De galajurk die ik niet weg kan gooien

Al 14 jaar hangt hij in de kast: de galajurk die vriendinnetje Mirjam voor mij maakte. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om hem weg te doen, ook al zal ik hem nooit meer aantrekken…

Ik was 18 toen mijn allereerste langer-dan-4-weken-vriendje M. het uitmaakte. Ik bleef met een gebroken hart achter. In die tijd dacht ik nog dat als je langer dan een half jaar samen was, het voor eeuwig zou zijn. Na een jaar en zestien dagen maakte hij het echter uit… Nog geen half jaar later liep ik in de armen van B.

B. was alles wat M. niet was. M. was iemand voor wie ik altijd moest vechten, iemand waar ik tegen op keek en die niets in mijn ogen fout kon doen. Ik deed letterlijk alles voor hem. Dat ik hem daarmee juist van mij aftrapte, zag ik niet. Dat leerde B. mij onbewust bleek later…

B. en ik kenden elkaar nog maar kort toen hij mij meevroeg naar het kerstgala van… Ja, van wat eigenlijk? Volgens mij was het van de sjieke school van zijn beste vriend K. Dresscode: iets met chique & black tie. Ik keek in mijn kast en werd direct droevig.

Vriendin Mirjam – die ik kende via mijn van-korte-duur-vriendje voor M. en ook nog kort na M, lang leve rebounds – bood een oplossing. Zij kon, en volgens mij deed ze ook een opleiding in die richting, voor mij wel een galajurk maken. Goed plan! Dacht ik… Want het was nog best een gestress: stof, model, deadlines. Ik wilde natuurlijk wel goed voor de dag komen bij die sjieke bedoening. Mirjam flikte het hem: ik had een geweldige jurk, met een lage rug waar je u tegen mocht zeggen en een split letterlijk tot aan mijn heup. Maar hey, ik was toen ook zo smal en licht dat een windvlaag me op kon tillen.

Van de chique bedoening kan ik me weinig meer herinneren. Het was in Hoogeveen, we sliepen daar in een hotel en ik zie mezelf nog op een grote trap lopen. Ik weet dat de vriendin van K. een geweldige bos krullen had. Maar daar houdt het op… Voor wat betreft het kerstfeest dan. De hotelkamer kan ik me nog goed herinneren, althans het moment dat B. een doosje uit zijn binnenzak haalde. Met twee maanden verkering dacht ik aan een armband, of oorbellen. Het bleek echter een gouden ring. Met diamanten.

Nee, hij ging niet door zijn knieën, hij vroeg me niet ten huwelijk. Ik heb vast blij verrast gereageerd, zoals het hoort, maar was ik echt blij? Nee. Het greep me naar de keel. Die jongen kuste letterlijk de grond onder mijn voeten, ik kon hem verrot schelden en hij gaf nog zichzelf (onterecht!) de schuld. Opeens zag ik hoe benauwend ik voor M. moest zijn geweest. Hoe ik hem net zo ver van me aftrapte als dat B. met deze ring onbewust bij mij deed.

Twee weken later maakte ik het uit. Ik hoorde niet in de wereld van B. Hij was te lief voor me. Ik was te wereldwijs voor hem, ik wilde niet kamperen op de familiecamping in Paaslo. Iets wat hij wel graag wilde in de zomervakantie. Zes weken lang. Ik vluchtte. Regelrecht in de armen van M (met wie het na drie maanden overigens weer uit ging).

De gouden ring van B. mocht ik houden. Hij ligt in een doosje in de kast, naast de ring die ik na een half jaar kreeg van M. En boven de galajurk van Mirjam. Ik ben zooo slecht in dingen weggooien.

P.S. Hoe ik inspiratie kreeg voor deze blogpost? Mijn inspiratieboek 642 things to write about legde mij de volgende opdracht voor: write about a piece of clothing you keep just for the memory.

Fotografie:

  6 comments

  1. Estrella   •  

    Wat een mooi verhaal, het zou zo een soort sprookje kunnen zijn, een beetje droevig. Dat dan weer wel. En ook wel herkenbaar, ik had hetzelfde gedaan als jij. 🙂

  2. Laura   •  

    Leuk om te lezen! Ik was inderdaad ook een beetje een pleaser bij R. Ach ja, daar leer je van natuurlijk. Ik heb een topje van toen ik in een pleeggezin zat. De hele periode was behoorlijk traumatiserend, maar ik kan het niet weg doen.

  3. Juudith   •  

    leuk om te lezen! ik kan dit soort dingen ook nooit weggooien!

  4. Marieke   •  

    Heel leuk om te lezen. Ik heb mijn galajurk ook nog! Vol zilveren pailletten/glitters, ik lijk er net een zeemeermin in.

  5. Petra   •  

    Wat een leuk blogje, sommige dingen kun je nu eenmaal niet wegdoen he? 🙂

  6. Shivani | BYSHIVANIS   •  

    Wat mooi geschreven!Ja, ik vind het ook altijd moeilijk om bepaalde dingen weg te doen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *