Hond vs kind

Ik waag mij aan een gevoelig onderwerp, daar ben ik me van bewust. Kinderen met honden vergelijken, hoe durf ik? Notabene zonder dat ik zelf moeder ben.

Maar echt, ik denk dat het krijgen van een hond en een kind echt meer overeenkomsten heeft dan moeders zonder honden zich kunnen voorstellen. Dit gevoel werd nog eens versterkt toen ik na de eerste week dat Boaz bij ons was een onwijs lief berichtje kreeg op Facebook van iemand die een hond én een kind heeft. En vond dat dat inderdaad overeenkwam:

Ik wil even zeggen: complimenten over hoe serieus jullie het aanpakken met het pupje. Zoveel mensen hebben niet door hoe pittig het begin is en dan kan het zo tegenvallen (ja, het is vergelijkbaar met een baby, alleen gaat het met honden veel sneller). Vind ik gewoon fijn om te zien dat jullie het zo serieus nemen.

Klopt. Een hond is sneller zindelijk en slaapt de nachten sneller door. Psychisch wordt hij echter nooit ouder dan vier en een kind wel. Het was een eye-opener zoals ze dat voorhield tijdens het gesprek dat volgde. Ik snap echter dat er moeders (zonder, en misschien ook wel met hond) zijn die bovenstaande betwisten, maar laat ik dan even op een rij zetten hoe ons leven is sinds we een hond hebben.

Uitslapen zit er niet meer in, rond zes uur is meneer wakker. Eventueel zitten er na een rondje lopen (en ja, wij moeten daarvoor wél naar buiten) nog twee uurtjes extra in. Als we mazzel hebben… Op tijd naar bed gaan, zit er ook niet echt in, want dan weet je zeker dat je er ‘s nachts uit moet. Acht uur slaap klinkt als een droom inmiddels.

Het geld vliegt er met bakken tegelijk uit (en niet alleen door onze eigen aankopen, voordat jullie die inkoppen). Waar kinderen uit hun kleding en schoenen groeien, heeft een hond ook zo zijn dingen waar hij uitgroeit. Halsband, tuigje, autoriem. En weet je wat een pup eet op een dag? 300-400 gram vlees + 250 gram brokken. Dat kost me wat!

Overbezorgd ben ik ook. Toen de buurvrouw voor het eerst oppaste, moest ik toch echt even sms’en tussendoor. Of toen we voor het eerst lang weg waren, vond ik stiekem best eng. Of als zijn ontlasting eens wat minder is. Of toen hij gisteren opeens mank liep, piepte en geen snoepjes meer wilde. Toch maar naar de avonddienst (wederom kassa). Conclusie: gekneusde teen. Vanaf volgende week gaat hij naar de hondenopvang. Voor het zover is, gaat hij eerst een keer proefdraaien. Ook rete-spannend.

Geen voetbalveld voor ons, maar wel op een zaterdagochtend in de regen naar het hondenveld voor puppycursus. De halve dag is meteen weg, want daarna kun je hem in bad doen vanwege de modder. En als je denkt dat een kind er een waterballet van kan maken, kom Boaz eens lenen voor een bad bij jou thuis.

Ik heb nog nooit zoveel ‘nee’ gezegd als de afgelopen maand. Hij lijkt haast wel oost-Indisch doof. Kent hij zijn eigen naam eigenlijk wel? En waarom lijkt hij naar anderen altijd beter te luisteren?

Een dag vrij is geen tijd voor jezelf. Zodra ik op de bank zit, wil er iemand aandacht. En als ik hem dat geef, mag ik niet meer stoppen. Als ik het hem niet geef is het brullen blaffen.

Waar je als moeder rekening houdt met spuugvlekjes, verfhandjes en andere viezigheden die je mooie kleding kunnen verpesten, moet ik rekening houden met puppytandjes. Welkom joggingbroeken en oude oversized vesten. Ik ben net een moeke.

Ik heb de afgelopen twee jaar hard gewerkt aan mijn onzekerheid. Maar sinds de komst van Boaz is deze aardig terug. Doe ik het wel goed? Ben ik niet te streng? Ben ik wel consequent genoeg? Word hij niet te dik? Krijgt hij geen last van zijn heupjes met die gladde vloer? Is het normaal dat hij zoveel in mijn broek hangt? Waarom is hij ‘s avonds zo druk?

Sta jij regelmatig gefrustreerd met je huilende kind in de supermarkt? Het honden-equivalent hiervan is dat je op straat loopt met een hond die tegen je op springt, in je broek hapt en zelf zijn riem wil dragen (dominantie). En die mensen maar kijken en denken “Jezus, die hond is ook niet opgevoed”.

Maar echt waar, je krijgt er zoveel terug. Zodra ik thuis kom en hij staat te kwispelen bij de deur ben ik alles vergeten…

P.S. En onze hond is natuurlijk de allerleukste! (daarom deel ik ook net zoveel foto’s van Boaz op social media als moeders van hun kinderen, don’t blame me!)

  5 comments

  1. Laura   •  

    Lol, geen kinderen én geen honden voor mij dus. Voorlopig. Nee, haha, ik vind het leuk om te zien wat zo’n hond doet. En Boaz is prachtig natuurlijk 🙂

  2. LNNK   •  

    Haha geweldig. En als ik zo’n beauty van een hond zou hebben zou ik ook lekker foto’s delen hoor 😉

  3. Tanja   •  

    Geen kinderen, geen hond, wel een kat. Die eet minder #datdanweerwel maar de vraag hoe het voor het eerst bij de opvang gaat en ‘oiii wat is er aan de hand’ als ze eens niet eet, zijn uiterst herkenbaar (net als het delen van de foto’s wat waarschijnlijk nog veel meer was geweest als ze als kitten hier had rond gebanjerd). Lekker blijven posten dus! x

  4. Sandra   •  

    Echt grappig stukje om te lezen..
    Hier dus kinderen en een puppy (nu 17,5 week) bullmastiff..
    En idd wat is het die eerste weken pittig..en wat sta je veel buiten…maar yeah wat is het een lekker ding…
    Morgen examen van zijn basiscursus en dan door met vervolg…op naar de cursus sociale huishond…
    Hahah en idd die kosten..we hebben de 15 kilo zakken Royal canin giant puppy…en soms verwen ik hem met vers,,,maar goed, je verwent je kids toch ook…ja ik herken het wel..
    Mijn hondenkind zit dus ook op de bank 😮
    Heerlijk hoor..

  5. Estrella   •  

    Ik denk dat je het zeker wel kunt vergelijken. Ik heb zelf ook een hond en ondanks dat ik die niet van pup af aan had, zijn er toch wel veel overeenkomsten. Vooral in de opvoeding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *