Verliefd

Daar zit ik dan. Een handdoek met 6 kilo hond op mijn schoot. Piepend. Onderweg van Zaandam naar Almere. Naar huis. Dat is vandaag precies een half jaar geleden en Boaz is niet meer weg te denken uit ons leven.

Alsof hij er al veel langer is, en tegelijkertijd nog maar zo kort. Als je naar hem kijkt, zou je overigens niet zeggen dat hij nog maar een half jaar uit is. Het is een tank! De puppy-look was hij snel voorbij gegroeid. Enorm snel. Inmiddels weegt hij 31,6 kilo.

Natuurlijk zijn we gek op hem, maar oh, wat heb ik hem af en toe vervloekt. Zindelijk krijgen was geen probleem, maar het drong soms slecht tot hem door dat niet alleen Ferry de baas is, maar ook ik. Dat heeft met name met uitlaten een hoop struggles opgeleverd.

Maar struggles zijn snel vergeten als je thuis komt en er wacht een over-blij beestje op je, die met zijn lange staart heen en weer zwaait. Die het liefst bovenop je springt, omdat hij het zo fijn vindt dat je weer thuis bent. En je als eerst een knuffel aanreikt, zodat je met hem kan spelen. Nog steeds ben ik vertederd als hij piept in zijn dromen (check dit filmpje). Nog steeds smelt ik weg als ik Ferry’s onderonsjes met hem hoor.

Ik krijg vaak de vraag hoe het leven met een hond bevalt, alsof ons leven nu totaal anders is. Oké, ik plaats veel foto’s van Boaz op Instagram & Facebook en het is een van mijn favoriete gespreksonderwerpen. Maar ons leven is niet drastisch veranderd. We zeiden vooraf vaak grappend: “We houden straks geld over, als we een hond hebben gaan we minder uit eten.” Nou niet dus, dat krijg je als je een makkelijke hond hebt.

Wel houden we altijd rekening met eten & uitlaten en in die zin heeft ons leven meer structuur gekregen. En daar vaar ik heel erg wel bij! Ik kan ook opeens genieten van een weekendje geen plannen. Gewoon lekker in de zon in de tuin met Boaz aan mijn voeten. Of een lange wandeling maken. Want bewegen doe ik zeker meer sinds we Boaz hebben.

Thuiskomen was al leuk als Ferry in de keuken stond te kijken als ik de oprit op reed, maar nu zit er ook nog een enorm grote knuffel op me te wachten bij de deur. Zo wil iedereen toch thuiskomen? En als je onderstaande foto’s ziet dan smelt je toch gewoon?

2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001
2014-06-18_001

  7 comments

  1. Irene   •  

    Prachtige foto’s… Ik zit nu zelf op de wipstoel om ook een hond in huis te nemen… waarvoor dank! 😉

  2. Juudith   •  

    Ahh ik vind het echt een scheettiee! Nu mis ik het hond hebben ook wel haha!

  3. DQ   •  

    Wat een heerlijke foto’s! Ik ben zelf meer een kattenmens, maar soms kunnen honden mijn hartje echt veroveren. X

  4. Jessica   •  

    Ohh ik smelt, wat een onwijs mooie foto’s! En nu wil ik alleen nog maar meer een hond, maar in een 3-kamer appartementje met 2 katten is dat geen slim plan haha!

  5. Estrella   •  

    Wat een leuk artikel! Het viel mij via Instagram inderdaad al op dat hij echt al heel groot geworden is en er niet meer zo puppy-achtig uitziet. 🙂

  6. LNNK   •  

    Wat een prachtig beestje is het ook!

  7. Kim   •  

    Ik vind Boaz zo schattig! En wat is ie snel gegroeid!
    Prachtige foto’s 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *