Hond aan het woord

Een keurig opgevoed hondje stelt zich altijd netjes voor is mij geleerd. Ik vind het een beetje onzin, want jullie hebben al minstens 537 foto’s van mij voorbij zien komen. Op Facebook, Instagram en zelfs hier. Maar goed… ik schijn netjes opgevoed te zijn worden, dus bij deze: Boaz, geboren op 27 oktober 2013. Sinds 19 december woon ik in Almere. Bij Laura & Ferry.

Ik heb even moeten smeken om mijn eigen plekje op de blog, maar als konijn Tim die mag hebben waarom ik dan niet? Konijn Tim is overigens wel stil hier op de blog hè? Dat komt omdat hij sinds 19 december alleen maar in zijn kooi heeft gezeten. Ik vind hem namelijk iets te leuk. Elke keer als hij beweegt, gaat mijn kop omhoog. Als ik naast zijn kooi lig, sla ik lekker met mijn poot er tegenaan. En als ze hem een keer uit zijn kooi laten, spring ik er bovenop. Het schijnt niet helemaal de bedoeling te zijn, maar in plaats van dat ze mij in een kooitje stoppen, moet Tim erin blijven. Zielig? Nee hoor, het is een beetje een bejaard mannetje, die veel rust nodig heeft.

Goed, daar gaat het beeld dat jullie van me hebben. Want op de foto’s zie ik er natuurlijk onwijs snoezig uit, zou je me het liefst dood willen knuffelen. En nu, na slechts één alinea, wil je me het liefst aangeven voor dierenmishandeling, is het niet? De waarheid is namelijk dat ik niet altijd snoezig ben, ik heb een eigen karaktertje van hier tot aan het grasveld waar ik altijd ga poepen & plassen. Regelmatig willen mijn baasjes mij achter het behang stoppen als ik weer eens aan hun broekspijpen hang. Maar guess what? Ze hebben geen behang.

Nog nooit hebben ze zoveel pleisters gebruikt als de afgelopen weken: mijn tandjes zijn namelijk erg scherp. En wat hebben ze veel gedweild, want zindelijk ben ik nog net niet helemaal. Ook vind ik het heel lastig om ‘s ochtends niet de buurman wakker te maken. Dat is toch leuk? In ruil voor zijn kinderen die de trap op en af denderen als ik ein-de-lijk eens lig te slapen. Nog meer verschrikkelijk aan me? Ja, ik blijf zelden stil liggen voor de camera, omdat ik Laura graag pest. Go away with that stupid camera!

Ja, goed gezien: ik kan al Engels. Dat heb ik geleerd door Instagram. Met een handige app op de telefoon van mijn baasje plaats ik hier foto’s met internationale teksten. Hoe word ik anders een grote ster? Het begin is er al: ruim 200 volgers in zo’n korte tijd is de baas nooit gelukt. Oh, en ik verdien ook al mijn eigen geld met foto’s. Laura zet deze namelijk op een stockbureau en op dit moment zit er al zo’n  $ 10,- in mijn spaarpot. Ooit, ooit, ooit word ik miljonair.

Op Instagram heet ik Golden Boaz, Boaz schijnt namelijk mijn naam te zijn. Maar eigenlijk denk ik dat ‘Nee’ mijn naam is. Ze zeggen dat woord zo vaak. Dan ga ik meteen bij ze zitten, want als ik ga zitten krijg ik een snoepje. En als ik dan ook nog een pootje geef, worden ze helemaal blij. En als ik iets echt heel heel heel goed doe, zoals een nacht acht uur slapen, is het feest. Een aai over mijn bol, een extra groot snoepje… Alleen waarom moeten ze er zo extreem hoog bij praten? Ik heb enorm grote oren, weet je hoe hard dat aankomt?

Maar verder mag ik echt niet klagen, hier in huize Ferry-Laura. Ze hebben een heel mooi huis voor me, ook wel bench genaamd. Hij is extra leuk omdat ik hier mijn eten krijg, en snoepjes. Ook heb ik een enorm hondenkussen, waar ik lekker tegen kan gaan grommen. Op de grond heb ik een eigen kleed van 1.50 m x 2 m. Om te voorkomen dat ik teveel uitglijd en een HD-hondje wordt. Op dat kleed liggen enorm veel speeltjes, die zo nu en dan gewisseld worden met de speeltjes in mijn eigen mand. Zodat ik er niet op uitgekeken raak. Hoe groot mijn verzameling speeltjes is? Ik denk zo’n 25. Want elke keer dat er iemand op ‘kraamvisite’ komt, krijg ik iets leuks.

De leukste speeltjes? Diegene die piepen. Als Laura dan vroege dienst heeft en Ferry nog op bed ligt, ga ik in de gang spelen met die speeltjes. Net zo lang totdat Ferry wakker is en ook naar beneden komt. Een nog leuker speeltje is die rare staart. Zit het nu aan mij vast of niet? Rondjes er mee rennen is echter wel enorm leuk. Niet een speeltje, maar wel een spelletje: met mijn voorpoten op de bank springen. Gek genoeg zeggen ze dan weer elke keer mijn naam: nee, nee, nee. Heel vaak, heel hard, heel zwaar. Geen idee waarom.

Ai, en toen had ik met die lompe voorpoten alweer 800 woorden getypt. En het schijnt dat een pakkende blog zo’n 300 woorden moet zijn. Mislukt! Maar neem het me niet kwalijk, ik ben nog maar een beginnend blogger. Krijg ik nog een kans van jullie?

2014-01-18_0002

  4 comments

  1. Estrella   •  

    Wat leuk geschreven! En wat een geweldig schattige foto’s!

  2. Anouk   •  

    Lief! Ik zou ook zo’n blogje moeten schrijven over Kaya (en de katten), maar helaas: zulke mooie foto’s kan ik niet maken 😉

  3. Juudith   •  

    Leuk geschreven! enn super leuke foto’s!

  4. LNNK   •  

    Oh man wat een cuteness overload 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *