Echte herinneringen of…?

Bij jeugdherinneringen vraag ik me soms af of het echt herinneringen zijn. Of ken ik de verhalen van de foto’s en van wat mijn ouders hebben verteld?

Hetzelfde geldt voor de herinneringen aan mijn opa. Vandaag alweer 25 jaar geleden overleed hij. Ik was zeven jaar, maar weet me nog zoveel te herinneren. En dan met name de week van zijn dood.

Opa kreeg een hartinfarct en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Hij knapte wonderbaarlijk op en al snel werd er gesproken over naar huis gaan. Ik zou met mijn ouders op vrijdagmiddag langs gaan, maar omdat ik elke keer volhield dat opa dood zou gaan, namen ze me toch al eerder mee naar het ziekenhuis. Die woensdagavond was de laatste keer dat ik opa levend zag. Op vrijdagmorgen zakte hij in elkaar en overleed.

Uiteraard was het mijn schuld; ik had toch gezegd dat opa dood zou gaan? Die middag was het carnaval en ik liet me troosten door juf Inge. Op schoot bij de juf die ik doorgaans zo niet leuk vond.

Naar zijn afscheid ben ik niet geweest. Ik wilde liever naar ballet en mijn ouders vonden dat prima. Wel heb ik opa nog in zijn kist zien liggen. Nachtmerries tot gevolg. Opa had een wrat op zijn ooglid, maar die zag je niet als hij zijn ogen open had. En wanneer zag ik opa nu slapend? In mijn nachtmerries was die wrat natuurlijk veel groter. En opa lag op een donkere zolderkamer, waar dit in het echt in de voorkamer was en waar niets donkers of engs aan was.

Hoe opa was voor de hartinfarct? Wat ik me vooral herinner is een grappige man. Die overal geintjes om en over maakte. En met wie we dieren gingen spotten in het bos. Na opa’s dood heb ik dat nog vaak met oma gedaan, maar het was toch anders. Al was het alleen maar omdat oma geen knopje had waarmee het stoplicht op groen ging (ja, ik geloofde echt dat opa die had).

Toch vraag ik me ook hierbij af: zijn dit echte herinneringen of zijn het dingen die mijn ouders mij later vertelden? Wat het ook is, ik denk aan opa terug met een glimlach. En is dat niet waar het om gaat?

  2 comments

  1. Anouk   •  

    Hmm… dat is een goede vraag!

  2. Juudith   •  

    Goeie vraag! ik denk dat de helft van mijn herinneringen niet herinneringen zijn, maar verhalen die verteld zijn aan de hand van het foto album! maar als het ook echt zo is? haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *