Hoe ik het bazinnetje tot waanzin drijf

Ik ben een mannetje. En mannetjes zijn de baas. Af en toe. En daarmee maak ik het bazinnetje soms echt radeloos.

Dominantie. Ik hoor het woord regelmatig vallen thuis. Zeg guys, hebben jullie niet opgelet tijdens de puppycursus en het lezen van de diverse boeken? Dominantie bestaat niet, dat is achterhaald. Ik wil alleen af en toe de baas spelen. “Of het nu dominantie is of niet, we moeten dealen met zijn gedrag. We moeten hem opvoeden. De ene hond is angstig, de ander wil juist teveel zijn eigen stempel drukken”, hoor ik Laura zeggen. Ik ben duidelijk niet de eerste.

Laat ik even een situatie schetsen, zodat je snapt waarom ze soms zo radeloos van me wordt. Vrijdagmiddag uitlaattijd. We lopen via het bos – jeuh, ik mag weer los – richting de grasstrook en dan naar huis. Op het gras vind ik een heel dikke boomstronk. Waar ik niet mee kan lopen, maar wel op kan kauwen. En aangezien het schijnt dat die splinters niet goed zijn, leidt het bazinnetje me af. Ik krijg een snoepje als ik hem loslaat en tegelijkertijd lopen we verder. Dat werkt, want voor snoepjes doe ik alles.

We zijn slechts 200 meter van huis verwijderd, maar ik besluit het thuiskomen lekker uit te stellen. Want ja, geen boomstronk meer om mee te spelen. Dan maar het bazinnetje. Wat volgt zijn 20 minuten chaos en stiekeme frustratie bij de bazin. Ik spring tegen haar op, hang in haar jas, bijt in haar broek (en pak af en toe een velletje mee) en ga tegen haar aanrijden. Eerlijk is eerlijk, ze doet haar best. Ze laat me zitten en oefent af, met snoepjes. Maar daarna ga ik gewoon weer verder. Ze zet me tussen haar benen en aait lang. Maar als de lieve manier niet werkt, wordt ze boos. Even schrik ik. Maar hey, ik ben een echte vent. Vraag me niet hoe we thuis zijn gekomen, maar leuk was het wel. En ik was al mijn energie kwijt. Het bazinnetje al helemaal.

Ik hoor haar bellen met het baasje, verdrietig, en ik vang flarden op. “Bij jou doet hij het niet, en we doen toch echt hetzelfde.” “Nu kan ik hem nog tegenhouden, maar wat als hij straks 38 kilo is?” “Alleen omdat ik een vrouw ben, daar kan ik toch niets aan doen?” “Natuurlijk verlies ik mijn geduld na 10x corrigeren. Nee, bij jou komt het niet zo ver, jij hoeft maar twee keer te corrigeren. Anders was je ook ontploft.” “Ze kunnen wel zeggen dat je het gedrag moet negeren, maar dat werkt buiten natuurlijk niet zoals binnen. Ik kan niet van hem weglopen zoals ik thuis doe. En ik ga ook niet wachten tot mijn broeken allemaal kapot zijn.” “Ja, misschien moet ik het eens voorleggen aan de gedragsdeskundige van KC Pampus.”

Nou, aan die laatste had ze niet veel, bleek toen ze Ferry later bijpraatte. “Ze zei alleen maar: ‘Ja, dat is wel een vervelend probleem’. Duh daarvoor kom ik toch ook bij haar?” hoorde ik het bazinnetje mopperen. Toegegeven: die vrouw is ook een beetje knettergek. Ze praat alsof er altijd een kind tegenover haar zit. Of een hond zoals ik. En nu moet ik dus zaterdag met haar en het bazinnetje gaan wandelen. Zal ik me dan op haar botvieren? Kan het bazinnetje ook even lachen.

Zondag was het voor het bazinnetje huilen met de pet op. De dag was net begonnen, ik had energie voor tien en tja, als je dan uitgaat… Uiteindelijk heeft het bazinnetje me naar huis getild, ze kon namelijk geen meter lopen of ik hing aan haar broek. Grappig toch? Minder leuk dat ze me daarna ging negeren en ging huilen. Wel lekker zout die tranen.

Na twintig minuten gingen we weer naar buiten. Herkansing. Ik had immers nog niets gedaan, behalve haar pesten. Nog voor de oprit begon ik weer. En weet je wat ze toen deed? Ze liep terug naar huis, naar de voordeur en liet me daar zitten. Dat was niet de bedoeling!

Na twintig seconden liepen we weer richting de straat. Ik gedroeg me voorbeeldig. Want niet uitgaan omdat ik me misdraag? Nee, dat liever niet.

  3 comments

  1. Sabine   •  

    O, o, o die Boaz…. baasje. Ik zie het levendig voor me (en vind het stiekem reuze grappig). De aanhouder wint! En tot die tijd: adem in….. adem uit…..

  2. Laura   •  

    Ferry moest ook enorm lachen toen ik deze blog voorlas 😉 En eindelijk snapte ‘ie daardoor ook hoe frustrerend het voor me was. Maar we komen langzaam ergens.

  3. Juudith   •  

    Hahaha! geweldig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *