anders dan met Boaz bezig zijn, eten, slapen en films kijken. Time for a change!

Laat ik allereerst zeggen dat ik er – op een paar momenten na dat ik met mijn handen in het haar zat en het toch pittiger was dan ik had verwacht – 300% van heb genoten. Aanvankelijk zou ik geen vrij kunnen nemen rondom zijn komst, maar door alle feestdagen lukte dat wel. Onbetaalbaar, want de puppy-periode gaat zo hard…

Van tevoren had ik bedacht wat ik wilde doen – ik noemde het al in een eerdere blog – maar ik kwam aan praktisch niets toe. En dat is voor dit bezige bijtje best uniek. Nog unieker is dat het me niets interesseerde: het was goed. En ik snap nu ook direct waarom een hond goed is voor je gezondheid. Mijn hoofd maakt het in elk geval direct leeg.

Maar… na 2,5 week was ik toch wel een beetje klaar met de vakantie. Waarom?

Boaz’ heeft soms terrorbuien. Kennelijk heeft hij dan aandacht nodig, maar als je hem die geeft, wil hij met name zijn tanden gebruiken en dat mag natuurlijk niet. Dat zijn kleine, soms grote, maar altijd vermoeiende gevechten. Helaas blijkt nu dat hij de ergste altijd ‘s avonds heeft, en ben ik dus nog de klos.

Films, films & nog eens films: ik geloof dat ik er in de vakantie meer heb gezien dan in de rest van 2013 bij elkaar. En wat blijken films vaak stukken minder leuk dan de trailer of de synopsis. Uitzonderingen als The Call en Prisoners. En zelfs Justin Timberlake (sorry, ik heb er niets mee) kon het verhaal van Runner Runner niet verpesten voor mij. Smoorverliefd daarentegen… Na ja, laat ik daar maar weinig woorden aan vuil maken.

Boaz moet nog even leren dat zijn tanden zijn om mee te kauwen op zijn bot, of zijn eten mee te malen. Helaas vindt hij ze nu vooral leuk om in mijn handen mee te bijten, of aan mijn broeken te hangen. Ja, dan ga ik niet die toffe spijkerbroek aan doen, of dat ene mooie truitje. En ook mijn mooie hakken bleven in de kast. Nu ik weer aan het werk ben, kan ik m eindelijk weer een beetje optutten.

Frisse lucht is goed voor je, maar elk uur (inmiddels twee uur, lang leve zindelijkheidstraining) naar buiten door weer en wind? Op dat vieze drasserige veld bij ons aan de overkant. Ik kijk nu al uit naar de lange wandelingen in het bos, maar zo lang mag hij nu nog niet lopen. Voor nu zijn de wandelingen overdag even voor Ferry.

En ja, ik ging dus fluitend naar mijn werk afgelopen week, door bovenstaande. Wel met een nieuw ritme, want eerst de hond uit laten en even met hem knuffelen. Ik kwam overigens net zo fluitend terug. Omdat mijn collega’s Y. en P. mijn dag echt maken en dat nieuwe project zo gaaf is, maar bovenal omdat er een lief kwispelend hondje op me zit te wachten bij de voordeur. Dat maakt thuiskomen toch wel erg fijn. Zelfs mijn gejatte fiets was ik vergeten zodra ik thuis kwam.

Ondanks dat zijn terrorbuien ‘s avonds dus gewoon doorgaan. Ondanks dat ik soms nog steeds verkeerde films kies (VHS2, niet kijken). Maar wel met een nieuwe, toffe serie. En nee, dan heb ik het niet over Utopia, maar over Broadchurch.

Met overdag mijn mooie ‘kloffie’ en ‘s avonds mijn oude hondenkloffie. En modderlaarzen. Want ja, ik heb van die mooie rubberen laarzen om de hond mee uit te laten. Wel met hip ruitje natuurlijk.

  2 comments

  1. Willemvk   •  

    Ik kan mij voorstellen dat weer aan het werk dan weer lekker is. Hoe leuk zo’n pup dan ook is.

  2. Juudith   •  

    Heerlijk om je leuke kleren weer aan te kunnen lijkt me en weer lekker aan t werk te zijn! leuk dat die je kwispelend zit op te wachten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *