Hoe het rijden me verging…?

Ik zag er zo tegenop: rijden in Griekenland, op de smalle bergweggetjes en dan met name het weggetje naar de accommodatie toe. Ik oefende met Ferry in Nederland zelfs nog de hellingproef, puur om een beetje gerustgesteld te worden. En toch bleef ik er tegenop zien…

Bij de aankomst op de luchthaven pakken we onze koffer en begeven ons naar Hertz. Daar zou onze auto klaar staan. “You will get a brand new one”, vertelt de meneer achter de balie mij. Een gloednieuw rood Seatje, met slechts 13 km op de teller. Glimmend, gaaf, zonder krassen, wieldoppen helemaal nieuw. Auch! Dat maakt het nog een stuk enger. We laden de koffers in & verrassend soepel (ik heb altijd moeite met andere koppelingen) rijden we weg.

Het eerste deel is niet spannend, het is snelweg. Hoewel… ik blijk een immens grote dode hoek te hebben met de spiegel en krijg hem niet beter afgesteld. Dat wordt weinig inhalen, want links zie ik gewoon echt bar slecht. Maar goed, ik was toch niet van plan haast te hebben. Na ongeveer een half uur ga ik de uitdaging met mezelf aan: we duiken de snelweg af en willen het plaatsje Kastelli bezoeken. Het begin van de vele haarspeldbochtjes die zullen volgen.

De haarspeldbochten wennen snel en zeker als je aan de goede kant – lees: niet aan de afgrond-kant – rijdt, is er niets aan de hand. Tegenliggers blijk je er ook niet echt veel te hebben. Koekie, eitje. Maar ik heb de grootste uitdaging nog in zicht, dat ene smalle en steile bergweggetje waar veel over werd gemopperd in de reviews. Na foto’s te hebben gemaakt in Kastelli rijden we naar Sfaka, waar onze geweldige accommodatie (kan het niet vaak genoeg zeggen!) ligt.

Aangekomen onderaan de heuvel gaat mijn hart wat sneller kloppen. Ik trek op in zijn 1e versnelling en veel verder dan deze versnelling kom ik ook niet. Praktisch zo’n klein karretje, maar pittig? Not at all! Iets te steil en de motor zal afslaan in zijn 2e versnelling. Ik ga voor safe en rijd gewoon praktisch de hele berg op in de 1e versnelling. De berg op bestaat overigens uit twee delen.

Het eerste deel is smal, maar er zijn uitwijkmogelijkheden. Kom je hier iemand tegen, dan kan één van de twee altijd ergens uitwijken. Geen man overboord, hooguit de hellingproef doen. En die gaat mij bijzonder goed af na het oefenen met Ferry. Het tweede deel is een ander verhaal. Aan het begin van dit deel staat een stoplicht die moet voorkomen dat je tegenliggers tegenkomt. Maar hoe werkt dat verdomde stoplicht toch?!? Er is een rode lamp & er is een groene lamp. We staan netjes te wachten, maar geen van beiden brandt. “Als het geen rood is, dan moeten we het maar proberen?”, zeg ik enigszins vragend tegen mijn moeder. Ik trek voorzichtig op en kom er al snel achter dat je hier inderdaad geen tegenliggers moet hebben. Er zijn 0 uitwijkmogelijkheden.

En dan doemt er een auto op. Voor me. Achteruit rijden in dit smalle straatje met al die kronkeltjes zit er echt niet in voor mij. Gelukkig grijpt mijn tegenligger in: ze rijdt achteruit en weet een plekje te vinden waar we nipt langs elkaar kunnen rijden. Opgelucht haal ik adem. Maar ben ik dan toch door rood gereden? Nee, want aan de andere kant brandt ook geen groene lamp. Als die had gebrand, had hij onderaan voor ons namelijk rood geweest. Wat blijkt: je moet net naast het stoplicht staan en een paar seconden blijven staan. Je stoplicht gaat dan op groen en de andere gaat op rood. Beiden hebben we niet goed of lang genoeg voor het stoplicht gestaan.

Eenmaal wetend hoe het werkt, blijkt dit weggetje geen angst-aanjager meer te zijn. Gewoon een uitdaging! Doordat we weten hoe het stoplicht werkt, hebben we alleen op het eerste deel tegenliggers. En die kunnen we aan. Sterker nog: ik geef de Grieken ruimte en ga zelf achteruit en/of aan de kant. Met uiteraard een big smile vol trots op mijn gezicht.

Parkeren in de vele straatjes in Griekenland, bergafwaarts of bergopwaarts, schuin of recht. Hellingproeven in welke vorm dan ook. Haarspeldbochten in  het pikkedonker. Ik doe het na een paar keer zonder blikken of blozen. En mijn angst voor rijden in het buitenland heb ik volledig overwonnen. Toch handig, een keer zonder Ferry op vakantie.

  5 comments

  1. Donna Luisa   •  

    Leuk geschreven! Het lijkt mij ook erg spannend om voor de eerste keer in een ander land te rijden x

  2. Juudith   •  

    Fijn dat t zo goed ging! en zo zie je maar oefening baard kunst haha!

  3. Kim   •  

    Wat goed van je! Ik moet echt weer een eindje rijden één deze dagen, maar ik vind het echt niet leuk. En dat zelfs in Nederland haha.. heb denk ik al meer dan 2 maand niet gereden.. vind het nog steeds eng.

  4. Anouk   •  

    Pfff, lijkt me ook eng hoor! Ik durfde vorig jaar ook niet, maar het mócht ook niet gelukkig. Dit jaar wel, spannend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *