Laat ik eens een vooroordeel bevestigen

Ik heb pas vier boetes gehad in 14 jaar, ik heb pas twee kleine schades gehad (waarvan ik vind dat ze beiden niet mijn schuld waren, volgens de verzekering echter één wel), en toch… toch ben ik echt een vrouw achter het stuur.

En dan niet omdat ik te langzaam rijd, want te hard rijden dat doe ik soms echt wel. Nee, mijn ‘vrouw achter het stuur’ imago maak ik helemaal waar doordat ik een held op sokken ben als het aankomt op speciale verrichtingen.

Neem nu de hellingproef. Toen ik de vakantie met mijn moeder had geboekt, ging ik na een week eens reviews lezen. Onze super-duper-de-luxe accommodatie bleek toch wel lastig bereikbaar te zijn. Iets met een smal weggetje, wat zo smal was als een éénrichtingsweg, maar dienst doet als tweerichtingsweg. Met een stoplicht waar je dan stil voor moest staan, op een veel te schuine helling. Naar het schijnt, als ik de reviews mag geloven.

Eerlijk is eerlijk: tijdens mijn 3e examen (om het stigma nog even verder te bevestigen) ging het ook mis met de hellingproef. Ik vergat – laat ik ook maar mijn blonde stigma even bevestigen – mijn handrem los te maken. Oeps! “Maar deze heb ik heel lang niet meer geoefend, de rest wel”, blufte ik mezelf eruit. Ik mocht nog straatje keren en maakte het goed. Geslaagd! Dat was overigens wel de laatste keer dat ik de hellingproef met handrem deed. Waar hebben we nu hellingen in Almere?

“Zullen we anders even op de Vaart gaan oefenen bij de laadperrons?”, zei Ferry ruim een week voor de vakantie, toen ‘ie merkte dat ik er toch wel tegen op zag. Mijn eerste keer rijden in het buitenland (tja, ik heb nu geen Ferry mee & van mijn moeder, sorry mam, hoef ik het wat rijden betreft niet te hebben) en dan ook nog dit in het vooruitzicht…

Oefenen dus, op een zonnige dinsdagavond. Eerst bij een niet te steil laadperron. Koekie eitje. Maar ja, daar is het misschien wel 45 graden steil en zulke laadperrons waren er niet op het industrieterrein. “En als we nu de parkeergarage achter de lampenwinkel nemen?”, zei ik heel dapper, mezelf meteen voor mijn kop slaande. Hij is hoooooog en enorm steil. En Ferry wilde me het liefst helemaal bovenin laten oefenen… En bedankt! Toegegeven: ik deed het best goed. Niet geheel vlekkeloos, maar 1. de motor sloeg jet af en 2. ik zakte niet naar beneden. Missie geslaagd!

Hoewel… misschien is het daar nog wel steiler. En smaller is het daar zeker. En het is de openbare weg en dus krijg ik te maken met ander verkeer. Eng! Maar een klein stukje vertrouwen heb ik wel in mezelf en dat was het doel.

Toch zijn we er nog niet met deze vrouw achter het stuur. Binnenkort komt er een nieuwe auto: een dikke stationwagon. En wat ga ik onze kleine Ford Fiesta ST missen. Niet in de laatste plaats omdat hij zo klein & handzaam is. Omdat parkeren hiermee simpelweg niet zo moeilijk is. Al rijd ik graag een stukje verder voor een makkelijkere parkeerplek. Dat liever dan risico nemen, want Ferry’s auto is hem heilig.

“Ik wil best een nieuwe auto, en ook best een stationwagon”, zei ik tegen Ferry tijdens onze speurtocht naar een nieuwe auto, “Maar wel één met parkeersensoren.” Ferry houdt zijn auto’s graag heel, dus mijn wens wordt vervuld.

  2 comments

  1. Juudith   •  

    Oooooh aan de helling proef had ik ook altijd zoooon hekel! Mijn vader heeft me er af geholpen toen we op vakantie waren in limburg en hij elk plek om een helling proef te doen aangreep haha! nu doe ik het met 2 vingers in mijn neus haha!

  2. Marieke   •  

    Ohh ik vind de hellingproef ook echt vreselijk. Mijn kleine Micraatje kan die heuvels ook echt niet goed aan met zijn 1.0 motor. Ik trap mijn gaspedaal altijd heel ver in, op zelfs de kleinste helling, en dat klinkt dan alsof ik meedoe aan een racewedstrijd, haha. Ben benieuwd hoe het je is vergaan daar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *