Zo leuk kan reizen met de trein zijn

“Morgen ga je naar Gaasperplas”, zegt zijn moeder. “Mam, dat is vies”, zegt het blonde jochie tegenover me. Ik snap zijn verwarring, zijn moeder ook. Maar hoe leg je zo’n jongetje uit dat je meerdere vormen van plassen hebt, dat het een grote sloot is?

Zijn moeder ziet dat ik er om lach. “Ja, hoe leg je dat nu uit?”, herhaalt ze wat ik denk. “Net zoals een regenplas, met heel veel water, maar dan groter,” schiet ik haar te hulp. Het onderwerp ‘plas’ is hij snel vergeten. Hij heeft iemand anders dan zijn moeder gevonden om over te praten.

Hij wil weten waar ik naar toe ga, “Station Almere-Buiten”. “En je broer dan?”, vraagt hij. Ja, die woont niet in Almere. “Ik wil je broer wel zijn hoor, dat kan ik wel. Mama is mijn zusje.” Hij kletst vrolijk verder. “Is hij wel eens stil?”, vraag ik zijn moeder. Nooit dus. Ik krijg een beetje medelijden. Het jochie is ADHD in zowel praten als bewegen en ik moet er erg om lachen, maar 24/7 om je heen? Mennnnn… Respect!

Inmiddels hoor ik meer gegrinnik in de coupé om zijn vindingrijke fantasie. En wat een woordenschat voor een jochie van 4. Die me even vertelt dat je geen conducteurs hebt in het vliegtuig (maar wel stewardessen), die het verschil wil weten tussen een zee en een meer, die en uitlegt dat hij eerst een wondje had en nu een korstje heeft. En dat we nu toch echt in een trein zitten en niet in een vliegtuig, want – hij wijst naar boven – “die zijn boven”.

“Oh en Harry is geboren”, zegt hij opeens. “Wie is Harry?”, vraag ik, uitgaande van een neefje met een ouderwetse naam. “Een baby-varkentje, heb jij die ook?”, vraagt hij bijdehand. “Ik heb een baby-hondje,” zeg ik over mijn favoriete gespreksonderwerp.

Hij vertelt me alles over zijn honden Sam & Moos. De een wit, de ander zwart. De een groot, de ander klein. Die laatste is Moos. Moos is al heel vaak jarig geweest, maar groeit niet. Net als Purk, een ander baby-varkentje. “Doei”, en hij zwaait, want hij moet uitstappen.

Met de treinreizen stom? Nee hoor, je maakt veel meer mee dan in de file. Dank kleine jongen die mijn pad kruiste, voor een relaxte afsluiting van mijn werkdag.

Fotografie: Flickr/Nick Ortloff

  4 comments

  1. Kim   •  

    Aah zo leuk! Altijd leuk zulke gesprekken in de trein of bus!

  2. Juudith   •  

    Oh geweldig! zo word het reizen een stuk leuker!

  3. Danielle   •  

    Wat heerlijk, dat maakt het reizen zeker leuk!

  4. Petra   •  

    😀 Ik zit helemaal mee te genieten. Al kan ik me die moeder ook goed indenken, want ook mijn zoon is redelijk ‘ADHD’. Zit nooit stil, mondje staat nooit stil. Maar wat een lieverd, net als het jochie wat je omschrijft 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *