Hoe ik aan mijn ontspanning kom

Oud-collega A. had ooit een geweldige omschrijving voor me: “Je bent een Duracell-konijn, waar het batterijtje nooit van op gaat.” Treffend en oh zo waar! En dat konijntje zit zichzelf soms danig in de weg.

Ik hoor het vaak, dat mensen bewondering hebben voor hoe ik alles naast elkaar doe. En vooral hoe veel. Ik wuif het graag weg. Natuurlijk mag je mij prijzen om mijn creativiteit, mijn doorzettingsvermogen, mijn perfectionisme… Maar deze samen zorgen er wel voor dat ik snel over mijn grens heen ga. Sterker nog, in 2012 ging ik ver over mijn grens heen.

Met dank aan therapeut Koen – ik wist niet dat therapeuten jong, grappig en aantrekkelijk konden zijn overigens – ging ik aan de slag met mezelf. Of zoals ik altijd lachend en optimistisch zei: “Brainstormen over mezelf”. Ik kwam achter de reden van alles wat ik doe. Mijn combinatie van creatief zijn, veel ideeën hebben en daarnaast een angststoornis hebben is simpelweg niet handig. Ook de diagnose gegeneraliseerde angststoornis wuif ik vaak nog weg. Het klinkt zo ernstig. Ik heb dan het idee dat mensen een paniekerig Laura voor zich zien, die geen adem meer kan halen als er iets mis loopt. Nee, dat is dus niet zo. Ik doe alleen dingen met de verkeerde beweegreden. Soms.

En allang niet meer zoveel als vroeger. Ik heb namelijk mijn valkuilen leren kennen. Ik heb geleerd (lang leve cognitieve therapie) te relativeren, me niet te focussen op die 1% kans dat het misgaat. Ik heb geleerd naar de positieve kanten te kijken (hey, mocht ik werkloos raken dan heb ik alle tijd om te bloggen, zei zij met een glimlach). Toegegeven: het lukt niet altijd. Maar ik begrijp me zelf, ben niet langer gefrustreerd omdat ik niet snap waarom ik zus of zo reageer. Ik heb aanvaard dat ik ben wie ik ben en dat dat stukje ‘angst’ ook bij me hoort. Dat ik een vervelend, nog sneller pratend meisje ben als ik moe ben. Dat ik dan hyper word en weinig kan hebben. Dat mijn onzekerheid juist dan om de hoek komt kijken. En ook mijn angsten. Ik heb geleerd – en geaccepteerd – dat het niet erg is om valkuilen te hebben. Als ik het maar zie als ik er in stap én er bovenal wat mee doe…

Voor de vakantie was ik in heel veel kleine, nauwelijks zichtbare stapjes weer in die kuil gestapt. Een half jaar lang 50 uur per week (of meer) werken is gewoon niet verstandig. Maar ik wist waarom, Ferry wist waarom én bovenal werd ik er blij van. Maar zoals altijd als je een vakantie heb gepland, tegen die tijd dat het bijna zo ver is, wordt het teveel. Ik vergat weer alles: van de wasmachine leeg halen tot de was opvouwen. Die mand staat dan dagen op de grond zonder dat ik hem ook maar zie. En een rekening vergeten te betalen is zooooo niet Laura. Puur omdat mijn hoofd vol zat.

Die week kreeg ik Het enige echt kleurboek voor volwassenen toegezonden. Die zaterdag had ik een date die niet doorging en omdat kleuren ontspannend schijnt te werken, dook ik met het boek de tuin in. Toen Ferry thuiskwam van werk zat ik daar nog steeds, inclusief inmiddels bruine schouders. “Je zult het wel raar vinden, een volwassenen die kleurt?”, vulde ik zijn gedachten in. Dacht ik. “Nee, ik vind het goed dat je hier tijd voor maakt, een keer achter die computer vandaan kruipt.”

De dagen daarna kwam ik steeds vaker achter de computer vandaan. Niet meer bloggen tijdens Goede tijden, slechte tijden, waardoor ik feitelijk de helft altijd mis (maar is dat erg bij deze serie?). Nee, ik ging aan tafel zitten kleuren en bleef dan nog tot een uur na afloop zo zitten. Af en toe zat mijn perfectionisme me wel danig in de weg. Binnen de lijntjes, Lau!

  5 comments

  1. De Zuinige Student   •  

    Zo’n kleurboek voor volwassenen lijkt me ook zo leuk. Ik heb er al verschillende keren iets over gelezen maar ze nog niet in het echt gezien.

  2. Eline   •  

    Heel mooi geschreven. En ik hoop dat ik dit ook over mijzelf kan zeggen of schrijven over een tijdje (hoop ik) En dat ik dan ook netjes binnen de lijntjes blijf 😉

  3. Paul   •  

    Heerlijk toch? Misschien een tip: ik heb mijn vriend een keer een wachtwoord op de computer laten zetten voor een weekje. Dat werkte ook goed om tijd eens niet achter de computer of op internet door te brengen.

  4. Anouk   •  

    Heerlijk hè, dat kleuren?! 🙂

  5. Ilse   •  

    Hah, en ik dacht dat hier weer een random betoog kwam over waarom iedereen zo’n kleurboek moet hebben. (Zoals ik zelf ook postte, ghè!) Maar wauw, dit is weer eens wat anders! Dat het ontspannend werkt, wist ik wel. Ik heb een tijdje gekleurd wanneer ik ‘s avonds moeilijk in slaap kwam. Een uur gaan kleuren voor het slapengaan helpt best wel om je hoofd leeg te maken. Muziekje erbij aan en jay! Maar in de tuin zitten is ook geen slecht idee! En een vraagje. Met welke stiften kleur jij? Bij mij drukt is de stift dan altijd zichtbaar aan de achterkant van de plaat. =(

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *