Verwaarloosd in een hokje

Boaz is the bomb. Elke dag weer hoor ik mijn baasjes vol lof over zijn – als je het mij vraagt nogal lompe – acties opscheppen.

Want ja, meneer kan al zitten. En af. Hij weet wat zijn plaats is. Hij groeit naar behoren. Hij piept zo lief in zijn slaap. Hij is praktisch zindelijk. Hij kan snoepjes (soms) laten liggen tot Laura ‘pak maar’ zegt… Maar wat niemand zich beseft, is dat ik door Boaz een heel ander leven heb en dat dat enorm stom is. Op 19 december leverde ik mijn vrijheid namelijk in. Voorgoed? In elk geval voorlopig.

Ik hoef geen medelijden hoor. Want heel eerlijk: natuurlijk liep ik altijd graag vrij rond, maar nu…? Ik ben de laatste die een 14 kilo wegend kolos met grote poten op me wil hebben. En dus snappen mijn baasjes dat, ook al wil Boaz niet meer dan spelen, het niet handig is om ons samen op het speelkleed te zetten.

Ik ben van een loslopend konijn in een hokkend konijn veranderd. Alleen als Boaz even in de gang ligt te slapen, gaat mijn kooi open. Maar no way dat ik daar vrijwillig uit kom, straks komt dat drukke puppyding in één keer de woonkamer ingesjeesd. Ik blijf wel veilig zitten. Alleen als ze me op de bank zetten, dan voel ik me wel veilig.

Laura had een droom: een foto van een Boaz en ondergetekende samen. Het liefst lepeltje-lepeltje of in een ander soort omhelzing. Baby, dream on!

  2 comments

  1. Juudith   •  

    Haha geweldig geschreven! arm knientie! haha

  2. LNNK   •  

    Ach gus arm konijntje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *